MasukShare
ตอนที่ 1 วันไนต์สแตนด์
Tanggal publikasi:
2026-02-02 12:04:44แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบาง ๆ ปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเธอยังหนักอึ้งจากความอ่อนเพลีย
คิ้วเรียวเกือบชนกันทุกครั้งที่ขยับตัว รู้สึกราวกับเมื่อคืนโดนทุบอย่างหนัก แต่แล้วสัมผัสแปลกปลอมก็ทำให้เธอสะดุ้งปลายเท้าของเธอเสียดสีกับขนขนอะไรบางอย่าง
‘อะไร’ เธอเริ่มใจไม่ดี
หัวใจของเธอเต้นแรงทันที ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างกาย
และนั่น...มีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ แผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่าของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่องรอยของค่ำคืนที่ผ่านมาฉายชัดบนเรือนร่างของทั้งเขาและเธอ มันชัดเจนแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
ความทรงจำเริ่มไหลย้อนกลับมา เสียงร้องของเธอ เสียงสบถของเขา และสุดท้ายก็คือเสียงครางของเธอและเขาที่ดังผสานกันจวบจนรุ่งสาง นี่มันเรื่องจริง...เธอวันไนต์สแตนด์กับเขา!
‘วันไนต์สแตนด์กับเจ้านายตัวเองเนี่ยนะ’ พอคิดถึงตรงนี้ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ ‘วัยเบญจเพสก็ผ่านมาแล้ว แล้วมันซวยเพราะอะไรเนี่ย’
หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่สมองกลับตีกันยุ่งเหยิง ควรทำอย่างไรต่อดี? เธอตั้งคำถามกับตัวเอง ควรแอบลุกออกไปเงียบ ๆ หรือควรปลุกเขาขึ้นมาคุยกัน?
เสียงครางงัวเงียดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มขยับตัว ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะเปิดขึ้น เธอตัวแข็งทื่ออีกครั้ง เมื่อดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอ…
เสียงขยับไหวของผ้าปูที่นอนทำให้เธอชะงัก เท้าของเธอค้างอยู่เหนือกระเป๋าและเสื้อผ้าที่กำลังเก็บอย่างรีบร้อน ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองทางเตียง ดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มที่ยังดูงัวเงียเพิ่งเปิดขึ้น กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาสับสนและตกตะลึง
เขาใช้มือลูบหน้า พยายามเรียกสติ ขณะที่เธอรีบหันกลับไปคว้าเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวม ความเงียบแปลกประหลาดปกคลุมห้องไว้ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ท่าทางเหมือนกำลังทบทวนเรื่องราวของเมื่อคืน
ไม่นาน ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไป ราวกับภาพความทรงจำทั้งหมดไหลย้อนกลับมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยขึ้น และก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เขาก็เอื้อมไปหยิบกระเป๋าสตางค์จากโต๊ะหัวเตียง ล้วงธนบัตรออกมากำหนึ่ง แล้วยื่นให้เธอ
“เอาไป แล้วอย่าพูดเรื่องนี้กับใคร” น้ำเสียงของเขาเย็นชา
หญิงสาวชะงักชำเลืองมองธนบัตรในมือของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา ความรู้สึกบางอย่างจุกแน่นในอก ทั้งตกใจ ทั้งโกรธ และทั้งเสียหน้า นี่เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนกัน?
มือของเธอกำเสื้อเชิ้ตแน่นขึ้น ขณะที่ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ในขณะที่สายตาของเขาดูแน่วแน่และไม่คิดจะเปลี่ยนคำพูด
หญิงสาวยังคิดไม่ตก เธอมีสองทางเลือก รับเงินแล้วจากไป หรือปฏิเสธแล้วตอบโต้อะไรสักอย่าง…
เธอจ้องมองธนบัตรในมือเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ชายหนุ่มก็ลุกจากเตียงทันที เขาไม่ได้สนใจว่าบนร่างกายจะมีอะไรปกปิดอยู่หรือเปล่า เวลานี้เขาสนใจแค่ว่าจะทำยังไงให้หญิงสาวตรงหน้ารับข้อเสนอของเขา เขาจะไม่ยอมให้เกิดปัญหาตามมาทีหลังเป็นอันขาด
หญิงสาวก้าวถอยหลังตามจังหวะที่เขาก้าวเข้ามา เธอกำผ้าที่อยู่ในมือแน่น
“คุณจะทำอะไร...น่ะ”
ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เขากลับดึงมือเธอมาก่อนจะยัดเงินใส่ฝ่ามือแบบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“รับไปเถอะ มันจะดีกับคุณเอง” น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ ราวกับนี่เป็นแค่ธุรกรรมทางธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องของคนสองคนที่เพิ่งผ่านค่ำคืนเดียวกันมา “ถือเป็นค่าเสียเวลาของคุณแล้วกัน”
เธอกำธนบัตรแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ข่มกลืนอารมณ์ร้อนที่แล่นขึ้นมา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำ ปิดประตูตามหลังอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการกั้นตัวเองออกจากเขา ‘เขาจำฉันไม่ได้เหรอ’
เสียงน้ำหยดลงอ่างล้างหน้าดังแผ่วเบา ขณะที่เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามเรียกสติกลับมา แต่มันก็ยากเหลือเกินเมื่อหัวใจยังเต้นแรง ทั้งจากความโกรธและความอับอาย
ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูออกไป จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นจากด้านนอก เธอชะงัก เมื่อรับรู้ได้ว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
“จัดการเคลียร์ตารางให้ผมภายในชั่วโมงหน้า...แล้วอีกเรื่องหาข้อมูลผู้หญิงที่ผมส่งชื่อไปให้ด้วย” เขาหยุดไปชั่วอึดใจ ราวกับกำลังนึก ก่อนจะเอ่ยชื่อเธอออกมาเต็มปาก “เธอเป็นพนักงานในบริษัทของผมใช่ไหม?”
หัวใจเธอหล่นวูบทันที ไม่ใช่ว่าเขาจำเธอไม่ได้ แต่เขารู้ว่าเธอคือพนักงานในบริษัทของเขา และที่เขาแสดงท่าทีแบบนั้นคงคิดว่าเธออยกจะจับเขาหรือเปล่า
‘ถึงเขาจะไม่รับผิดชอบ เธอก็ไม่ได้จะเรียกร้อง เพียงแต่เขาควรเอ่ยคำว่าขอโทษกับเธอสักคำก็แค่นั้น’
มือของเธอกำผ้าขนหนูแน่น ก่อนจะตัดสินใจ...เธอสูดลมหายใจเข้า แล้วแอบเปิดประตูออกอย่างเงียบที่สุด ก้าวออกไปจากห้องโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองชายที่ยังคงคุยโทรศัพท์อยู่
และที่สำคัญเธอทิ้งเงินก้อนนั้นไว้บนโต๊ะ ราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่า ก่อนจะปิดประตูห้องตามหลังไป โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่วินาทีเดียว…
Bab terbaru
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 122 จะไม่ปล่อยมือ
“โกรธพี่หรือเปล่า”“เรื่องอะไรคะ” เธอเอียงหน้าถาม “ก็ที่ผู้หญิงคนนั้นมาบอกว่าเคยคบกับพี่” “ก็ยังโกรธอยู่นะคะ แฟนเก่าของสามีมางานแต่งแถมยังมาพูดแบบนั้นใครจะไม่รู้สึกโกรธกันล่ะ” “แต่พี่ไม่ได้เชิญมานะ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยสักครั้ง” “มุกแค่อยากรู้ว่าที่ห้างวันนั้นใช่คนนี้หรือเปล่า” “ใช่ครับ” เขาตอบ “เพราะไม่ได้มีอะไร พี่เลยไม่บอกมุก” “คุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ” “ก็ทำนองเดียวกันกับที่คุยเมื่อกี้” วันนั้นเธอเอาแต่ถามว่ามาทำอะไร มานั่งรอใคร รอคนอื่นเป็นกับเขาด้วยเหรอ สำคัญมากหรือไงถึงนั่งรอได้นานขนาดนี้ “ที่ผ่านมาเธอคงโกรธพี่มาก” ถึงได้กล้ามาพูดเรื่องแบบนั้นในงานแต่ง ไม่ได้มาหาเรื่อง เหมือนมาระบายความในใจมากกว่า “ก็คงจะเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้ในงานแต่งของเรา” “...” “พี่ทำให้มุกไม่สบายใจอีกแล้วสินะ” เขาก้มหน้าลงเพราะรู้สึกผิด ทั้ง ๆ ที่สัญญากับเธอไว้ว่าจะทำให้มีความสุข แต่ก็มีเรื่องไม่สบายใจเข้ามาแทรกตลอด “ไม่เป็นไรค่ะ” เพราะบทสนทนาของเขามันช
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 121 เราเคยคบกัน
ดารินทร์มองทั้งคู่สลับกัน บทสนทนาของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ “สวัสดีค่ะ” เธอหันมาทักทายแล้วยิ้มให้ดารินทร์ ดารินทร์ยิ้มตอบ แม้ภายในใจจพมีคำถามมากมายอยากจะถามทิศตะวันก็ตาม “เลือกเจ้าสาวได้ไม่เลวนี่” เธอพูดกับทิศตะวัน “แต่ถ้ายังทำนิสัยเดิม ไม่มีใครอยู่กับนายได้นานหรอก” “เลิกพูดจาไร้สาระแล้วเข้างานไปซะ” “นี่นายกล้าพูดกับแขกแบบนี้เหรอ” “ฉันกล้าทำมากกว่านี้ ถ้าคิดจะมาทำให้เจ้าสาวของฉันคิดมาก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “นี่คือคำขู่เหรอ” เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำพูดของทิศตะวันเลยสักนิด ทิศตะวันขบกรามแน่น รู้สึกไม่สบอารมณ์ คำพูดพวกนั้นทำให้ดารินทร์คิดมากได้เลย ยิ่งเธอเป็นคนขี้คิดมากอยู่แล้วด้วย แต่เขาจะใช้วิธีไหนไล่คน ๆ นี้ไป “คุณไม่สงสัยเหรอคะ ว่าฉันเป็นอะไรกับเขา” หญิงสาวชี้ไปที่ทิศตะวัน “นี่...” ทิศตะวันขยับมายืนด้านหน้าของดารินทร์ “ถ้าจะมาแสดงความยินดีก็เชิญด้านใน แต่ถ้ามาป่วนก็เชิญกลับไป” “หยาบคายสิ้นดี” เขาว่าทิศตะวัน ก็จะเอียงตัวมองดารินทร์ที่ถูกซ่อนไว้ด้านหลัง “คุณเห็นหรือเปล่าว่
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 120 แม่เป็นของพ่อคนเดียว
ดารินทร์ออกมาจากห้องสปา เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนคุยกับทิศตะวัน และหญิงสาวคนนั้นก็เดินไปก่อนที่เธอจะเดินไปถึงโซฟาตัวที่ทิศตะวันนั่ง เธอจึงไม่ทันได้เห็นหน้า “เสร็จแล้วเหรอครับ” ดารินทร์มองตามผู้หญิงคนนั้นไปโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่ทิศตะวันถาม ทิศตะวันก็มองตามสายตาของดารินทร์ไปเช่นกัน เขารู้ได้ในทันทีว่าดารินทร์คงจะเห็นตอนที่เขาคุยกับเธอคนนั้นและคงจะสงสัยว่าเป็นใคร “อยากไปไหนต่ออีกมั้ย” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโอบเอวของเธอไว้ “อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” “ไม่มีค่ะ” ดารินทร์หันไปตอบเขา “งั้นไปกันเถอะ” ทั้งคู่เดินออกไป ดารินทร์ก็ยังคงมองหาหญิงสาวคนนั้น ไม่รู้ทำไมเธอแค่รู้สึกว่าอยากเห็นหน้าเธอก็แค่นั้น “ที่รัก” เหมือนทิศตะวันจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกตินั้น เขาจับมือเธอแน่น “ผมอยากให้คุณมีความสุขมากกว่านี้” “...” “ถ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ ผมอยากให่พูดกับผมตรง ๆ อย่าเก็บไว้เลย” “มุกไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย” เธอพูดปัดพลางบีบมือเขาแน่น จริง ๆ เธอไม่ได้อยากคิดมาก มันเป็นแค่เสี้ยวของ
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 119 ตลอดไป
ไม่กี่นาทีต่อมา ผ้าม่านถูกเลื่อนออกช้า ๆ ทิศตะวันที่นั่งรออยู่เงยหน้าขึ้นแล้วก็หยุดนิ่งไปชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูโอบรับรูปร่างของเธออย่างพอดี ลูกไม้บาง ๆ คลุมไหล่ ทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างามในเวลาเดียวกัน“เป็นยังไงคะ” ดารินทร์ถามเสียงเบา มือกำชายกระโปรงแน่น “มันดูแปลก ๆ มั้ย”ทิศตะวันลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือเชยคางให้เธอเงยขึ้นมาสบตา“แปลกครับ”คำตอบของเขาทำให้ดารินทร์รู้สึกประหม่า“แปลกตามาก และก็สวยมากด้วย” “งั้นตกลงเอาชุดนี้ค่ะ” แค่ทิศตะวันบอกว่าเธอใส่แล้วสวย เธอก็โอเคแล้ว “ไม่ลองชุดอื่นก่อนเหรอเผื่อที่รักจะชอบ” ทิศตะวันเสนอทางเลือก “แต่ไม่ว่าที่รักจะใส่ชุดไหน พี่เชื่อว่าสวยทุกชุด” “นั่นเป็นคำพูดของคุณพนักงานหรือเปล่าคะ” ดารินทร์เอ่ยแซวทิศตะวันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจับชายกระโปรงของเธอจัดให้เข้าที่อย่างระมัดระวัง“หมุนตัวหน่อยสิครับ”เธอลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมหมุนตัวช้า ๆ กระโปรงสีขาวบานออกอย่างสวยงาม เขามองตามทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะพึมพำเบา ๆ“สวยชะมัด…” “คุณผู้ชายเชิญทางนี้ค่ะ” “ค
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 118 ไม่รู้จักโต
ภาสกรนั่งมองทั้งคู่เดินลงมาด้านล่าง ดารินทร์หลบสายตาพ่อสามีเพราะรู้สึกว่าตัวเองนั้นกำลังบกพร่องในหน้าที่ “ย้ายเข้าไปอยู่คืนแรกก็ทำเมียลงมาทานข้าวช้ากว่าทุกวันเลยนะ” “ข้าวใหม่ปลามันครับพ่อ” “นี่คุณ” ดารินทร์หยิกไปที่เอวของเขา “พ่อคงผ่านเรื่องแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว คงจะจำไม่ได้แล้วใช่มั้ยครับ” ภาสกรรู้ว่านี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำโอ้อวดซะมากกว่า “แกมันไม่รู้จักโต” “ไม่โตได้ยังไงละครับ มีทั้งเมียและแถมลูกมาอีกสอง แบบนี้พ่อยังว่าผมไม่โตอีกเหรอ” “แก” “ครับคุณพ่อ” ภาสกรสะบัดหน้าหนี อยากเขวี้ยงอะไรสักอย่างใส่ลูกชายแต่ก็กลัวว่าหลานกับลูกสะใภ้จะตกใจ “ขอโทษนะคะคุณแม่” “จะขอโทษทำไมล่ะ” “ก็หนูไม่ได้ลงมาช่วยแต่งตัวให้ลูก” “ปกติหนูมุกก็ทำไม่เคยขาดตกบกพร่องนี่ ไม่ได้ทำสักวันจะเป็นอะไรไป” ทิพย์สุดาพูดปลอบดารินทร์ เธอเข้าใจถึงความกังวลนั้น แต่เธออยากให้ดารินทร์คิดว่าเธอก็คือแม่คนหนึ่งที่สามารถทำทุกอย่างให้ดารินทร์ได้ “ปกติเช้ามาแม่ก็ไม่ได้ทำอะไร วันนี้ได้ตื่นมาแต่งตัวใ
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 117 ช่างสรรหาคำมาพูด
ความปวดระบมแล่นไปทั่วร่างกายเมื่อคนตัวเล็กขยับเริ่มตัว หลังลืมตาตื่นดารินทร์ก็มองไปรอบ ๆ จนเห็นใครบางคนนอนมองเธออยู่ตรงหน้า“ทำไมไม่ปลุกคะ” เธอถามเขา“ไม่อยากรบกวน อยากให้ที่รักนอนให้เต็มอิ่ม” เขาเกลี่ยผมที่หล่นมาปรกหน้าของเธอ“กี่โมงแล้วคะเนี่ย”“เกือบเจ็ดโมงแล้วครับ”“ตายจริง” ดารินทร์ตกใจจนตาโต เธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเมื่อคืนกันนะ“วันนี้เราจะลางานกันนะ”“ทำไมคะ” ดารินทร์สงสัย หรือเขามีโปรแกรมจะไปที่ไหน“ก็ดูเหมือนว่าที่รักจะเดินไม่ไหวนี่ครับ" เขาสังเหตเห็นว่าเธอขมวดคิ้วทุกครั้งที่ขยับตัว“...”“ประธานบริษัทอยู่ตรงนี้จะไปกลัวอะไรละครับ”“แต่...”“ไม่มีแต่นะ” นิ้วยาวจิ้มไปที่ปลายจมูกของดารินทร์“งั้นเอามือออกก่อนค่ะ มุกจะไปดูเด็ก ๆ”“แม่จัดการเด็ก ๆ ให้แล้วครับ”ดารินทร์ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ดี เธอมาอยู่บ้านเขาแต่กลับนอนสบายให้ผู้ใหญ่ดูแลลูก ๆ แทน“พี่เป็นคนบอกแม่เองว่าเมื่อคืนที่รักไม่ค่อยสบาย”ดารินทร์เงยหน้ามองเขา เธอไม่คิดว่าเขาจะรอบคอบขนาดนี้ แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ เขาก็ยังปกป้องเธอ"เดี๋ยวพี่พาไปอาบน้ำนะ""มุกอาบเองดีกว่าค่ะ""ไม่เป็นไร" ทิศตะวันช้อนตัวดารินทร์ขึ้นอุ้ม "
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 38 ถ้าหนูได้ยินเสียงของแม่...
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านผิวแก้มของดารินทร์ขณะที่เธอนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนเล็ก ๆ ของโรงพยาบาล เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปล่อยวางความกดดันทั้งหมดที่กดทับอยู่ในใจ ‘หมอไม่รู้ว่าตอนนี้คุณเครียดเรื่องอะไร แต่คุณควรจะทำใจให้สบาย เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือลูกของคุณ หากคุณยังแบกรับความรู้สึกมา
Terakhir Diperbarui : 2026-03-21โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 37 สำคัญกว่านั้น
สองวันต่อมขณะที่ดารินทร์นั่งดูข่าวอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองแน่น ขณะที่เหงื่อซึมเต็มหน้าผากช่วงนี้เธอเครียดมากเกินไป จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร อาหารที่เคยฝืนกินก็แทบกลืนไม่ลง ทุกอย่างหนักอึ้งไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจเธอพยายามอดทน พยายามบอกตัวเองว่าเธอจะผ่านมันไปได้ แต่ตอนนี้...เธอไม่มั
Terakhir Diperbarui : 2026-03-20โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 40 โชคชะตา
ทิศตะวันหลุบตาลง สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่สายตากลับหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเริ่มเม้มเข้าหากันแน่น ความอึดอัดกำลังปะทุอยู่ในใจ“เธอถามเรื่องวันแต่งงานของผมจริง ๆ เหรอ”กิตติชัยพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะถอยออกไปเล็กน้อย ปล่อยให้ทิศตะวันได้อยู่กับความคิดของตัวเอง“ผม...ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไง แต่ถ
Terakhir Diperbarui : 2026-03-21โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 39 อย่ารั้งไว้เลย
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”ทิศตะวันนิ่งไป...เขาควรตอบว่าอะไร ทุกอย่างที่เขาทำไปก็แค่เพราะลูก หรือว่าเพราะอะไรกันแน่ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้คำตอบที่ชัดเจนสำหรับคำถามนี้...หรือบางทีเขาอาจจะรู้แต่ไม่เคยกล้ายอมรับมันทิศตะวันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดารินทร์ คำถามของเธอชัดเจน แต่เขากลับไม่มีคำตอบ ไม่มีคำพูด
Terakhir Diperbarui : 2026-03-21
Anda juga akan menyukai
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว350.9K Dibacaบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี58.0K Dibacaเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก58.2K Dibacaนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย60.2K Dibacaเพียงรักหมดใจ
คณานางค์496 Dibacaคุณสามีที่รัก
ณิวาริน664 Dibacaอ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ
ดิตา เอสวาย23 Dibacaรักเกินห้ามใจ นายเพลย์บอย | ปริ้นxหลิน
พิชา - Phicha12.4K Dibaca
