ค่ายชมรม

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา…

   เช้าของวันนี้นับเป็นอีกหนึ่งวันวุ่นวายของน้ำชาเลยก็ว่าได้ นอกจากจะไม่ได้นอนตื่นสายในวันหยุดถึงสองอาทิตย์ติดแถมวันนี้ก็ยังต้องแบกเป้ใบโตเพื่อมาที่มหา’ลัยตั้งแต่เช้าเพื่อขึ้นรถทัวร์ในการเดินทาง มิหนำซ้ำข้าวปลาก็ยังไม่ได้ตกถึงท้องเลยสักเม็ดเดียว

     “เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนหิวข้าว” สายฝนเดาแม่นอย่างกับมีอาชีพเสริมเป็นหมอดู

     “หิว ว่าจะกินโจ๊กแถวหน้าคอนโดก่อนมาแต่ร้านดันปิด”

     “อ้าว! ทำไงดีอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงจุดพัก”

     “คงต้องกินน้ำเปล่าไปก่อน รู้งี้ไม่ลืมซื้ออะไรติดมากินรองท้องแต่แรกก็ดี” น้ำชาบ่นเสียงกระปอดกระแปด อาจจะเพราะตื่นเช้าเกินไปหน่อยเธอถึงได้ลืมนั่นลืมนี่ทั้งที่ไม่ใช่คนนิสัยขี้ลืม

     “รองท้องก่อนไหม” แซนด์วิชและนมกล่องสีฟ้าชื่อดังถูกยื่นส่งให้โดยรุ่นพี่ที่นั่งอยู่เบาะไม่ไกลกันอีกฝั่งหนึ่ง

น้ำชามองสองสิ่งนั้นอย่างชั่งใจ…

     “ไม่ได้ใส่ยาอะไรลงไปหรอก กินได้”

     “ขอบคุณค่ะ”

     “ไม่อิ่มบอกนะ ยังมีอีก” คนมีน้ำใจฉีกยิ้มกว้างไม่เสียแรงที่อุตส่าห์ให้ป้าแม่บ้านทำเผื่อไว้หลายๆชิ้น เห็นเธอกินได้เขาก็ดีใจ

     “อร่อยไหม?”

     “…” น้ำชาเคี้ยวตุ้ยพยักหน้าตอบ กัดแซนด์วิชหมดเกือบครึ่งอันแล้วกระดกน้ำเปล่าตาม

     “ไม่กินนม?”

     “ไม่ค่อยชอบกินนมหวาน”

     “อาฮะ งั้นน้ำส้มคั้นไหม? หรือจะเอาชาน้ำผึ้งมะนาวดี? ขนมขบเขี้ยวก็มีนะเอาไว้กินเล่นเพลินๆ” โซ่ยิ้มให้ภูมิใจน้ำเสนอสุดๆ ว่าแล้วก็หยิบเป้ที่ใส่เสบียงมาเปิดให้เธอเลือกเองเลย

     “…” ทว่าคนถูกเสนอกลับมีสีหน้าสงสัย นี่เขาเป็นร้านสะดวกซื้อเคลื่อนที่หรืออย่างไรกันถึงได้มีหลายสิ่งให้เลือกสรรมากมายแบบนี้ ขนาดเธอเป็นผู้หญิงยังไม่พกของกินขึ้นรถมาเยอะแยะขนาดนี้เลย แล้วดูเขาสิ มีทั้งนม ทั้งขนม ไหนจะน้ำส้มคั้นนั่นก็อีก เห็นแล้วน้ำชาก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้

     “ป้าแม่บ้านจัดไว้ให้น่ะ เห็นว่าเดินทางไกลคงกลัวเราหิว”

     “ขอน้ำส้มก็พอ” เธอรับน้ำใจจากเขาอีกครั้งด้วยการหยิบน้ำส้มคั้นขึ้นมาเปิดดื่ม

     “นั่งมองเขาอยู่ได้ มึงเป็นโรคจิตหรือไง” วินที่นั่งอยู่ใกล้กันอดไม่ได้ที่จะกระซิบถามพลางทำหน้าเหม็นบูดใส่เพื่อน

     “ยุ่ง” แต่โซ่ไม่สนใจคำค่อนแซะของเพื่อน ก็เห็นกันอยู่ว่าน้ำชาน่ามองกว่าวิวข้างทางเป็นไหนๆ ปากเอย ตาเอย คิ้วเอย เห็นแค่ด้านข้างใจเขาก็สั้นแทบจะหลุดออกมาจากอกให้ได้อยู่แล้ว

   วินเองก็หน่ายใจกับคนคลั่งรัก นี่ขนาดเจอกันไม่กี่ครั้งเพื่อนโซ่ของเขายังเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ ไม่ต้องคิดเลยว่าถ้าจีบติดแล้วจะเป็นถึงขนาดไหน

23.30 น.

   สิบกว่าชั่วโมงไม่นับรวมรถจอดพักเหล่าชาวคณะชมรมจิตอาสาพัฒนาก็มาถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย ซึ่งหมู่บ้านที่มาไม่ใช่ที่ทุรกันดารมากแต่อย่างใด เพียงแค่เกิดอุทกภัยจนทำให้บ้านเรือนและโรงเรียนบางส่วนของคนในชมชนเสียหายเท่านั้นเอง

   มาถึงรองประธานชมรมก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อพรุ่งนี้จะได้ตื่นขึ้นมาทำงานกันแต่เช้า โดยพวกผู้หญิงจะได้เข้าไปพักในอาคารเรียนซึ่งมีชาวบ้านเตรียมที่ไว้ให้ ส่วนพวกผู้ชายก็ช่วยกันกางเต้นท์นอนอยู่แถวบริเวณด้านล่าง

05.30น.

   ท้องฟ้าของต่างจังหวัดในเวลานี้ยังคงมีความสลัวอยู่แต่ก็ไม่ได้มืดมิดจนน่ากลัวเกินไป แถมอากาศยังแจ่มใสเหมาะแก่การเติมออกซิเจนให้กับร่างกายเป็นอย่างมาก

   น้ำชาเป็นคนชอบออกกำลังกาย และการที่ออกมาเดินรอบสนามหญ้าของโรงเรียนในเวลานี้คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอนัก เพราะเธอมักจะชอบไปวิ่งที่สวนสาธารณะแถวคอนโดอยู่บ่อยๆ ทว่ากับเหล่าผู้ชายที่กางเต้นท์นอนอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้นคงไม่ใช่ โดยเฉพาะผู้ชายร่างสูงใบหน้าหล่อเหล่าที่ยืนขมวดคิ้วเป็นปมไม่สบอารมณ์กับอะไรบางอย่างอยู่ก็อีกคน

     “ถ้าตื่นมาแล้วไม่รู้จะทำอะไรก็กลับเข้าไปนอนกันต่อไป” เสียงเข้มเอ่ยบอกกับพวกผู้ชายทั้งรุ่นเพื่อน รุ่นน้อง พวกเขาบางคนถูกปลุกให้ตื่นลุกขึ้นมาก่อนเพราะมีบางอย่างต้องตระเตรียมก่อนที่จะได้เริ่มงาน

     “น้องน้ำชานี่แม่งหุ่นดีของจริงว่ะ”

     “ไอ้เหี้ยวิน!”

     “โอเคไอ้สัด ทำอย่างกับจะฆ่ากู” คนชอบกวนประสาทเพื่อนจำต้องยกมือยอมแพ้ โซ่ต้องบีบคอเขาให้ตายจริงๆแน่ถ้ายังไม่ยอมหยุดพูด

   ไม่ใช่แค่วินคนเดียวที่จำต้องละความใส่ใจจากร่างสวยซึ่งเดินเล่นนวยนาดอยู่ไม่สนใจใคร หากแต่เหล่าผู้ชายทั้งหลายที่สัมผัสได้ถึงอำนาจมืดบางอย่างจากสายตาของใครบางคนต่างก็พากันแยกย้ายไปทำอย่างอื่นโดยไม่ให้ความสนใจกับหญิงสาวสวยคนนั้นอีก ก็จะไม่ให้รีบแยกย้ายได้อย่างไรในเมื่อมีสายตาน่ากลัวพร้อมจะกินหัวทุกคนยืนจ้องเขม็งอยู่

   ด้านร่างบางที่อยู่ในชุดลำลองกางเกงขาสั้นกับเสื้อตัวจิ๋วกำลังเดินถ่ายรูปเล่นแสงยามเช้าอย่างเพลินใจ กระทั่งได้รูปสวยๆสดชื่นไปกับธรรมชาติและได้เหงื่อจนพอใจแล้วจึงได้เวลาที่จะกลับเข้าไปเตรียมตัวเพื่อรอเวลาทำกิจกรรมร่วมกับทุกคน ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเดินกลับ เสียงเรียกร้องทักจากอีกทางทำให้เธอจำต้องหันไปมอง แล้วคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น

     “เธอ!” ร่างสูงของรุ่นพี่ที่ช่วงนี้ได้เจอกันบ่อยเดินยิ้มกว้างเข้ามาหาเธอ ดวงตาคมกวาดมองเรือนร่างสุดฮอตเพียงชั่วครู่เพื่อไม่ให้เป็นการจาบจ้วงจึงเลื่อนสายตาล็อกเป้าที่ใบหน้าขาวผ่องไร้เครื่องสำอางแทน ‘ยิ่งมองใกล้ๆโซ่ก็ยิ่งใจเต้น’

     “คะ?”

     “เอ่อ…เธอ…ทำครัวเป็นไหม?” โซ่ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรชวนคุยดี อุตส่าห์เดินเข้ามาหาเธอถึงที่แต่ดันนึกไม่ออกเสียอย่างนั้น อ้างเรื่องงานไปก่อนแล้วกันเห็นจะดี

     “ทำครัว?” น้ำชาผงกหัวขึ้นลงช้าๆแต่ยังทำท่านึกคิด

     “ถ้าแค่ต้มไข่กับต้มมาม่าก็พอได้อยู่” คำตอบของหญิงสาวเล่นเอาโซ่ถึงกับกลั้นหัวเราะ

     “นี่อย่าบอกนะว่าทำอาหารไม่เป็น”

     “แปลกตรงไหน?” น้ำชาชักจะหงุดหงิดรุ่นพี่คนนี้อีกแล้ว เธอแค่ทำอาหารไม่เป็นมันน่าขำนักหรือไง

     “โอเค ไม่แปลก…ไม่แปลกเลย พี่พอทำได้แต่ก็ชอบซื้อกินเอาเหมือนกัน ง่ายดี” ด้วยกลัวว่าเธอจะขุ่นเคืองรุ่นพี่หัวไวไม่พลาดที่จะรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นพวกเดียวกันในทันใด โซ่ไม่ได้คิดจะให้เธอเข้าไปช่วยในส่วนของครัวอยู่แล้ว ที่ถามมาทั้งหมดนั้นก็แค่ชวนคุย

     “ถ้าจะให้ช่วยเกี่ยวกับเรื่องอาหาร งั้นชาช่วยยกมาแจกจ่ายได้”

     “ไม่ต้องหรอก เธอไปช่วยหยิบของส่งให้พี่หน่อยแล้วกัน พี่จะไปซ่อมห้องสมุดก่อน ผอ.โรงเรียนเขาขอมา” ประกอบคำโซ่ก็ชี้นิ้วไปที่อาคารไม้ขนาดเล็กซึ่งอยู่ติดกันกับอาคารเรียนที่เธอหลับนอนเมื่อคืน

     “ได้ เดี๋ยวชาไปช่วย”

     “โอเค รวมตัวกันเสร็จเธอไปหาพี่ตรงนั้นเลยนะ”

     “…” น้ำชาพยักหน้าแทนคำตอบ ร่างบางเดินห่างออกไปในทันทีเพื่อที่จะได้เตรียมทำธุระส่วนตัว ป่านนี้คนที่นอนหลับกันอยู่คงทยอยพากันตื่นมาบ้างแล้ว

08.00 น.

   หลังจากทานอาหารเช้าที่เป็นแบบง่ายๆอย่างเช่นโจ๊กหมูทรงเครื่องกันเรียบร้อยแล้ว เหล่าชาวคณะชมรมที่ถูกจัดแบ่งหน้าที่กันลงตัวแล้วจึงต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ในส่วนต่างๆ แน่นอนว่าน้ำชาที่ถูกล็อกมงไว้ก่อนแล้วก็เดินไปที่อาคารห้องสมุดตามที่โซ่ได้บอกไว้

     “มานี่หน่อย” โซ่พยักหน้าเรียกรุ่นน้องที่ตัวเองรออยู่ให้เดินเข้าไปหา จากนั้นก็หันมองหน้าเพื่อนสนิทส่งซิกบางอย่างให้ไปไกลๆ

   น้ำชาเดินเข้าไปหาโซ่ที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่กล่องเครื่องมือช่าง ใกล้ๆกันตรงผนังมีบันได้อลูมิเนียมพิงอยู่

     “เธอคอยส่งของตามที่พี่บอกให้ทีนะ ระหว่างที่พี่ยังไม่ต้องการอะไรก็ทำความสะอาดตรงส่วนผนังบริเวณนี้ไป เดี๋ยวพวกเราต้องช่วยกันทาสีใหม่”

     “…” น้ำชาพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับมองไปที่อุปกรณ์ต่างๆที่ถูกขนมาวางกองรวมกันไว้ ภายในหัวประเมินว่าต้องใช้สิ่งใหนในการทำงานอะไรบ้าง

   ตอนนี้หญิงสาวเปลี่ยนมาอยู่ในชุดรัดกุมกางเกงวอร์มสีเทากับเสื้อแขนยาวเข้ารูปสีเดียวกัน ท่าทางดูทะมัดทะแมงคล่องตัวแต่ก็ยังคงมีความเด่นชัดของสรีระสมส่วนอกเป็นอก เอวเป็นเอวพาให้คนมองเห็นยิ่งเพลินตา

   โซ่ไม่ได้อยากคิดอกุศล ทว่าเผลอมองทีไรใจมันก็สั่นแปลกๆทุกที แม้แต่ยามเธอเดินหันหลังให้ สะโพกผายกลมกลึงนั่นก็ช่างยั่วน้ำลายเขาเสียจริงๆ

     “ส่งตะปูเบอร์เล็กสุดให้ที เอามาหลายๆตัว”

     “อืม” น้ำชาละมือจากการใช้ผ้าเช็ดคราบน้ำที่ติดอยู่กับผนัง ก่อนจะเดินมาหยิบของจากกล่องเครื่องมือตามคำสั่งของอีกคน

     “เหนื่อยไหม” เสียงห้าวของคนที่อยู่บนชั้นสุดท้ายของบันไดอลูมิเนียมเอ่ยถาม

     “…”

     “พูดบ้างก็ได้ ตั้งแต่มาพี่ยังไม่เห็นเธอพูดคุยอะไรเลย”

     “จะให้คุยกับกำแพงเหรอ ชาไม่ได้บ้า”

     “คุยกับพี่ไง พูดเล่นด้วยได้ไม่คิดตังหรอก”

     “แล้วจะให้พูดให้คุยอะไร ตัวเองก็ก้มๆเงยๆหน้าอยู่ข้างบนเดี๋ยวก็ได้ตกลงมาคอหักตายกันพอดี”

     “หึ! แช่งกันเฉย” โซ่ได้แต่หัวเราะเสียงฉุนมองตามหลังคนพูดน้อยต่อยหนักที่เดินกลับไปทำงานของตัวเองต่อแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า

   เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า ตลอดเวลามีเพียงเสียงที่เกิดขึ้นจากการลงมือทำงานของทุกคน จะมีบ้างที่โซ่เอ่ยขอความร่วมมือกับน้ำชาให้ส่งสิ่งของที่ต้องการให้ สายตาคมลอบมองเธออยู่เป็นระยะถึงไม่มีเรื่องให้ต้องพูดคุยกันแต่การที่ได้มีเธอในสายตาอยู่ตลอดก็ทำให้คนซึ่งมีใจให้ สุขใจอย่างบอกไม่ถูก

   กระทั่งมีเสียงของใครบางคนดังขึ้น…

     “โซ่! ขวัญเอาน้ำมาให้” เสียงหวานจากใครบางคนที่ว่าทำให้ร่างสูงที่กำลังจดจ่อกับการทำงานอยู่ต้องก้มหน้าลงมอง รอยยิ้มสวยจากอดีตคนคุ้นเคยไม่ได้ทำให้เขาใจฟูขึ้นเลยแต่กลับทำให้ต้องถอนหายใจหนักๆออกมา

     “เอาวางไว้ตรงนั้น หิวแล้วเดี๋ยวลงไปกิน” โซ่บอกกับอีกคนอย่างไม่ให้ความใส่ใจ เขายังคงเงยหน้าทำงานของตัวเองต่อไปโดยไม่ได้หันมองเธอคนนั้นอีก

     “โซ่กินส้มไหมเดี๋ยวขวัญปอกให้ พอดีชาวบ้านเขาพากันเอาผลไม้มาให้พวกเราเยอะเลย”

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกในขณะนี้…

   ของขวัญ ผู้เลื่องชื่อลือชาทางด้านรูปร่างหน้าตาเป็นที่หมายปองของรุ่นพี่รุ่นน้องหลายๆคนถูกคนที่อยากพูดคุยด้วยเมินจนเธอรู้สึกเจ็บจี๊ดเข้าที่หัวใจ หากแต่ถึงอย่างนั้นแล้วเธอก็ยังไม่ยอมแพ้ หญิงสาวเบี่ยงตัวเดินไปหาใครอีกคนที่ทำงานอยู่ตรงผนังกำแพงแทน

     “น้องคะ เอาน้ำไปแจกทางโน่นทีเดี๋ยวงานตรงนี้พี่ทำเอง”

     “…” น้ำชาหันมองตามเสียงของคนซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่สลับกับถุงบรรจุขวดน้ำเย็นในมือเธอก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ แค่สลับหน้าที่ไปแจกจ่ายน้ำแทนมันไม่ได้หนักหนาอะไรสำหรับเธออยู่แล้ว ทว่า…

     “ไม่ต้อง!” เสียงเข้มของคนที่พรวดพราดลงมาจากบันไดไม่กลัวว่าจะคอหักตายไปจริงๆเอ่ยขัดขึ้น ใบหน้าคมคายที่ปกติจะมีรอยยิ้มติดอยู่ตลอดเวลาบัดนี้น้ำชากลับได้เห็นอีกมุมซึ่งต่างกันโดยสิ้นเชิง ตอนนี้หน้าโซ่เหมือนยักษ์ไม่มีผิด

     “มีหน้าที่อะไรก็ทำไปขวัญ โซ่พอใจจะให้น้องคนนี้ช่วยอยู่ตรงนี้ขวัญไม่ต้องมายุ่ง”

     “โซ่!”

     “เราวางหน้าที่กันไว้ลงตัวแล้ว อย่ามาวุ่นวาย”

     “แต่ขวัญอยากคุยกับโซ่ เราคุยกันดีๆไม่ได้หรือไง”

     “โซ่ไม่อยากคุย เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน” ริมฝีปากได้รูปพ่นระบายลมออกอย่างรู้สึกเหนื่อยใจ แม้แต่หางตาเขาก็ไม่อยากจะมองผู้หญิงที่กำลังทำสีหน้าอ้อนวอนเขาอยู่

     “ขวัญอุตส่าห์ตามโซ่มาที่นี่เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ จะได้มาง้อ ทั้งๆที่รู้ว่ามันลำบากมากแต่ขวัญก็ยังตามมาโซ่ไม่คิดจะเห็นใจขวัญบ้างเหรอ”

     “โซ่ไม่ได้ขอ เราจบกันไปแล้วอย่ามายุ่งกับโซ่อีกถ้าไม่อยากให้เรื่องที่ขวัญทำไว้ต้องกระจายไปทั่ว” เป็นครั้งแรกที่ดวงตาคมหันมาจับจ้องใบหน้าของคู่สนทนาอย่างจริงจัง ใบหน้าสวยหวานที่ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยชอบที่จะมองแต่ตอนนี้กลับไม่อยากมองมันเกินนาทีเดียว

     “จะไปไหนก็ไป”

     “ฮึก” จบคำเอ่ยไล่สองเท้าของผู้ถูกไล่ก็ไม่คิดที่จะยืนอยู่ต่อ แม้จะรู้สึกเสียหน้าที่ถูกคนเคยนอนคุยกันตัดความสัมพันธ์อย่างไม่ใยดี ทว่าตัวเธอเองรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้…