ตอนที่ 4 ของเล่นชั่วคราว

ไม่กี่วันต่อมามีเสียงซุบซิบนินทาเริ่มแพร่กระจายไปทั่วทั้งบริษัท

“ได้ยินข่าวหรือยัง? เห็นว่าในคืนงานเลี้ยงบริษัทน่ะ ท่านประธานของเราไปค้างคืนที่โรงแรมกับพนักงานคนหนึ่ง”

ตระกูลของทิศตะวันเป็นตระกูลหนึ่งที่เป็นที่สนใจของสื่อ เมื่อมีเรื่องราวที่เกี่ยวกับเขา สื่อต่าง ๆ จึงให้ความสนใจ

“จริงเหรอ? ใครกันล่ะ? พนักงานในแผนกของเราหรือเปล่า”

“แอบคบกันเหรอ”

“ท่านประธานเนี่ยนะ มีซัมติงกับพนักงาน” เธอเอามือทาบอก “ถ้าเป็นนางแบบในสังกัดก็ว่าไปอย่าง”

“พนักงานแล้วมันเป็นไงห๊ะ พนักงานสวย ๆ ในบริษัทของเราก็มีเยอะแยะ ต่อให้เป็นนางแบบก็ไม่ได้ดีไปกว่าพนักงานหรอก ลูกจ้างเค้าเหมือนกัน” อีกคนรู้สึกไม่พอใจที่ได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดแบบนั้น

“ยังไม่มีใครรู้แน่ชัดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ที่ได้ยินมาเห็นว่าเป็นพนักงานในบริษัทเรานี่แหละ แต่ไม่ใช่ระดับหัวหน้า”

“คิดว่าเป็นเด็กใหม่หรือเปล่า? หรือเด็กฝึกงาน”

ข่าวลือแพร่กระจายรวดเร็วจนน่าตกใจ ดารินทร์เองก็เริ่มได้ยินมันผ่านหู แม้จะไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร แต่เธอรู้ดีว่าความจริงเป็นยังไง

เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ พยายามทำงานต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอรู้สึกอึดอัด ทุกครั้งที่มีคนกระซิบกระซาบกัน เธออดไม่ได้ที่จะคิดว่าพวกเขากำลังสงสัยว่าเป็นเธอหรือเปล่า

และสิ่งที่เธอสงสัยยิ่งกว่านั้นคือข่าวนี้มันหลุดออกมาได้ยังไง?

แม้เธอจะไม่มีความคิดที่จะพูดเรื่องนี้กับใคร แต่เขาล่ะ? ผู้ชายที่เอาแต่ยัดเยียดเงินให้เธอเพื่อให้เธอปิดปากเงียบ ตอนนี้กลับปล่อยให้ข่าวลือพวกนี้แพร่สะพัดไปทั่วโดยไม่ทำอะไรบ้างเลยเหรอ?

หรือว่า...นี่คือบททดสอบบางอย่างของเขากันแน่?

แสงไฟจากรางหลอดยาวเหนือศีรษะส่องกระทบพื้นปูนเปลือยภายในสตูดิโอถ่ายภาพขนาดใหญ่ในตอนบ่าย ที่มุมหนึ่งดารินทร์กำลังก้มหน้าก้มตาจัดชุดให้กับนางแบบอย่างละเอียด เสื้อผ้าแฟชั่นคอลเลกชั่นล่าสุดถูกแขวนเรียงรายอยู่ด้านหลังบนราวเหล็กเรียบเรียงเป็นระเบียบ กลิ่นหอมจาง ๆ ของผ้าใหม่ผสมกับกลิ่นอุปกรณ์ไฟฟ้าทำงานลอยคลุ้งในอากาศ

เธอสวมเสื้อยืดสีเรียบกับกางเกงยีนส์ขาดตรงเข่า ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ คล้ายจะเกะกะไปบ้าง แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยสมาธิและความตั้งใจ มือของเธอขยับอย่างคล่องแคล่วจัดปกเสื้อของนางแบบให้เรียบ จับจีบกระโปรงให้พองตัวอย่างพอดี จัดเข็มขัดให้เข้าที่ จากนั้นเธอถอยออกมายืนดูนางแบบทั้งตัว แล้วเดินเข้าไปจัดแก้เพียงเล็กน้อยตรงแขนเสื้ออีกครั้ง

นางแบบยืนอยู่กลางฉากหลังสีขาวสะอาด แสงแฟลชวอร์มอัพทดลองยิงเป็นจังหวะข้างหลังทีมช่างภาพที่กำลังตั้งกล้อง ช่างแต่งหน้าเก็บรายละเอียดสุดท้ายระหว่างที่ดารินทร์กระซิบบางคำกับนางแบบเพื่อเพิ่มความมั่นใจ เสียงแชะจากกล้องเริ่มต้นขึ้นเมื่อทุกอย่างเข้าที่และผลงานเบื้องหลังของเธอก็เริ่มเปล่งประกายผ่านเลนส์ทันที

และทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้น ดารินทร์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชื่อของผู้ส่ง

“ฝ่ายบริหาร: โปรดเข้าพบที่ห้องทำงานของคุณทิศตะวัน ภายใน 10 นาที” เธอขมวดคิ้วทันทีที่อ่านข้อความจบ รู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

“มีอะไรหรือเปล่า” ใครคนหนึ่งหันมาถามเมื่อเห็นว่าดารินทร์หน้าถอดสีหลังจากก้มมองอะไรบางอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์

“คือ...คือว่าฉันต้องไปพบท่านประธานตอนนี้ค่ะ”

“อ้อ...งั้นไปสิ เดี๋ยวทางนี้พี่จัดการเอง”

และไม่ใช่แค่สาวรุ่นพี่คนเดียวที่สังเกตเห็น ทีมงานที่อยู่ใกล้ ๆ ก็เหลือบมองด้วยสายตาสงสัย หลายคนกระซิบกระซาบ บางคนแสร้งทำเป็นสนใจงานตรงหน้า แต่หูแทบจะยื่นเข้ามาใกล้เธอ

“ว่าแต่นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่คุณทิศตะวันเรียกเธอเข้าไป?”

“...” ดารินทร์ทำได้เพียงเงียบ จริง ๆ มันก็ไม่ได้เยอะ เพียงแค่มันแปลกที่เขาเอาแต่เรียกพบเธอติด ๆ กันในรอบไม่กี่วันที่ผ่านมา

“พี่ว่าเกี่ยวกับข่าวลือนั่นหรือเปล่า”

ไม่ทันทีดารินทร์จะเดินออกไปจากห้อง หนึ่งในทีมงานก็ถามพนักงานรุ่นพี่

“หรือว่าไข่มุกคือผู้หญิงคนนั้น?” อีกคนที่อยู่ใกล้ ๆ พูดเสริม

            “ท่านประธานจะสนใจพนักงานระดับเราเหรอ อย่างมากก็แค่ของเล่นชั่วคราว”

คำพูดสุดท้ายทำให้ดารินทร์กำมือแน่นขึ้น แต่ก็พยายามสะกดอารมณ์ไม่ให้แสดงออก เธอรีบเร่งก้าวเดินออกจากห้อง ก่อนที่เสียงซุบซิบจะยิ่งตามมา