อ่อย

   วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ชมรมจิตอาสาพัฒนาจะอยู่ช่วยที่นี่ หลังจากจบงานและพักผ่อนกันคืนนี้พรุ่งนี้ช่วงสายๆทุกคนก็จะต้องเดินทางกลับ แม้ว่าอยากจะช่วยต่อจนทุกอย่างแล้วเสร็จจริงๆ ทว่านักศึกษาทุกคนก็มีเรื่องเรียนที่ตัวเองต้องรับผิดชอบเช่นกัน

     “เหนื่อยไหม?” นี่เป็นคำถามเดิมที่น้ำชาได้ยินทุกวัน วันละหลายๆรอบจากคนเดิมๆ ทว่าน้ำชาเองก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญใจอะไร ตอนนี้เธอกำลังช่วยโซ่เก็บอุปกรณ์ทั้งหมดไปรวมกันไว้เพื่อที่จะขนขึ้นรถกลับ

     “อันนี้หนักเดี๋ยวพี่จัดการเอง” ประกอบคำโซ่ก็แย่งเอากระเป๋าเครื่องมือช่างใบใหญ่ขึ้นไปถือไว้ ส่วนมืออีกข้างก็มีบันไดอลูมิเนียมจับอยู่ด้วย

     “เธอถืออันเล็กๆไป” คนบอกยิ้มกว้างเหมือนเช่นทั้งวันที่ผ่านมา หลังจากวันนั้นที่เกิดเหตุการณ์บางอย่างเขาก็กลับมาเป็นคนเดิมได้ในทันทีจนน้ำชายังแปลกใจ

     “เธอไปพักเถอะเดี๋ยวที่เหลือพี่ทำเอง”

     “ไม่เป็นไร ทำๆให้เสร็จไปทีเดียวจะได้พักพร้อมกัน”

     “หึ! น่ารัก”

     “…” น้ำชาหันกลับไปมองหน้าคนซึ่งอยู่ๆก็เอ่ยชมกันทันที ถ้าไม่ได้เข้าใจผิดคิดไปเองสองสามวันที่ผ่านมาเธอได้ยินคำนี้น่าจะเกินสิบครั้งได้แล้ว

     “เธอแต่งตัวแบบนี้เหมือน…” ทว่าอยู่ๆโซ่ก็มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่นี่แดดมันแรงแถมอากาศยังร้อนวันนี้เธอจึงเลือกใส่เสื้อแขนยาวกับกางขายาวตัวใหญ่แถมยังใส่หมวกแก็ปสุดเท่ที่พกมาด้วยอีกต่างหาก

     “เหมือนทอมวะ”

     “ไม่เห็นจะเหมือนเลย!” คนถูกกล่าวหาทิ้งของลงพื้นยืนเท้าสะเอวมองหน้าไม่ชอบใจ

     “แค่ล้อเล่น จริงจังไปได้ พี่เห็นฝนกับพิมชอบอ้อนเธอเหมือนเป็นเมียเธอมันเลยคิดภาพตามน่ะ”

     “พวกนั้นก็ชอบเล่นไปอย่างนั้นแหละ”

     “อืม พี่ก็พูดเล่นไปงั้น”

     “ไม่เล่นแบบนี้สิ เสียความมั่นใจหมด ชาไม่ใช่คนหวานๆเหมือนพี่คนสวยๆเมื่อวานก่อนนั่นสักหน่อย”

     “…”

     “เป็นอะไรหรือเปล่า” เธอเอ่ยถามเมื่ออยู่ๆเขาก็เงียบไป

     “เธอไปพักเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอาของขึ้นไว้บนรถเอง”

     “เอ่อ…” เป็นครั้งแรกที่น้ำชารู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิด โซ่ ไม่ได้ต่อปากต่อคำกลับ คนตัวสูงเลือกที่จะหันไปจัดแจงยกของที่วางรวมกันอยู่ขึ้นไปไว้ที่รถเงียบๆคนเดียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

   แต่อารมณ์ที่เปลี่ยนแบบฉับพลันก็ไม่ได้ทำให้น้ำชาทำตามที่เขาบอก เธอก้มลงหยิบของและเดินตามคนที่ว่าขึ้นไปบนรถหน้าตาเฉยเช่นกัน

     “บอกให้ไปพักได้แล้วไง”

     “ก็บอกแล้วว่าจะช่วยจนเสร็จ นี่มันก็งานของชา”

     “แล้วแต่” โซ่คร้านที่จะเถียงกับคนดื้อ ฝ่ายน้ำชาก็ลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่ได้ใส่ใจ ทว่าในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังมองหน้ากวนประสาทกันเองอยู่ในตอนนั้น บันไดอลูมิเนียมที่โซ่ยัดไว้ในที่ใส่ของด้านบนและกำลังหาเชือกมาผูกก็เกิดจะเลื่อนหล่นลงมา

   และมันจะไม่ทำให้เขาตกใจเลยถ้าหากว่าบันไดนั่นไม่ได้จะตกลงมาในทิศทางที่มีอีกคนยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนั้น

ครืดดดด

   ไว้กว่าความคิด คนตัวสูงพุ่งเข้ากอดร่างบางไว้แน่นพร้อมกับเบี่ยงทิศทางให้ตัวเองไปอยู่ตรงนั้นแทน

     “อ๊ะ!” โซ่เอื้อมมือเข้าไปคว้ามันไว้ไม่ทัน อีกทั้งมัวแต่ห่วงใยคนในอ้อมแขนส่งผลให้ถูกบันไดอลูมิเนียมที่หล่นลงมาฟาดเข้าที่ไหล่เฉียดหัวไปนิดเดียว ถึงแม้จะไม่เป็นอะไรมากแต่ก็เจ็บเอาเรื่องอยู่…

     “เธอเป็นอะไรไหม” เสียงอบอุ่นเอ่ยถามหลังจากที่ได้สติคืนมาเต็มที่ แต่พอเห็นใบหน้าของคนในอ้อมกอดตอนนี้อยู่ใกล้เขาแค่เพียงนิดเดียวก็เกิดจะช็อกไปอีกเสียอย่างนั้น

    “มะ…ไม่เป็นอะไร” น้ำชาเองก็ยังคงมีความตื่นงงที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอตั้งตัวไม่ทัน และหากไม่ได้คนตัวสูงช่วยไว้ก็คงจะเป็นเธอที่เจ็บเอง

     “แล้วพี่โซ่เป็นอะไรไหม”

     “…”

     “พี่โซ่?”

     “…”

     “พี่โซ่?”

     “…” ไร้ซึ่งสัญญาณตอบกลับใดๆจากผู้ชายชื่อโซ่ ดวงตาคมเอาแต่หลุบลงมองใบหน้าขาวผ่องของคนตัวเล็กกว่าอยู่อย่างนั้นแทบจะไม่กะพริบ ปากเอย จมูกเอย ตาเอย ไหนจะกลิ่นหอมกรุ่นจากเรือนผมดกดำที่มันลอยขึ้นมาเตะจมูกเขานี่ก็อีก ‘โซ่จะบ้าตายอยู่แล้ว’

   ราวกับว่าทุกอย่างหยุดนิ่งไป โซ่ไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่มันเต้นดังรุนแรงชนิดที่เรียกได้ว่าแทบจะหลุดออกมาเต้นนอกหน้าอก นาทีนี้จังหวะสามช่าก็เอาไม่อยู่แล้ว

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

     “พี่โซ่!”

     “ฮะ…ฮ๊ะ!” ทว่าเสียงตะโกนดังที่ข้างหูก็พาให้เขาตื่น เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอมองเธอนานอีกแล้ว

     “มะ เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?”

     “บันไดโดนหัวหรือเปล่า สมองกระทบกระเทือนแน่เลย” น้ำชาว่าพลางมองสำรวจที่ศีรษะของเขา

     “เจ็บหรือเปล่า เอาตัวมารับแทนชาทำไม”

     “ถ้าพี่ไม่เข้ามาขวางไว้หัวเธอได้เลือดออกแน่” โซ่พูดความจริง ถ้าเขาไม่เห็นก่อนและพยายามใช้มือช่วยลดแรงลงเห็นทีแม่น้ำชาคนนี้คงได้แผล บันไดทั้งอันถึงจะไม่หนักมากแต่ถ้าถูกกระแทกจังๆก็เจ็บเอาเรื่องอยู่

     “อืม ขอบคุณที่เข้ามาช่วย แต่ถ้าจะให้ดีตอนนี้ช่วยปล่อยชาก่อน กอดแน่นจนจะได้ลูกอยู่แล้ว” น้ำชาพึมพำพลางแกะมือหนาออก ฝ่ายคนที่เพิ่งจะรู้ตัวว่ากอดเธอไว้แน่นขนาดไหนก็ได้แต่หัวเราะเสียงชอบใจในคำเปรียบเปรย

ถ้ากอดแค่นี้แล้วมีลูกเลยมันจะไปสนุกอะไรว่ะ?…

     “สรุปว่าเจ็บตรงไหนไหม ชาดูให้”

     “เจ็บดิ ตรงไหล่เนี่ยดูให้หน่อย” คนเกิดอาการอยากจะสำออยรีบย่อตัวลงพร้อมหันไหล่ข้างที่ถูกบันไดหล่นใส่ให้เธอดู

     “มีรอยแดงๆนะ มันโดนแรงมากไหม”

     “…” โซ่พยักหน้าตอบทำท่าคล้ายเจ็บปวด อันที่จริงมันก็รู้สึกปวดๆแต่ก็ไม่ได้ขนาดนั้น

     “ปวดจัง นวดให้หน่อยสิ”

     “ปวดเพราะของหล่นใส่ใครเขานวดกัน?”

     “ไม่ได้ปวดเพราะบันไดหล่นใส่ แต่น่าจะปวดเพราะเอี้ยวตัวผิดท่าตอนยกมือขึ้นไปคว้าน่ะ”

     “อ๋อ อืม นวดให้ก็ได้”

     “เค งั้นพี่นั่งตรงนี้นะ” ว่าพลางคนตัวสูงก็ย่อตัวนั่งลงที่เบาะนั่งรถทัวร์ ทว่าไม่นั่งเปล่าแต่เขาดันถอดเสื้อยืดราคาแพงออกทางหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็เล่นเอาน้ำชาที่ยืนมองอยู่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

     “ถอดทำไม แค่นวด?”

     “ร้อน บนนี้ร้อนมาก”

     “ร้อนอะไร หน้าต่างรถก็เปิดทุกบาน” น้ำชาว่าพลางชี้ไม้ชี้มือไปที่หน้าต่างรถให้โซ่ดู แต่อีกคนทำแค่เพียงหันมองตามแล้วเอามือตบที่บ่าส่งสัญญาณว่าให้เธอเริ่มนวดได้สักที

   แม้ไม่ใช่เวลาที่จะมาใช้จินตนากามในที่แบบนี้ ทว่าทันทีที่ฝ่ามือนุ่มนิ่มแตะลงบนไหล่เปล่าเปลือยของตัวเองชายหนุ่มก็รู้สึกเกร็งไปทั้งตัวไหนจะกลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวหล่อนที่กำลังทำการบีบนวดให้ลอยเข้ามากระทบที่ปลายจมูกนั่นก็อีก

โซ่ไม่ได้อยากจะคิด แต่มันหยุดคิดไม่ได้จริงๆ

     “เจ็บก็บอกนะ ชามือหนัก”

     “เต็มที่เลยพี่ชอบความรุนแรง”

     “หือ?”

     “มะ…หมายถึงนวดแรงๆก็ได้ ก้มๆเงยๆมาหลายวันปวดมากอยู่”

     “อืมๆ” น้ำชาผงกศีรษะทำเป็นเข้าใจ เธอไม่ได้หัวอ่อนจนมองไม่ออกว่ากำลังถูกอ่อย พลันความคิดพิลึกพิลั่นอยากแกล้งอีกคนเล่นๆก็แล่นเข้ามาภายในหัว

 ฝ่ามือน้อยค่อยๆแผ่วสัมผัสการนวดลงทีละนิด จากที่ลงน้ำหนักเพื่อกดให้โดนจุดที่ปวดกลายเปลี่ยนมาเป็นคลึงเคล้าเบาๆเหมือนเล้าโลม

     “อืม…”

   ริมฝีปากสวยกระตุกยิ้มชอบใจเมื่อเห็นอีกคนหลับตาพริ้มพ่นลมหายใจคล้ายกำลังจะระงับความรู้สึกอะไรสักอย่าง น้ำชาไม่ได้อยากแกล้งอะไรมากมายแต่ก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงไปกระซิบถามที่ข้างหูเขาเบาๆพอให้ได้ยิน…

     “แบบนี้ชอบไหม?” ว่าพลางก็เลื่อนสัมผัสมือไล่จากไหล่แกร่งลงไปที่กล้ามแขนกำยำ แล้วจึงลากไล้ลามไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมัดแน่น

     ‘กล้ามแน่นจัง’ คนที่แกล้งตอนแรกก็แค่นึกสนุกขำๆ ทว่าเล่นไปเล่นมากลับเป็นตัวเองที่รู้สึกแปลกๆเสียเอง

หมับ!

   ทว่าอยู่ๆฝ่ามือหนาก็จำต้องคว้าเข้าจับมือนุ่มนิ่มของอีกคนไว้ไม่ให้เลยเถิด

     “ลวนลามพี่เหรอ” คนกำลังถูกลวนลามมองหน้าถามเธอสลับกับมองมือของทั้งสองที่กุมกันไว้เหนือขอบกางเกงมาแค่เพียงนิดเดียว

     “อีกนิดเธอก็จะเจอน้องชายพี่แล้วนะ”

     “บ้า!” น้ำชารีบลนลานกระชากมือออก

     “เธอแกล้งพี่แบบนี้ถ้าพี่เผลอปล้ำเธอขึ้นมาจะทำไง?”

     “มะ…ไม่ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกมั้ง”

     โซ่ได้แต่ส่ายหน้าแล้วทำเสียง หึ! ในลำคอ ยัยเด็กชาเย็นคนนี้คิดว่ามันเป็นเรื่องตลกมากนักหรือยังไง ดีเท่าไหร่แล้วที่เขายังยั้งใจตัวเองอยู่

     “จะนวดต่อไหม?”

     “เธอจะต่อ?” ยัง ยัยน้ำชายังไม่จบ ข้างล่างเขาแข็งโด่ปวดหนึบขนาดนี้ไม่สังเกตบ้างเลยหรือไงกัน

      “งั้นก็รีบเก็บของกันเถอะ จะได้พัก” น้ำชาตัดจบด้วยการหันหลังเดินลงจากรถเพื่อจะไปหยิบเอาของขึ้นมาเก็บ และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีใครอีกคนเดินสวนทางจะขึ้นรถมาพอดี

     “เหนื่อยไหมน้องน้ำชา” เสียงเอ่ยถามของวินลอยมาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม อันที่จริงเขามาอยู่แถวนี้นานแล้วแต่ยังไม่อยากจะเดินเข้ามาเพราะเกรงว่าจะขัดจังหวะเพื่อน

     “เหนื่อยดิพี่”

     “ถ้าเหนื่อยเดี๋ยวพี่จัดแอลให้ดื่มเอามะ”

     “ได้เหรอ นี่มันโรงเรียนนะ”

     “เราไม่ใช่นักเรียนสักหน่อย นี่มันก็ไม่ใช่เวลาเรียนด้วยกระดกแค่พอหายเมื่อยไม่ต้องเอาถึงเมา”

     “ก็ดีเหมือนกัน” คนรู้สึกเริ่มเปรี้ยวปากพยักหน้าเห็นด้วย

     “งั้นน้ำชาไปพักก่อนเลย ทางนี้เดี๋ยวพี่ช่วยกับไอ้โซ่มันเองค่ำๆเจอกัน”

     “โอเค”

   ร่างแบบบางของรุ่นน้องเดินลับหายไปแล้ว ทว่ารอยยิ้มกรุ้มกริ่มของใครบางคนยังคงปรากฏอยู่ วินหรี่ตามองเพื่อนรักตั้งแต่ใบหน้าหล่อเหลาจนมาจบลงตรงกึ่งกลางความเป็นชาย ถ้าพูดกันแบบไม่ต้องอายเลยก็คือเพื่อนเขากำลังของขึ้น

     “ไงมึง คืบหน้าไปเยอะหนิ”

     “คืบหน้าก็เหี้ยล่ะ แม่งแกล้งกู” คนถูกแกล้งถอนหายใจยาวพร้อมส่ายหน้าเหมือนระอาตัวเองเสียเต็มที

     “ฮ่าๆ” วินส่งเสียงขบขันด้วยความรู้ทัน สีหน้าเพื่อนเขาตอนนั้นมันดูทรมานแค่ไหนทำไมเขาจะไม่รู้ (ก็แอบดูอยู่ตั้งนาน)

     “เอาน่า อย่างน้อยก็ยังได้ใกล้ชิดน้องมัน”

     “…” โซ่พยักหน้าคิดตามแล้วก็เห็นด้วย อย่างน้อยการถูกแกล้งถูกลวนลามในวันนี้ก็ไม่เสียเปล่า น้ำชาทำให้เขารู้สึกอยากยิ้มอยู่ตลอดเวลา และแม้ว่าในตอนนี้ตัวเธอจะไม่อยู่ตรงนี้แล้วแต่สัมผัสที่ผ่านมาเมื่อสักครู่ยังคงจั๊กจี้อยู่ในหัวใจเขาอยู่เลย

     “เออ! กูว่าจะถาม วันก่อนเห็นของขวัญเดินร้องไห้ออกจากห้องสมุด เกิดไรขึ้นว่ะ” วินถามเพื่อนหน้าดูจริงจังขึ้น

     “…” ฝ่ายคนถูกถามกลับหุบยิ้มลงแบบฉับพลัน ใบหน้าหล่อคมสันเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดขึ้นมาทันที

     “เมียเก่าอุตส่าห์ตามมาง้อ ไม่ใจอ่อนหน่อยเหรอ”

     “เรื่องของกู” เสียงเรียบเอ่ยตัดบท นัยน์ตาหม่นแสงลงเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อปีก่อนที่ถูกคนรักนอกใจนอนกกกอดกับผู้ชายคนอื่นอยู่คาตา

     “เออๆ อย่าซีเรียสกูพูดเล่น หาเมียใหม่ง่ายกว่าเดี๋ยวกูช่วย” ว่าพลางวินก็ตบเข้าที่ไหล่หนาของเพื่อน เพราะรู้ดีว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นทำเพื่อนเสียหลักแค่ไหนจึงไม่อยากที่จะเอ่ยถึงอีก

     “ไปๆทำงานให้เสร็จ เดี๋ยวคืนนี้กูชงน้องน้ำชาให้”