เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 3 หมายความว่าไง
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-02 12:18:14ดารินทร์ยืนอยู่ในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของบริษัท หัวใจของเธอเต้นแรงแม้จะพยายามทำให้ตัวเองดูนิ่งเฉยก็ตาม
ตรงหน้าของเธอ เขานั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ มือประสานกันอยู่บนโต๊ะ ดวงตาคมเข้มจับจ้องมาที่เธอราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
“คุณคงรู้นะว่าทำไมผมถึงเรียกคุณมาที่นี่อีก” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แอบแฝงไปด้วยความกดดัน
เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางตอบกลับด้วยท่าทีเรียบง่าย
“ถ้าเป็นเรื่องงาน ฉันคิดว่าคุณสามารถแจ้งผ่านหัวแผนกได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาพูดคุยกับฉันเอง”
เขาหัวเราะเบา ๆ ทว่าฟังดูเย็นชา
“อย่ามาเล่นลิ้น” เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคมกริบจ้องเธอไม่วาง “ผมกำลังพูดถึงเรื่องที่คุณทิ้งเงินก้อนนั้นไว้ และข้อเสนอที่ผมเสนอให้คุณเมื่อวันจันทร์”
เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่ “แล้วมันมีปัญหาตรงไหนคะที่ฉันไม่รับเงินจากคุณ มันผิดอะไรที่ฉันไม่รับข้อเสนอของคุณ”
“ปัญหาคือคุณปฏิเสธข้อเสนอของผม” เขากัดฟัน “ผมให้เงินคุณเพื่อแลกกับการหยุดพูดถึงเรื่องที่เกิด แต่คุณกลับทิ้งมันไว้เหมือนไม่มีค่า แบบนี้หมายความว่าไง?”
ดารินทร์มองเขาด้วยสายตานิ่งเรียบ ก่อนจะพูดออกมาเสียงชัดเจน “มันหมายความว่าฉันไม่ต้องการเงินของคุณ และฉันก็ไม่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครไงล่ะ”
“งั้นทำไมคุณถึงไม่รับมัน?”
เธอเค้นหัวเราะ ก่อนจะโน้มตัวไปเล็กน้อย
“คุณเคยได้ยินคำว่า วันไนต์สแตนด์ ไหม?”
“...” คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากันทันที
“มันคือความสัมพันธ์แบบ ตื่นมาแล้วแยกย้าย” เธอทำใจแข็งพูดต่อ แอบซ้อนความท้าทายภายใต้ดวงนะ “ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณ และฉันก็ไม่ได้ต้องการอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว”
เขานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของเธอ จากนั้น...ดวงตาของเขากลับเย็นลง ริมฝีปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเหยียด
“งั้นเหรอ…”
เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมั่นใจ แต่แทนที่เขาจะบอกให้เธอกลับออกไป เขากลับมองเธอด้วยสายตาอีกแบบหนึ่งแทน สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน
“คุณทำตัวเหมือนผู้หญิงที่คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มานาน” เขาเอ่ยช้า ๆ “หรือว่าคุณเป็นพวกที่ชอบสนุกไปทั่วกันแน่? ถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย”
คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ความโกรธจะพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่แทนที่เธอจะระเบิดออกมา เธอกลับสูดลมหายใจลึก แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฉันคิดว่าการตัดสินคนจากคืนเดียวมันเป็นเรื่องที่แย่มาก” เธอกล่าว “แต่ก็เอาเถอะถ้านั่นคือสิ่งที่คุณเลือกจะเชื่อ ก็แล้วแต่คุณ”
พูดจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองใบหน้าของเขาอีก
ทว่าชายหนุ่มกลับมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ขุ่นเคือง และแปลกประหลาด
เรื่องนี้...มันยังไม่จบง่าย ๆ แน่นอน
หลังจากเดินออกจากห้องทำงานของเขา ดารินทร์ก้าวไปตามทางเดินด้วยจังหวะที่มั่นคง แต่ภายในใจกลับปั่นป่วน คำพูดของเขายังคงกรีดลึกอยู่ในใจของเธอ
เธอไม่ได้คาดหวังให้เขาพูดดีกับเธอ ไม่ได้หวังให้เขาให้เกียรติหรือมองเธอในแง่ดี แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่าเขาจะดูถูกเธอได้ถึงขนาดนี้
‘คุณทำตัวเหมือนผู้หญิงที่คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มานาน หรือว่าคุณเป็นพวกที่ชอบสนุกไปทั่วกันแน่? ถึงได้พูดแบบนั้นออกมาได้หน้าตาเฉย’
เสียงของเขายังคงก้องอยู่ในหัว มันไม่ได้แค่ทำให้เธอโกรธ แต่มันทำให้เธอ เสียใจ
เธอเม้มปากแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานในบริษัทนี้ เธอเคยชื่นชมเขา เคยคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่สุขุม ฉลาด และมีเสน่ห์ เธอเคยแอบมองเขาจากมุมไกล ๆ เวลาเขาเดินผ่าน เคยคิดว่าผู้ชายแบบเขาคงมีระดับและมุมมองที่เหนือกว่าใคร ๆ
แต่ตอนนี้...เธอเริ่มรู้แล้วว่าเธอมองเขาผิดไป
เขาอาจจะหล่อ อาจจะดูสุขุมในสายตาคนอื่น แต่ข้างในนั้นเขาเป็นแค่ผู้ชายที่ตัดสินคนจากเปลือกนอก หยิ่งทะนง และเห็นแก่ตัว
หัวใจของเธอหนักอึ้งเมื่อก้าวเข้าไปในลิฟต์ ประตูลิฟต์ปิดลง เธอเงยหน้าขึ้น สูดลมหายใจลึกแล้วพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงไป...
บทล่าสุด
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 15 เอายังไง
“ฉันจะเซ็น”มือของเธอสั่น แต่ลายเซ็นก็ค่อย ๆ ปรากฏลงบนกระดาษขาวสะอาด“ไม่ใช่เพราะคุณ ไม่ใช่เพราะเขา” เธอเหลือบตาขึ้นสบตาทิศตะวัน “แต่เพราะฉันจะปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการนี้ ถือว่าฉันได้ชดใช้ให้คุณหมดแล้ว แม้แต่ในตัวฉันก็ไม่มีสายเลือดของคุณ ฉันไม่ใช่ลูกของคุณอีกต่อไป”แล้วเธอก็ยื่นเอกสารนั้นให้เขา สีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาแดงก่ำทิศตะวันรับมันไว้เงียบ ๆ หัวใจเขากลับรู้สึกหนักอึ้งไม่แพ้เธอ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้“เอาตัวออกไป” เขาบอกกิตติชัยหลังมองดูชายชราโดนพาตัวออกไป ดารินทร์ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง ดวงตาของเธอเย็นชา และแววตานั้นทำให้เขาเผลอชะงัก“สัญญามีผลตั้งแต่วันนี้”“ฉันไม่มีทางเลือกนี่” เธอพูดเบา ๆ ราวกับยอมจำนนทิศตะวันยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่เห็นเธอยอมจำนนต่อแผนการของเขาในที่สุด“ดี...งั้นก็กับผมจนกว่าจะคลอด” เขายิ้มพอใจ ที่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะว่านอนสอนง่ายกว่าที่เขาคิด “เดี๋ยวผมจะให้คุณกฤษ์ไปส่งคุณที่คอนโดอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกคุณกฤษณ์แล้วกัน”“ฉันจะกลับไปเก็บของที่ห้องก่อน”“ไม่ต้อง”“แล้วเสื้อผ้าของฉันล่ะ”“ผมก็พูดอยู่ว่าให้ค
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 14 รับผิดชอบ
“หนี้พวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย คุณจะมายัดเยียดให้ฉันได้ยังไง”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เพราะในทางกฎหมาย ทายาทก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบในหนี้ของบิดามารดา”“เพื่ออะไร ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้”“เด็ก” เขาตอบทันควันพลางชี้ไปที่ท้องของเธอทิศตะวันยืนขึ้นเต็มความสูง มองเธอจากมุมบนด้วยแววตาแน่วแน่ เขาไม่สนวิธีการ เขาสนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น“ผมไม่แคร์ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนจนกว่าผมจะรู้ความจริง”ดารินทร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม หายใจติดขัดกับความจริงตรงหน้าดารินทร์จำใจหยิบเอกสารมาเปิดอ่านเงียบ ๆ ดวงตาคู่นั้นเริ่มแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว“ขอบคุณที่ช่วยหาข้อมูลของผู้ชายคนนี้อย่างละเอียดค่ะ” น้ำเสียงเธอเรียบเย็นอย่างไม่คาดคิด “แต่ถ้าคุณคิดว่าฉันจะยอมเซ็นสัญญาบ้า ๆ นี่เพราะผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อ คุณคิดผิด”ทิศตะวันขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่มีใจที่จะช่วยพ่อของเธอเลยหรือไง เลือดเย็นจริง ๆ“คุณจะปล่อยให้เขาโดนลากทรมานหรือไง ทนดูได้เหรอ?”“เขาไม่ใช่ครอบครัวของฉันตั้งแต่วันที่เขาเลือกผู้หญิงคนใหม่แล้วทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว” น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นแต่ยังค
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 13 หนี้พนัน
‘สำคัญตัวเองงั้นเหรอ…’เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองสำคัญอะไรสำหรับเขาเลยด้วยซ้ำ เธอแค่ไม่อยากให้เรื่องมันยุ่งยากไปมากกว่านี้ ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องทะเลาะกัน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำพูดแดกดันที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เรื่องขำขันสำหรับเขาเธอหลุบตาลง ไม่อยากสบตากับทิศตะวันอีก เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นบางอย่างในแววตาของเธอ ความเจ็บปวด ความผิดหวัง หรืออะไรก็ตามที่เธอพยายามซ่อนไว้“ถ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ คุณจะปล่อยฉันไปจริง ๆ ใช่มั้ย” เธอถามย้ำ น้ำเสียงเรียบเฉยจนแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแปลกใจทิศตะวันพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องเธอแน่นิ่ง“แต่ถ้าใช่ลูกของผม…” เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณต้องยอมให้ผมมีสิทธิ์ในตัวเขาครึ่งนึง”ดารินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป“หากฉันไม่ตกลงล่ะ?”ทิศตะวันหัวเราะในลำคอ ก่อนโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ“คุณคิดว่าตัวเองมีทางเลือกเหรอ คุณไข่มุก?”เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาเต็ม ๆ หัวใจเต้นกระหน่ำอยู่ในอก แต่เธอก็ยังพยายามฝืนยืดตัวตรง ไม่ให้แสดงออกว่ากำลังหวาดหวั่น“ถ้าฉันหนีไป?”“ก็ลองดู” เขายักไหล่ “แ
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 12 เป็นคนยังไงกันแน่
“นี่มันอะไรกัน! คิดว่าฉันเป็นตัวอะไรถึงได้พาตัวฉันมาตามใจชอบแบบนี้ คุณกำลังคุกคามฉันอยู่นะคะ”ทิศตะวันยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเธอราวกับจะทะลุเข้าไปในจิตใจ ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้แสดงท่าทีเดือดร้อนอะไรกับเสียงโวยวายของเธอ เพียงแต่รู้สึกแปลกตากับท่าทีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของคนตรงหน้า“ผมต้องการคำตอบ” เขาพูดเสียงเย็น “และผมต้องการมันตอนนี้”ดารินทร์กำมือแน่น ข่มอารมณ์ไม่ให้สั่น เธอพอจะรู้ว่าทิศตะวันเป็นคนแบบไหน เขาไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยอะไรไปง่าย ๆ แต่เธอคิดว่าอย่างน้อยเขาก็น่าจะให้เกียรติเธอบ้าง ไม่ใช่ใช้วิธีพาเธอมาที่นี่ราวกับเธอเป็นแค่ลูกน้องที่เขาจะสั่งให้ไปไหนมาไหนก็ได้“คุณไม่มีสิทธิ์จะมาสั่งฉัน” เธอพูดเสียงแข็ง “ฉันไม่ใช่พนักงานในบริษัทของคุณอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณแล้วด้วย!”“หึ” ทิศตะวันหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน“...” ดารินทร์ขมวดคิ้วสองข้าง เธอพินิจมองท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้า“แน่ใจเหรอ?” เขาเลิกคิ้ว “แล้วทำไมคุณถึงโกหกผมล่ะ?”หัวใจของดารินทร์กระตุกวูบทันที ‘นี่เขาไปรู้อะไรมา’“โกหก?” เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ ทำใจดีสู้
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 11 ไร้มารยาท
เย็นวันหนึ่งในบริษัททิศตะวันเดินเลี่ยงเข้าทางประตูหนีไฟ เขาไม่ได้อยากเจอใครเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ คู่หมั้นของเขา ที่เริ่มเข้ามาวุ่นวายในชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆแต่ก่อนที่เขาจะก้าวไปถึงบันได เสียงสนทนาของพนักงานสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักก็ดังเข้าหูเขาโดยบังเอิญ“นี่ ซันนี่...เมื่อวันก่อนฉันเห็นไข่มุกมาที่บริษัท”หญิงสาวจิบกาแฟนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “เธอได้เจอไข่มุกแล้วใช่ไหม?”ทิศตะวันชะงักเท้าทันที เขาเพิ่งรู้ว่าดารินทร์ชื่อเล่นว่าไข่มุกเมื่อไม่กี่วันมานี้ เขาเลยหยุดฟังเมื่อได้ยินว่ามีคนกำลังเอ่ยถึงเธอ ดวงตาคมหรี่ลงขณะตั้งใจฟังบทสนทนาต่อไป“ใช่ เจอกันที่บริษัทนี่แหละ เธอบอกว่ามาทำธุระนิดหน่อย”“จริงเหรอ? ให้พูดตรง ๆ ความจริงแล้วฉันได้ยินเธอสองคนคุยกันนะ”“ไร้มารยาท”“อะไร ฉันแค่บังเอิญเดินผ่าน”“บังเอิญหรือสอดแนม”“บังเอิญย่ะ” เธอกระแทกเสียง “แต่ฉันแปลกใจมากเลยนะที่ไข่มุกแต่งงานกะทันหันขนาดนั้น แล้วก็ดูสิ ท้องเร็วแบบนี้ เป็นไปได้ยังไงถ้าเธอไม่ได้ท้องก่อนแต่ง?”“นั่นน่ะสิ ฉันก็สงสัยอยู่แต่ไม่กล้าถาม ไข่มุกไม่ได้พูดถึงสามีเลย แถมลาออกจากงานไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก รู้สึกเป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้”“เธอคิด
โซ่รักหลอมใจ ตอนที่ 10 ฉันแต่งงานแล้ว
ในห้องทำงานของเขาทิศตะวันยืนรออยู่ตรงหน้าต่าง แผ่นหลังกว้างของเขาหันเข้าหาประตู แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของดารินทร์ เขาก็หันกลับมา ดวงตาคมกริบจับจ้องเธออย่างไม่วางตาเธอดูซูบผอมลง แต่ท้องของเธอโป่งนูนขึ้นชัดเจนกว่าเมื่อสามเดือนก่อน…หากเธอไม่สวมเสื้อผ้าตัวใหญ่ คงจะเห็นท้องของเธอชัดกว่านี้“คุณท้องกับผมใช่ไหม?”คำถามของเขาแทงเข้าไปในอกของดารินทร์ทันที เธออึ้งค้างไปหลายวินาที จู่ ๆ เขาถามแบบนี้หมายความว่ายังไง? เขารู้อะไรมา?เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพยายามรวบรวมสติแล้วตอบกลับไปเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้“คุณพูดอะไรน่ะ? ฉันแต่งงานแล้วนะ” นี่คือสิ่งเดียวที่ดารินทร์คิดออกทิศตะวันขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”“ใช่” ดารินทร์รีบย้ำ “ฉันแต่งงานแล้ว และแน่นอนว่าเด็กคนนี้คือลูกของฉันกับสามี ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณทั้งนั้น”ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของทิศตะวันทันที เขานิ่งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของเธอ ราวกับพยายามอ่านบางอย่างจากแววตาของเธอ ยิ่งเธอพยายามหลบสายตาของเขา เขากลับยิ่งไม่อยากเชื่อในคำตอบของเธอเธอก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนดีนี่ เขาเองก็ควรจะ โล่งใจ ใช่ไหม...ใช่...เขาคว
บางทีคุณอาจจะชอบ
ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น50.9K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์156.5K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ58.5K viewsบอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ
เจียงซือซัน55.1K viewsพี่คะ อย่าดุนักเลย
หลงจันทร463 viewsดุจดวงใจ
เค้กมัฟฟิ่นn15 viewsพิษรักพันธะวิวาห์
คณานางค์6 viewsสถานะลุ้นรัก
คณานางค์6 views
