ตอนที่ 1 วันไนต์สแตนด์

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบาง ๆ ปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างกายของเธอยังหนักอึ้งจากความอ่อนเพลีย

คิ้วเรียวเกือบชนกันทุกครั้งที่ขยับตัว รู้สึกราวกับเมื่อคืนโดนทุบอย่างหนัก แต่แล้วสัมผัสแปลกปลอมก็ทำให้เธอสะดุ้งปลายเท้าของเธอเสียดสีกับขนขนอะไรบางอย่าง

‘อะไร’ เธอเริ่มใจไม่ดี

หัวใจของเธอเต้นแรงทันที ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างกาย

และนั่น...มีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับเธอ แผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่าของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่องรอยของค่ำคืนที่ผ่านมาฉายชัดบนเรือนร่างของทั้งเขาและเธอ มันชัดเจนแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

ความทรงจำเริ่มไหลย้อนกลับมา เสียงร้องของเธอ เสียงสบถของเขา และสุดท้ายก็คือเสียงครางของเธอและเขาที่ดังผสานกันจวบจนรุ่งสาง นี่มันเรื่องจริง...เธอวันไนต์สแตนด์กับเขา!

‘วันไนต์สแตนด์กับเจ้านายตัวเองเนี่ยนะ’ พอคิดถึงตรงนี้ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ ‘วัยเบญจเพสก็ผ่านมาแล้ว แล้วมันซวยเพราะอะไรเนี่ย’

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แต่สมองกลับตีกันยุ่งเหยิง ควรทำอย่างไรต่อดี? เธอตั้งคำถามกับตัวเอง ควรแอบลุกออกไปเงียบ ๆ หรือควรปลุกเขาขึ้นมาคุยกัน?

เสียงครางงัวเงียดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มขยับตัว ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะเปิดขึ้น เธอตัวแข็งทื่ออีกครั้ง เมื่อดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอ…

เสียงขยับไหวของผ้าปูที่นอนทำให้เธอชะงัก เท้าของเธอค้างอยู่เหนือกระเป๋าและเสื้อผ้าที่กำลังเก็บอย่างรีบร้อน ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองทางเตียง ดวงตาคมเข้มของชายหนุ่มที่ยังดูงัวเงียเพิ่งเปิดขึ้น กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาสับสนและตกตะลึง

เขาใช้มือลูบหน้า พยายามเรียกสติ ขณะที่เธอรีบหันกลับไปคว้าเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวม ความเงียบแปลกประหลาดปกคลุมห้องไว้ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ท่าทางเหมือนกำลังทบทวนเรื่องราวของเมื่อคืน

ไม่นาน ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไป ราวกับภาพความทรงจำทั้งหมดไหลย้อนกลับมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยขึ้น และก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร เขาก็เอื้อมไปหยิบกระเป๋าสตางค์จากโต๊ะหัวเตียง ล้วงธนบัตรออกมากำหนึ่ง แล้วยื่นให้เธอ

“เอาไป แล้วอย่าพูดเรื่องนี้กับใคร” น้ำเสียงของเขาเย็นชา

หญิงสาวชะงักชำเลืองมองธนบัตรในมือของเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา ความรู้สึกบางอย่างจุกแน่นในอก ทั้งตกใจ ทั้งโกรธ และทั้งเสียหน้า นี่เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนกัน?

มือของเธอกำเสื้อเชิ้ตแน่นขึ้น ขณะที่ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ในขณะที่สายตาของเขาดูแน่วแน่และไม่คิดจะเปลี่ยนคำพูด

หญิงสาวยังคิดไม่ตก เธอมีสองทางเลือก รับเงินแล้วจากไป หรือปฏิเสธแล้วตอบโต้อะไรสักอย่าง…

เธอจ้องมองธนบัตรในมือเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ชายหนุ่มก็ลุกจากเตียงทันที เขาไม่ได้สนใจว่าบนร่างกายจะมีอะไรปกปิดอยู่หรือเปล่า เวลานี้เขาสนใจแค่ว่าจะทำยังไงให้หญิงสาวตรงหน้ารับข้อเสนอของเขา เขาจะไม่ยอมให้เกิดปัญหาตามมาทีหลังเป็นอันขาด

            หญิงสาวก้าวถอยหลังตามจังหวะที่เขาก้าวเข้ามา เธอกำผ้าที่อยู่ในมือแน่น

            “คุณจะทำอะไร...น่ะ”

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เขากลับดึงมือเธอมาก่อนจะยัดเงินใส่ฝ่ามือแบบไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

“รับไปเถอะ มันจะดีกับคุณเอง” น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ ราวกับนี่เป็นแค่ธุรกรรมทางธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องของคนสองคนที่เพิ่งผ่านค่ำคืนเดียวกันมา “ถือเป็นค่าเสียเวลาของคุณแล้วกัน”

เธอกำธนบัตรแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ข่มกลืนอารมณ์ร้อนที่แล่นขึ้นมา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำ ปิดประตูตามหลังอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการกั้นตัวเองออกจากเขา ‘เขาจำฉันไม่ได้เหรอ’

เสียงน้ำหยดลงอ่างล้างหน้าดังแผ่วเบา ขณะที่เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามเรียกสติกลับมา แต่มันก็ยากเหลือเกินเมื่อหัวใจยังเต้นแรง ทั้งจากความโกรธและความอับอาย

ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูออกไป จู่ ๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นจากด้านนอก เธอชะงัก เมื่อรับรู้ได้ว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน

“จัดการเคลียร์ตารางให้ผมภายในชั่วโมงหน้า...แล้วอีกเรื่องหาข้อมูลผู้หญิงที่ผมส่งชื่อไปให้ด้วย” เขาหยุดไปชั่วอึดใจ ราวกับกำลังนึก ก่อนจะเอ่ยชื่อเธอออกมาเต็มปาก “เธอเป็นพนักงานในบริษัทของผมใช่ไหม?”

หัวใจเธอหล่นวูบทันที ไม่ใช่ว่าเขาจำเธอไม่ได้ แต่เขารู้ว่าเธอคือพนักงานในบริษัทของเขา และที่เขาแสดงท่าทีแบบนั้นคงคิดว่าเธออยกจะจับเขาหรือเปล่า

‘ถึงเขาจะไม่รับผิดชอบ เธอก็ไม่ได้จะเรียกร้อง เพียงแต่เขาควรเอ่ยคำว่าขอโทษกับเธอสักคำก็แค่นั้น’

มือของเธอกำผ้าขนหนูแน่น ก่อนจะตัดสินใจ...เธอสูดลมหายใจเข้า แล้วแอบเปิดประตูออกอย่างเงียบที่สุด ก้าวออกไปจากห้องโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองชายที่ยังคงคุยโทรศัพท์อยู่

และที่สำคัญเธอทิ้งเงินก้อนนั้นไว้บนโต๊ะ ราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไร้ค่า ก่อนจะปิดประตูห้องตามหลังไป โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่วินาทีเดียว…