ตอนที่ 3 หมายความว่าไง

ดารินทร์ยืนอยู่ในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของบริษัท หัวใจของเธอเต้นแรงแม้จะพยายามทำให้ตัวเองดูนิ่งเฉยก็ตาม

ตรงหน้าของเธอ เขานั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มือประสานกันอยู่บนโต๊ะ ดวงตาคมเข้มจับจ้องมาที่เธอราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง

“คุณคงรู้นะว่าทำไมผมถึงเรียกคุณมาที่นี่อีก” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แอบแฝงไปด้วยความกดดัน

เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางตอบกลับด้วยท่าทีเรียบง่าย

“ถ้าเป็นเรื่องงาน ฉันคิดว่าคุณสามารถแจ้งผ่านหัวแผนกได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาพูดคุยกับฉันเอง”

เขาหัวเราะเบา ๆ ทว่าฟังดูเย็นชา

“อย่ามาเล่นลิ้น” เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคมกริบจ้องเธอไม่วาง “ผมกำลังพูดถึงเรื่องที่คุณทิ้งเงินก้อนนั้นไว้ และข้อเสนอที่ผมเสนอให้คุณเมื่อวันจันทร์”

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่ “แล้วมันมีปัญหาตรงไหนคะที่ฉันไม่รับเงินจากคุณ มันผิดอะไรที่ฉันไม่รับข้อเสนอของคุณ”

“ปัญหาคือคุณปฏิเสธข้อเสนอของผม” เขากัดฟัน “ผมให้เงินคุณเพื่อแลกกับการหยุดพูดถึงเรื่องที่เกิด แต่คุณกลับทิ้งมันไว้เหมือนไม่มีค่า แบบนี้หมายความว่าไง?”

ดารินทร์มองเขาด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนจะพูดออกมาเสียงชัดเจน “มันหมายความว่าฉันไม่ต้องการเงินของคุณ และฉันก็ไม่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครไงล่ะ”

“งั้นทำไมคุณถึงไม่รับมัน?”

เธอเค้นหัวเราะ ก่อนจะโน้มตัวไปเล็กน้อย

“คุณเคยได้ยินคำว่า วันไนต์สแตนด์ ไหม?”

“...” คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันทันที

“มันคือความสัมพันธ์แบบ ตื่นมาแล้วแยกย้าย” เธอทำใจแข็งพูดต่อ แอบซ้อนความท้าทายภายใต้ดวงนะ “ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณ และฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว”

เขานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของเธอ จากนั้น...ดวงตาของเขากลับเย็นลง ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเหยียด

“งั้นเหรอ…”

เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมั่นใจ แต่แทนที่เขาจะบอกให้เธอกลับออกไป เขากลับมองเธอด้วยสายตาอีกแบบหนึ่งแทน สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

“คุณทำตัวเหมือนผู้หญิงที่คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มานาน” เขาเอ่ยช้า ๆ “หรือว่าคุณเป็นพวกที่ชอบสนุกไปทั่วกันแน่? ถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย”

คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ความโกรธจะพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่แทนที่เธอจะระเบิดออกมา เธอกลับสูดลมหายใจลึก แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันคิดว่าการตัดสินคนจากคืนเดียวมันเป็นเรื่องที่แย่มาก” เธอกล่าว “แต่ก็เอาเถอะถ้านั่นคือสิ่งที่คุณเลือกจะเชื่อ ก็แล้วแต่คุณ”

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองใบหน้าของเขาอีก

ทว่าชายหนุ่มกลับมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ขุ่นเคือง และแปลกประหลาด

เรื่องนี้...มันยังไม่จบง่าย ๆ แน่นอน

หลังจากเดินออกจากห้องทำงานของเขา ดารินทร์ก้าวไปตามทางเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง แต่ภายในใจกลับปั่นป่วน คำพูดของเขายังคงกรีดลึกอยู่ในใจของเธอ

เธอไม่ได้คาดหวังให้เขาพูดดีกับเธอ ไม่ได้หวังให้เขาให้เกียรติหรือมองเธอในแง่ดี แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะดูถูกเธอได้ถึงขนาดนี้

‘คุณทำตัวเหมือนผู้หญิงที่คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มานาน หรือว่าคุณเป็นพวกที่ชอบสนุกไปทั่วกันแน่? ถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย’

เสียงของเขายังคงก้องอยู่ในหัว มันไม่ได้แค่ทำให้เธอโกรธ แต่มันทำให้เธอ เสียใจ

เธอเม้มปากแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานในบริษัทนี้ เธอเคยชื่นชมเขา เคยคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่สุขุม ฉลาด และมีเสน่ห์ เธอเคยแอบมองเขาจากมุมไกล ๆ เวลาเขาเดินผ่าน เคยคิดว่าผู้ชายแบบเขาคงมีระดับและมุมมองที่เหนือกว่าใคร ๆ

แต่ตอนนี้...เธอเริ่มรู้แล้วว่าเธอมองเขาผิดไป

เขาอาจจะหล่อ อาจจะดูสุขุมในสายตาคนอื่น แต่ข้างในนั้นเขาเป็นแค่ผู้ชายที่ตัดสินคนจากเปลือกนอก หยิ่งทะนง และเห็นแก่ตัว

หัวใจของเธอหนักอึ้งเมื่อก้าวเข้าไปในลิฟต์ ประตูลิฟต์ปิดลง เธอเงยหน้าขึ้น สูดลมหายใจลึกแล้วพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงไป...