โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 2

ไลลามองหน้าชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร ไหล่เล็กทั้งสองข้างถูกจับไว้แน่น โซ่จ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ตอบสิ! ใบ้แดกเหรอวะ”

“พูดบ้าอะไรของนาย”

ไลลายังคงจ้องมองตาคู่คมของเขา และตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่เธอใกล้ชิดด้วยนอกจากน้องชายของอย่างภูผา และตอนนี้ก็มีเขาอีกคน แบบนี้จะมาพูดได้ยังไงว่าเธอมีผัว

“มีผัวอยู่แล้ว แต่พาผู้ชายเข้าห้องเนี่ยนะ”

“พูดจาเลอะเทอะ แล้วถ้าฉันมีผัวมันเกี่ยวอะไรกับนาย”

คำพูดของเธอทำเอาโซ่โมโหจนลมออกหู เขาเปลี่ยนตำแหน่งมือจากที่จับไหล่เป็นจับที่ใบหน้าสวยก่อนจะกระแทกจูบอย่างรุนแรง

“อื้อ อื้อออ”

ไลลาที่ไม่เคยถูกจูบมาก่อนก็ร้องประท้วงการกระทำของเขาจากลำคอ มือเล็กกำแน่นและทุบที่แผงอกแกร่งของเขา เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามขืนตัวเองให้หลุดแต่กลับสู้แรงของชายหนุ่มไม่ได้เลย

ปึก ปึก

“ไลลา!”

ปัง ปัง ปัง!

“อื้อ อ่อย”

ภูผาที่ร้อนใจรีบตามมาดูพี่สาวเพราะเพื่อนบอกว่าเธอมาเข้าห้องน้ำตั้งแต่เขาเดินออกไปแล้วแต่ยังไม่กลับมา

“ไลลา อยู่ในนั้นหรือเปล่า”

เสียงตะโกนเรียกยังดังต่อไปแต่โซ่เองก็ไม่ยอมผละจูบออกสักที เขาใช้เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานในปากของเธอตัวทั่ว ยามที่ลิ้นขูดกับเหล็กดัดฟันเย็นเฉียบในปากเธอทำเอาเลือดในกายยิ่งสูบฉีดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ถ้าพี่กูเป็นไร พวกมึงเจอกูแน่!”

เสียงตะคอกของภูผานั้นทำให้โซ่ชะงักไปชั่วครู่ พี่น้องเหรอวะ เขาผละจูบออกช้า ๆ ดวงตาคมเปิดของมองร่างบางตรงหน้า ปากของเธอเจ่อบวมขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสวยเอ่อคลอเหมือนกำลังจะร้องไห้

ปัง ปัง ปัง!

“ขอ...”

“หลบ!”

พูดจบร่างบางของไลลาก็ผลักชายหนุ่มให้ถอยห่างเล็กน้อย เธอจัดแจงเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ก่อนหน้านี้ให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหันไปมองที่โซเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดประตูที่ถูกล็อก

โซ่เองถอยหลบเข้ามาในห้องน้ำรอให้เธอกับน้องชายเดินหายออกไปก่อน

“ล็อคทำไม”

“ไลลากลัวมีใครตามมาเข้าน่ะ กลับกันเลยไหม พ่อกับแม่รอกินข้าว”

“อืม”

โซ่เดินกลับมายังกลุ่มเพื่อนของตัวเองก็ถูกมองด้วยสายตาล้อเลียนและจับผิด จากที่หงุดหงิดอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งไปกันใหญ่

“มองเหี้ยไร!”

“หงุดหงิดว่ะ หงุดหงิด”

“ไหนบอกไม่ชอบวะ”

“กู ไม่ได้ชอบ!”

“ถ้างั้น มาเดิมพันกับพวกกูไหม”

ใบหน้าหล่อของโซ่หันไปมองที่สงครามในทันที ทุกคนต่างมองมาที่เขาด้วยสีหน้ายิ้มเย้ย

“อะไร”

“จีบยัยจืดชืดนั้น ถ้าเธอตกลงคบกับมึง เอาไปห้าหมื่น”

“แต่ถ้ามึงกลัวแพ้ ก็ไม่ต้องเล่นเกมนี้ก็ได้”

“ตามนี้ ยังไงกูก็ไม่มีทางแพ้”

พูดจบโซ่ก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปขึ้นบิ๊กไบค์คันโปรดของเขาและขับออกไปจากมหาวิทยาลัยทันที โดยมีสายตาของเพื่อนทั้งสามคนมองตามไป

“ยังไงมันก็แพ้”

“กูจะรอดูว่ามันยอมทิ้งศักดิ์ศรีที่ค้ำคอได้ไหม”

“กูแทงสวน มันแทงเขาแล้วทิ้งแน่!”

เมฆที่พูดออกมาด้วยแววตานิ่งเรียบ จากที่รู้มาโซ่ไม่ชอบผู้หญิงจืดชืดจริง ๆ เพราะมันเป็นพวกเซ็กซ์จัดหมกมุ่นทางเพศ

บ้านแสงเหนือ

เสียงรถที่ถูกขับเข้ามาจอดในโรงรถทำเอาคนเป็นพ่ออย่างแสงเหนือเงยหน้าจากหนังสือที่อ่านอยู่ไปมอง ไม่นานร่างสูงของ

ภูผาลูกชายคนเล็กก็เดินเข้ามา และตามหลังด้วยลูกสาวคนโตอย่างไลลาที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้าสวยมาแต่ไกล

“แม่ไปไหน”

“อยู่ในครัว”

เมื่อคนเป็นพ่อพูดจบภูผาก็เดินตรงไปยังครัวทันที ไลลาวางของลงและเดินอ้อมไปกอดผู้เป็นพ่อทันที

“อ่านอะไรอยู่คะ”

“พวกการปลูกผักไร้สารเคมีทั่วไป เรียนเหนื่อยไหม”

“นิดหน่อยค่ะ ทั้งงานที่อาจารย์สั่งและไหนจะกิจกรรมอีก”

“พักบ้างนะ พ่อเป็นห่วง”

“ห่วงแต่ไลลาเหรอ ผาน้อยใจว่ะแม่”

“ห่วงทั้งคู่ แต่ผาเป็นผู้ชายพ่อเลยถามไลลาก่อน”

ภูผาถึงกับยิ้มตามเพราะพอเขาแกล้งพูดเหมือนน้อยใจทีไร แสงเหนือก็จะรีบแก้ต่างทันที ภาพที่ทั้งสามคนหยอกล้อกันล้วนอยู่ในสายตาของคนเป็นแม่อย่างใบข้าว

“แล้วผาไม่ห่วงพี่เหรอลูก”

“ห่วง แต่ไลลาชอบดื้อ ผาบอกให้มาอยู่หอเดียวกับผาก็ไม่มา”

“ไลลาอยู่หอนั้นมาตั้งแต่ปีหนึ่ง อยู่ชั้นล่างสุดด้วยสะดวกดี อีกแค่ปีสองปีก็จบ ไม่อยากย้ายให้ยุ่งยาก”

ใบหน้าสวยพูดตอบกลับน้องชายด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ว่าเขานั้นห่วงเธอ แต่ว่าไลลาอยู่ที่นั่นก็ไม่เคยมีปัญหาอะไร ถึงจะเป็นหอรวมแต่ก็ต่างคนต่างอยู่ไม่มีใครมาวุ่นวาย นอกจากเรื่องสองวันก่อน

“กินข้าวกันเถอะ”

“ไลลาช่วยยกค่ะ”

“ภูผา”

“โธ่พ่อ เนียนหน่อยก็ไม่ได้ ไปช่วยแล้วค้าบ”

แสงเหนือยิ้มออกมาพร้อมกับส่ายหัว ภูผามักจะชอบเนียนปล่อยให้พี่สาวกับแม่ยกกับข้าวตลอด พอถูกแสงเหนือมองก็รีบไปช่วยทันที

“จบแล้วรีบมาช่วยงานพ่อเลยนะ”

“ได้เงินเดือนไหมคะ คุณผู้ใหญ่บ้าน”

“ได้ครับ วันละสามสิบบาทน่าจะพอ”

“โธ่ พ่อขา”

“พี่เหนือก็แกล้งลูก ไลลาทำงานให้พี่ฟรีอยู่แล้ว”

“แม่อะ!”

ไลลาแกล้งทำหน้ายู่เล็กน้อยเมื่อถูกคนเป็นพ่อแม่แกล้งหยอกเย้าบนโต๊ะกินข้าว ภูผาเอาแต่นั่งเงียบยิ้มตามเพราะไม่กล้าออกเสียงกลัวโดนลากมาทำงานอีกคน

ตอนนี้แสงเหนือเองทำหน้าที่ผู้ใหญ่บ้านต่อจากปู่ของไลลาและภูผาได้นานนับปีแล้ว โดยที่ชาวบ้านออกเสียงความคิดเห็นตรงกันว่าแสงเหนือมีความสามารถและเหมาะสม

หน้าห้องของไลลาตอนนี้มีร่างหนาของโซ่นั่งอยู่ เขามารอเธอที่นี่ตั้งแต่ช่วงเย็นจนตอนนี้ฟ้าสว่างแล้วก็ยังไม่เห็นเจ้าของห้องกลับมา

“ไอ้หนุ่มมานั่งรอใคร”

“ผมมารอเจ้าของห้องนี้”

“อ๋อ ไลลาเหรอ ไม่กลับหรอกถ้าวันหยุดเขากลับไปนอนบ้านพ่อแม่ที่นอกเมืองโน่น”

เมื่อได้คำตอบโซ่ก็พยักหน้าเบา ๆ เป็นการรับรู้ ป้าคนที่เดินมาทักเขาเอากุญแจไปไขห้องติดกันกับของไลลา และกำลังจะเดินเข้าไป

“ห้องนี้มีคนเช่าไหมครับ”

“ไม่หรอก เขาพึ่งย้ายออก ป้าจะมาทำความสะอาดไว้รอคนมาเช่าใหม่”

“ผมเช่า”

“ต้องรอสองสามวันนะ ป้าต้องทำความสะอาดเก็บกวาดก่อน”

“ครับป้า”

สองวันผ่านไป

ภูผาขับรถเก๋งคู่ใจมาส่งไลลาด้วยตัวเอง เพราะไลลานั้นขับรถไม่เป็น การไปเรียนของเธอก็ไปด้วยรถประจำทางตลอด เธอนั้นใช้เหตุผลว่าสะดวกดีและไม่อยากให้ภูผาต้องวนรถไปมาด้วย

“ข้อเท้าเบาเจ็บแล้วใช่ไหม”

“ใช่”

“ทีหลังเดินให้ระวังหน่อยนะ แค่เข้าห้องน้ำก็ยังข้อเท้าพลิกได้”

“เลิกบ่น ไปได้แล้ว”

“เข้าห้องไปก่อน แล้วจะไป”

ภูผายืนมองไลลาจนเธอเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง เขาจึงเดินมาขึ้นรถและขับออกไปทันที

โซ่ที่ยืนมองผ่านม่านสีดำทึบเขาเห็นว่าไลลาเดินลงจากรถเหมือนจะเจ็บข้อเท้า สงสัยเพราะเขาผลักเธอเข้าไปในห้องน้ำวันนั้น

“เจ็บทำไมไม่บอกวะ”

ใบหน้าหล่อหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขาเดินมาเปิดดูโทรศัพท์ของตัวเองแล้วไม่เห็นข้อความตอบกลับของเธอ ที่จริงเธอไม่ได้เปิดอ่านมันด้วยซ้ำ

โซ่เดินออกมาที่ริมระเบียงห้องด้วยความที่อยู่ชั้นหนึ่งทำให้การที่จะปีนข้ามไปห้องเธอสำหรับเขามันง่ายมาก แต่ติดตรงที่เธอน่าจะล็อกไว้นี่สิ

มือหนาหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพร้อมกับพ่นควันออกมาจากปาก เมื่อสารนิโคตินเริ่มทำงานใบหน้าหล่อก็เริ่มแปรเปลี่ยนไม่บึ้งตึงเหมือนตอนแรก

แค่ก แค่ก!

เสียงไอจากข้างห้องดึงสติให้โซ่ถอยหลังมาเล็กน้อยก่อนจะบดขยี้บุหรี่ทิ้งทันที เขาเหลือบตามองเล็กน้อยก็เห็นว่าร่างบางของไลลาเหมือนจะตากผ้าอยู่ที่ริมระเบียง

“มาอยู่ใหม่เหรอคะ ขอโทษทีนะคะ ฉันแพ้กลิ่นบุหรี่ไอตลอดเลย แต่จะรีบเข้าไปในห้องแล้วค่ะ”

เสียงของเธอเอ่ยพูดพร้อมกับรีบเร่งตากชุดนักศึกษาของตัวเองให้เสร็จ กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวลอยมาเตะจมูกของโซ่ เขาไม่รู้ว่ามันคือกลิ่นของน้ำยาปรับผ้านุ่มหรือกลิ่นหอมจากตัวเธอกันแน่

“อืม”

ปึง

เสียงปิดประตูทำให้โซ่เดินกลับเข้าห้องของตัวเองเช่นกัน ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนด้วยความเบื่อหน่าย หอพักที่นี่ค่อนข้างเล็กกว่าหอพักเดิมของเขามาก ทุกอย่างมันดูเล็กกะทัดรัดไปหมด แต่ก็เหมาะสมกับราคาค่าเช่า

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ไลลาที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงน่ารักเธอหันมองดูเวลานี่เกือบสี่ทุ่มแล้ว แต่ไม่รู้ว่ามีใครมาเคาะห้องเธอ แต่อาจจะเป็นน้องนิ่มห้องถัดไปก็ได้เพราะเธอชอบซื้อขนมมาฝากไลลาตลอด

“ว่าไงน้อง...”