โซล่ามรักไลลา : ตอนที่ 4

สองวันต่อมา

“เฮ้ย ตุ๊กตาไรวะไอ้โซ่”

“พวงกุญแจรถกู”

“อย่างมึงเนี่ยนะ ใช้ของแบบนี้ ขนลุกสัด!”

“อย่า เสือก!”

โซ่พูดเสียงแข็งพร้อมกับเน้นย้ำทุกคำพูด เขาปรายตามองเพื่อนทั้งสามด้วยสีหน้าใช้ความคิด

“เย็นนี้กูจะไปแก้”

“เอาดิ หน้าหล่อ ๆ กูเสียโฉมเลยสัด แค้นว่ะ!”

“เออ งั้นกูไปรวมรุ่นก่อน”

พูดจบสงครามก็ลุกขึ้นจากโต๊ะและเดินออกไปทันที ไม่ว่าอะไรก็ตามเรื่องต่อยตีสำหรับพวกเขามาก่อนเสมอ

“มึงทำไมรีบไปแก้จังวะ ปกติกูเห็นรอเจอ ไม่เห็นต้องไปถึงที่”

“หรือว่ามันล้ำเส้นมึง”

“...”

ทั้งเมฆและน่านต่างมองที่โซ่อย่างรอคำตอบ แต่เขากลับไม่ตอบอะไรนอกจากมองโทรศัพท์ในมือของตัวเอง

ตกเย็นทั้งสี่คนเดินเรียงหน้ากันเข้าไปในซอยหนึ่งหลังสถาบันคู่อริของพวกเขา ในมือถืออาวุธครบมือโซ่เขามีเพียงสนับมือเท่านั้น ส่วนคนอื่นก็ตามที่ถนัด พวกเขาและรุ่นน้องรวมกันมาก็เกือบสามสิบคน

“มาแก้เหรอวะ”

“...”

“ถามจริง ตั้งใจมาแก้หรือว่ามากระทืบเพราะกูไปเจอมึงที่ถนนคนเดินกับ...”

“กู มา แก้”

“งั้นก็เข้ามา!”

พูดจบอาร์ทก็คว้าเอาไม้ที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาถือไว้ ทั้งสองกลุ่มต่อยตีกันจนเป็นเรื่องปกติที่ชาวบ้านเห็นบ่อย พวกเขาเลือกที่จะหลบเข้าบ้านใครบ้านมันไม่ออกมายุ่งหรือห้ามปราม

ปึก ปึก ปึก

มือหนาของโซ่กระชากที่คอเสื้อของอีกฝั่งไว้และสาดหมัดใส่ไม่ยั้ง ใบหน้าแตกตามรอยหมัดที่กระทบเลือดไหลเป็นทางยาวลงมาตามแรงโน้มถ่วง

อั่ก!

“พูดมา มึงเห็นหน้าเธอไหม!”

“กู...ไม่บอก”

“ไอ้เหี้ย!”

“อั่ก”

“ไม่บอกเหรอ ไม่บอกเหรอไอ้สัด!”

โซ่เลือดขึ้นหน้าลมออกหู ใบหน้าของอาร์ทมีแต่เลือดที่ไหลอาบจนทั่ว เมฆและน่านยืนมองด้วยความไม่เข้าใจ จนต้องเข้าไปห้ามไว้ ไม่อย่างนั้นอีกฝั่งตายแน่

“พอไอ้สัด ปล่อย!”

“พวกมึงปล่อยกู”

“มึงกะเล่นมันถึงตายรึไง กลับ!”

สงครามรีบเข้ามาห้ามพร้อมกับลากตัวโซ่ช่วยน่านและเมฆ ทุกครั้งที่มีเรื่องต่อยตีก็ไม่เคยเล่นกันถึงตายสักครั้ง แต่เหมือนครั้งนี้โซ่จะไม่แค่แก้คืนเหมือนทุกครั้ง

ทุกคนต่างกลับมารวมกันที่บ้านของเมฆเพราะพ่อแม่ของเขาไปทำงานที่กรุงเทพ เมฆจึงมักจะชวนเพื่อนมามั่วสุมที่นี่หรือไม่เวลาที่ไปมีเรื่องมาก็มาทำแผลกันที่นี่

“มึงไม่ทำแผลว่ะไอ้โซ่”

“พวกมึงทำก่อนเลย”

เขามองดูทั้งเพื่อนและรุ่นน้องที่บาดเจ็บกันเล็กน้อยเมื่อเทียบกับอีกฝั่งที่เรียกว่าปางตาย

“กูกลับก่อน”

พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนเดินไปยังรถของตัวเองและขับออกไปทันที ทำเอาทุกคนต่างงุนงงที่เห็นว่าโซ่กลับไปทั้งที่ยังไม่ได้ทำแผล

โซ่ขับรถกลับมาถึงหอฟ้าก็ใกล้มืดเต็มทีแล้ว เขากำลังจะเข้าห้องของตัวเองแต่ก็ชะงักและเบี่ยงตัวเดินเลยไป ก่อนจะหยุดยืนที่หน้าห้องไลลา

มือหนากำลังจะยกขึ้นเคาะประตูห้อง แต่คนด้านในกลับเปิดออกมาเสียก่อน เธอมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ เพราะเนื้อตัวของโซ่มีแต่แผล และเหมือนจะมากกว่าวันที่เขามาเจอเธออีก

“พะ พี่ไปโดนอะไรมา”

“ทำแผลให้หน่อย”

ร่างบางรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องทั้งที่ตอนแรกจะเดินเอาขยะไปทิ้งด้านนอก เธอหยิบกล่องพยาบาลมาและเดินมาหาโซ่ที่นั่งลงบนเตียงนอนตำแหน่งเดิม

พรึบ!

“พี่ถอดเสื้อ... พี่!”

จากตอนแรกที่จะถามว่าเขานั้นถอดเสื้อออกทั้งหมดทำไมเป็นอันต้องเงียบปากลง ที่หน้าท้องแกร่งของเขามีแผลถลอกแต่เหมือนจะเริ่มเขียวช้ำรอบ ๆ บวมขึ้นมาเพิ่มอีก

“อะไร แค่นี้จะร้อง”

“ไปหาหมอเถอะ เร็ว! ลุกสิ บอกให้ลุก!”

ร่างเล็กที่ใช้แรงทั้งหมดดึงโซ่ให้ลุกขึ้นแต่เขาก็ไม่ขยับ แถมยังดึงรั้งเธอจนล้มมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีก

“เฮ้ย! พี่เจ็บไหม”

“ไม่ ทำแผลให้หน่อย”

“ก็ได้ ปล่อยก่อน”

โซ่ยอมปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระใบหน้าหล่อยกยิ้มเพราะตอนนี้เธอทำอะไรไม่ถูกมือไม้สั่นไปหมด ความตื่นตระหนกนี้มันช่างหน้าเอ็นดูในสายตาเขา

“จะรอดไหม”

“รอดสิ พี่นอนลง ไลลาทำไมถนัด”

ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนบนหมอนที่มือเล็กคว้ามาวางรองไว้ให้เขาหนุน ไลลาเริ่มทำแผลจากที่ใบหน้าหล่อของเขาก่อน และตามตัวจนถึงหน้าท้องแกร่งที่ตอนนี้ขึ้นรอยแดงเหมือนถูกไม้ฟาดใส่

โซ่มองไลลาทำแผลเงียบ ๆ เพราะความเหนื่อยล้าและเหมือนจะมีไข้ทำให้เขาเผลอหลับไป

“เสร็จแล้ว อ้าว หลับ”

“...”

“จะมีสักครั้งไหม ที่เจอกันแล้วพี่ไม่มีแผล”

ร่างเล็กลงจากที่นอนอย่างเงียบ ๆ เพราะกลัวโซ่ตื่น เธอเดินเอาอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บและเอาขยะออกไปทิ้ง ปล่อยให้คนที่นอนหลับบนเตียงเธอได้พักผ่อน

นานหลายชั่วโมงแล้วที่ไลลานั่งทำรายงานเงียบ ๆ คนเดียว แต่สายตาก็เหลือบมองโซ่อยู่ตลอด ร่างหนาเริ่มกอดรัดตัวเองไว้ไลลารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อจะไปดึงผ้าห่มที่เอวให้สูงขึ้นอีก

“โห ตัวร้อนมาก”

เพียงแค่เข้าใกล้เขาไอความร้อนที่แผ่กระจายออกมาทำให้ไลลารับรู้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขาที่พุ่งสูงได้เป็นอย่างดี

“พี่ ลุกมากินยาก่อน”

“อื้อ”

“ลุกไหวไหม ไลลาจะไปหยิบยามาให้”

“ปวดหัว”

น้ำเสียงแหบพร่าเปล่งออกมาขาดช่วง ไลลารีบวิ่งกลับมาที่เตียงนอนพร้อมกับแก้วน้ำและยาลดไข้ในมือ ร่างหนาของโซ่ยันตัวเองขึ้นมานั่งพร้อมกับมองหญิงสาวข้างกาย

“กินยาก่อนนะ เดี๋ยวไลลาเช็ดตัวให้”

มือหนาของโซ่ยืนมารับยาและน้ำไปดื่มกินอย่างว่าง่าย พิษไข้เล่นงานเขาจนแทบไม่มีแรงพูด ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดแรง

ไม่นานความเย็นจากผ้าผืนเล็กที่ถูกชุบน้ำหมาดนั้นก็ลูบไล้ที่แขนแกร่ง จากนั้นก็ไล่เช็ดจนทั่วทั้งร่างหนา เธอเปลี่ยนน้ำใหม่โดดขึ้นลงไปมาอย่างนั้น โซ่รับรู้การกระทำของเธอทั้งหมดแต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงจะลืมตามองเธอด้วยซ้ำ

“เฮ้อ กี่โมงแล้วเนี่ย”

ร่างเล็กมองเวลาตอนนี้เกือบตีสองแล้ว ดีที่พรุ่งนี้อาจารย์ยกคลาสเพราะติดธุระไลลาจึงไม่ได้เข้ามหาลัย เธอเอื้อมไปปิดไฟห้องนอนและเปิดโคมไฟหัวเตียงไว้แทน

“ให้นอนสักคืนก็แล้วกัน”

ไลลาที่ดึงผ้าห่มอีกผืนขึ้นมาห่มร่างกายของตัวเอง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างโซ่อย่างหมดแรงเช่นกัน เมื่อความเงียบเริ่มทำงานมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงาน ไลลาก็หลับตามคนข้างกายไปเช่นกัน

ครืด ครืด ครืด

“อื้อ”

เสียงโทรศัพท์มือที่สั่นอยู่ที่หัวเตียง ไลลาที่ได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงก็นิ่วหน้าขมวดคิ้วยุ่งที่ถูกรบกวน มือเล็กควานหาจนเจอก่อนจะกดรับสายทันที

ไลลา : [ค่ะ]

ปลายสาย : [เอ่อ น้องครับ]

ไลลา : [ค่ะ พูดเลยค่ะ]

ปลายสาย : [ไอ้โซอยู่กับน้องเหรอ]

ไลลา : [คะ!]

จากที่งัวเงียตอนนี้ไลลาตื่นเต็มตา มือเล็กเอาโทรศัพท์มือถึงมาดูไม่ใช่ของเธอแต่เป็นของอีกคน พอหันไปก็เห็นว่าเขาเท้าแขนนอนมองเธออยู่

“พี่!”

เธอรีบยื่นไปตรงหน้าเขาโซ่รับไว้พร้อมกับพูดตอบกลับปลายสาย ส่วนไลลาเหมือนคนน้ำท่วมปากที่ได้แต่นั่งมองเขาตาปริบ ๆ

“เออ ไม่สบาย”

“...”

“อย่าเสือก!”

“...”

“ลาอาจารย์ให้กูด้วย”

โซ่วางสายเมฆที่โทรมาตามเขาไปเรียนทันที เมื่อหันมาก็เห็นว่าไลลานั่งมองเขาตาแป๋วอยู่

“อะไรยัยฟันเหล็ก”

“นี่! จะเอาออกแล้วเหอะ พี่เป็นไงบ้าง”

“ปวดตัว”

พูดจบโซ่ก็ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง มือเล็กเปิดผ้าห่มดูอย่างถือวิสาสะทำเอาใบหน้าหล่อชะงัก ดวงตาคมหลุบมองไลลาที่ยื่นหน้าเข้ามาตรงหน้าท้องแกร่งก่อนจะเป่าที่แผลของเขาเบา ๆ

“เป่าให้พี่ไง”

“ใครสอน”

“พ่อของไลลาเอง เป็นไง หายใช่ไหมล่ะ”

“มานี่ เร็ว”

ไลลาหยัดตัวขึ้นจากที่นอนเล็กน้อย และเบี่ยงตัวขยับขึ้นไปหาโซ่ตามที่เขาบอก

“ดูแผลที่มุมปากให้หน่อย แตกเยอะไหม”

“อืม ก็นิดหนึ่ง”

ใบหน้าสวยจ้องมองที่แผลอย่างใสซื่อ จังหวะที่หันไปสบตาเข้ากับใบหน้าหน้าหล่อ หัวใจดวงน้อยก็เต้นโครมครามอย่างรุนแรง

“จุ๊บ!”

“!”