โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 3

“ใครน้อง ฉันเป็นพี่”

“นายมาทำไม”

“หลบดิ๊”

ร่างสูงของโซ่เดินแทรกตัวเข้ามาในห้องของไลลาอย่างไร้มารยาท เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ แต่ที่ไลลาไม่เข้าใจที่สุดคือเขามาทำไม

“...”

ไลลาเลือกที่จะมองเขานิ่ง ๆ ปากเล็กไม่ขยับปากพูดอะไรแม้แต่น้อย ทำเอาคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงเริ่มหงุดหงิดในความนิ่งของเธอ

“มานี่หน่อย”

“...”

“ไลลา ทำไมดื้อจังวะ”

“แล้วทำไมนายหน้าด้านจัง เข้าห้องคนอื่นอย่างหน้าด้าน ๆ แล้วยังมาบังคับอีก”

ในที่สุดความอดทนของเธอก็หมดไปและหันไปโต้ตอบคนที่นั่งลอยหน้าลอยตา แต่เหมือนคำพูดของเธอมันทะลุออกจากหูเขาไปหมดแล้ว

“เลือกเอา ถ้าฉันเดินไปถึงตัว เธอจะไม่โดนแค่จูบแน่”

ไลลามองหน้าคนพูดอย่างข่มอารมณ์ไว้ ในใจก็คิดว่าเธอ

ไม่น่าช่วยคนอย่างเขาเลย น่าจะปล่อยให้โดนกระทืบตาย สองขาเล็กก้าวเดินช้า ๆ ก่อนจะไปหยุดยืนที่หน้าเขา

“เจ็บข้อเท้าทำไมไม่บอก”

“ไม่...”

ยังไม่ทันพูดจบร่างเล็กก็ถูกดึงรั้งลงไปนั่งบนตักแกร่งของเขา ใบหน้าสวยเห่อร้อนพูดยังไม่จบประโยค เสียงของเธอก็ขาดห้วงไป

“พี่ทายาให้”

พูดจบแขนแกร่งก็อุ้มร่างนุ่มนิ่มลงไปวางข้างกาย ตัวเขาเองลุกขึ้นและหยิบล้วงหลอดยาออกมา เขาย่อตัวลงนั่งระดับเดียวกับเตียงนอนของไลลา

“เดี๋ยวทาเอง เอามา”

“อย่าดื้อ”

มือหนาดึงรั้งขาเรียวของเธอไว้ พร้อมกับตวัดสายตาไปมองเพื่อดุเธอ เมื่อเห็นว่าไม่มีทางสู้แรงเขาได้ ไลลาจึงมองไปทางอื่นเพื่อหลีกหนีความเขินอายที่ก่อเกิดในใจ

เจลยาเนื้อเย็นสัมผัสที่ข้อเท้าเล็กของไลลาด้วยความแผ่วเบา นิ้วยาวของโซ่ลากไล้วนไปมาเบา ๆ เขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อน ไลลาคือคนแรก

“ขอโทษ”

คำพูดของโซ่ดึงความสดใจของไลลากลับมามองที่เขาอีกครั้ง ใบหน้าสวยจ้องมองคนตรงหน้าชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไป

“กินข้าวยัง ไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยดิ”

“กินแล้ว”

“ไปเป็นเพื่อนหน่อย หิว”

“อืม ขอเปลี่ยนชุดก่อน”

เมื่อได้คำตอบที่พอใจใบหน้าหล่อก็ยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี แต่จังหวะที่ขาเรียวก้าวลงจากที่นอน กระโปรงของเธอก็เปิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ เพราะความลืมตัวด้วยที่ไม่เคยมีใครเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้

พรึ่บ!

“เฮ้ย!”

“เอ่อ ขอโทษ”

โซ่ถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจที่เห็นว่าสองมือของไลลารีบตะครุบกระโปรงไว้จนเธอเกือบหงายหลังตกที่นอน ใบหน้าสวยยิ้มแหยออกมาไม่ใช่ว่าเธอเขิน แต่เธอกำลังอายต่างหาก

ใบหน้าหล่อมองตามหลังไลลาที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยสายตาที่เอ็นดู ใจนึงก็นึกเสียดายหากเธอจับกระโปรงไม่ทันเขาคงได้เห็นของดี

“จืดชืดไม่พอ โก๊ะอีกต่างหาก”

ไม่นานร่างบางของไลลาก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ เธอเปลี่ยนเป็นใส่เสื้อยืดสีเทาอ่อนกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ เข้าเซตกัน ผมที่ตอนแรกปล่อยสยายเตรียมนอนก็ถูกมัดมวยขึ้นเปิดให้เห็นใบหน้าสวยชัดขึ้น

“ไปกันเลยไหม”

“อืม อยากไปที่ไหน”

“นายหิวข้าว ก็เลือกสิ”

“พี่”

“อะไรนะ”

“เรียกฉันว่าพี่ เธออายุน้อยกว่า”

“อืม”

เมื่อทนต่อสายตาที่มองมาอย่างกดดันไม่ไหว ไลลาจึงตอบรับเขาพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กมาสะพายไว้

ไลลาหยุดยืนมองโซ่กับรถบิ๊กไบค์ของเขาด้วยสายตาตื่นกลัว เธอไม่เคยนั่งมาก่อน อีกอย่างเธอเจ็บข้อเท้าจะปีนขึ้นไปนั่งก็ยากลำบาก

“เดินมา”

“ไลลาไม่เคยนั่ง ขึ้นไม่เป็น”

“มานี่”

สองขาขยับก้าวเดินไปหาโซ่ เอวบางถูกจับไว้และอุ้มเธอขึ้นไปด้านหน้า พร้อมกับตามมาด้วยร่างหนาของเขาซ้อนหลังเธอ

“หะ ให้นั่งแบบนี้เหรอ”

“อืม นั่งได้ไหม”

“ได้”

โซ่ในตอนนี้ที่หลุบมองคนตัวเล็กเขาไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย เธอน่าเอ็นดูไปหมดในสายตาเขา ไม่ว่าจะการพูดหรือการกระทำ

ถนนคนเดิน

เพราะดึกมากแล้วทำให้ร้านข้าวทั่วไปปิดจนแทบหมด โซ่จึงขับรถพาไลลามาที่ถนนคนเดิน ที่จริงเขาไม่ได้หิวหรอก เพียงแค่หาเรื่องอยู่กับเธอก็เท่านั้น

“จับทำไม”

“เดี๋ยวหลง เธอดูโง่”

“นี่!”

ใบหน้าสวยของไลลายุ่งเหยิงไปหมด เธอไม่เคยมีใครเข้ามากวนประสาทเท่าโซ่มาก่อน ทั้งที่ไลลาหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ แต่เขากลับยิ้มและหัวเราะออกมาราวกับกำลังสนุกที่ได้หลอกด่าเธอ

“อยากกินอะไร ชี้”

“พี่หิวไม่ใช่เหรอ ทำไมมาถามไลลา”

“ไม่หิวแล้ว”

เธอมองเขาด้วยแววตาไม่เข้าใจ ตอนนั้นทำหน้าเหมือนหิวจะเป็นจะตาย ตอนนี้กลับพูดหน้าตาเฉยว่าไม่หิว

“นั่น อยากดูร้านนั้น”

“ไร้สาระ”

“เรื่องของพี่ ไลลาอยากได้”

พรึบ!

พูดจบมือเล็กก็สะบัดออกจากการเกาะกุมของมือหนาและเดินไปร้านที่เธอชี้อย่างไม่รอ ทำเอาโซ่ส่ายหัวถึงเธอจะดูเรียบร้อยหรือพูดน้อยแต่ลึก ๆ เข้ารู้สึกได้ว่าเธอดื้อเงียบ

“อันนี้คืออะไรคะ น่ารักจัง”

“เป็นกล่องจุ่มพวงกุญแจค่ะ มีกลิ่นหอมด้วยนะ”

“อะไร”

“พวงกุญแจ แบบสุ่ม พี่ดูสิน่ารักนะ”

“เลือกสิ”

“ฮื่อ อยากได้สองตัวนี้ เอาสองกล่องเลยค่ะ”

มือเล็กของไลลาเลือกหยิบขึ้นมาสองกล่องพร้อมกับเขย่ามันไว้ในมือและยื่นให้แม่ค้า เธอกำลังก้มหยิบเงินในกระเป่าพอเงยหน้ามาก็เห็นว่าถุงกล่องจุ่มไปอยู่ในมือของโซ่และเขาก็ตัดหน้าจ่ายเงินไปก่อนแล้ว

“ไปได้แล้ว ยืนบื้ออยู่ได้”

“กี่บาท ไลลาคืนให้”

“เก็บไว้เถอะ แค่นี้ฉันซื้อให้ได้”

“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าขออีกสิบกล่องได้ไหม”

“ได้ จะกลับไปเหมาตอนนี้เลยไหม”

“ไม่ ๆ แค่ล้อเล่น”

สองมือเล็กรีบปัดป่ายห้ามโซ่ไม่ให้เดินวนกลับไปเหมาร้านกล่องจุ่ม เธอแค่อยากหยอกเขาเล่นบ้างก็เท่านั้น

“ไอ้อาร์ทมึงดูดิ๊ ใช่ไอ้โซ่ไหมวะ”

“หันหลัง แล้วห้ามหันกลับมาถ้าพี่ไม่สั่ง”

ไลลาหันหลังทำตามคำสั่งของโซ่อย่างว่าง่าย ร่างหนาของเขาบังไลลาไว้จนมิดใบหน้าหล่อที่หันกลับไป เขามองคู่อริตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมอย่างอาร์ท ด้วยแววตาแข็งกร้าว

“มากับเมียเหรอวะ อย่างมึงนี่นะมีเมีย”

“อย่า เสือก”

น้ำเสียงนิ่งเรียบถูกเปล่งออกมา เขาไม่มีอาการเกรงกลัวคนนับสิบตรงหน้าแม้แต่น้อย ในใจแกร่งมีเพียงความกังวลเขาไม่อยากให้ใครเห็นหน้าเธอ และไม่อยากให้เธอมาเสี่ยงอันตรายกับเขา

“เอาเถอะวะ มากับสาวพวกกูจะไม่เล่นมึง ไว้เจอกันรอบหน้า กูย่ำหน้ามึงแน่”

มือของไลลาจับที่มือหนาของโซ่ไว้แน่น เธอตื่นกลัวแม้จะได้ยินแค่เสียง มือหนาของโซ่จับกระชับแน่นเพื่อจะสื่อให้เธอกังวลน้อยลง

“อย่างน้อยมึงก็ถือว่าไม่ได้เหี้ยมาก”

“ถือว่าเป็นโชคดีของมึงแล้วกันวะ ไปกลับ!”

พวกมันถอยหลังเดินกลับออกไปจากตรงนี้ทันที พ่อค้าแม่ค้างต่างโล่งใจคิดว่าถ้าหากวัยรุ่นกลุ่มนี้ตีกันพวกเขาคงไม่ได้ขายของต่อกันแน่

“หันมา”

ไลลาหันกลับมาหาโซ่ตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย ใบหน้าสวยมีเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าเล็กน้อย เพราะอากาศที่ร้อนบวกกับความตื่นกลัวของเธอก่อนหน้านี้ด้วย

“ไปกันแล้วเหรอคะ”

“อืม อยากกินไรอีกไหม”

“ไม่ กลับกันเถอะ”

“อืม”

ระหว่างทางที่กลับโซ่และไลลาต่างไม่มีใครพูดอะไรออกมา เมื่อมาถึงสองแขนแกร่งก็จับที่เอวบางและอุ้มเธอลงเหมือนอย่างเคย

“จะแกะเลยไหม ไอ้กล่องนั่น”

“นี่เหรอ พี่อยากช่วยลุ้นไหม ถ้าอยากจะแกะเลย”

“เอาสิ”

ใบหน้าสวยฉีกยิ้มออกมาจนเห็นเหล็กจัดฟันวาววับ เธอหันเดินนำโซ่เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ในตอนนี้เธอกลับรู้สึกเฉย ๆ ที่มีโซ่เข้ามาเดินวนเวียน มันเป็นความรู้สึกสบายใจยังไงก็ไม่รู้

“อยากได้ตัวไหน”

“ไม่อยากได้ตัวนี้ ตัวนี้”

“ถามว่าอยากได้ตัวไหน”

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนที่นอนเดียวกัน มือหนาของโซ่หยิบจับกล่องนั่นมาถือในมือ ข้างกล่องมีให้ดูว่าอาจจะสุ่มได้ตัวไหน พอเขาถามไลลาที่ทำสีหน้าตื่นเต้นอยู่ฝั่งตรงข้ามว่าอยากได้ตัวไหน แต่เธอกลับตอบไม่ตรงคำถาม

“มันเป็นเคล็ดต่างหาก พี่ห้ามพูดนะว่าได้ตัวไหน อัดคลิปให้หน่อย”

“เด็กบื้อ!”

มือหนาของโซ่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดถ่ายวีดีโอ ทำให้ไลลาไม่ทันสนใจมัวแต่หลับตาแล้วคลำมือแกะกล่องจุ่มพร้อมกับรอยยิ้ม

“แกะแล้วนะ”

“อืม”

“เห็นตัวน้องยัง อย่าแอบดูการ์ดนะ”

“ยังไม่เห็น”

ใบหน้าหล่อยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเธออยากได้สมใจต้องการ มือเล็กฉีกซองด้านในด้วยความตื่นเต้นก่อนจะยิ้มออกมา มือเล็กก็คลำจนทั่วก่อนจะลืมตา

“กรี๊ดดดดดด นี่ไง หนูได้แล้ว”

“อืม หูจะแตก”

“ทำไมพี่ใช้โทรศัพท์พี่ถ่ายล่ะ

“ค่อยส่งให้ก็ได้ รีบแกะอีกกล่องสิ คลิปมันจะยาว”

“ได้ หนูหลับตาแล้วนะ”

หลังจากนั้นไลลาก็ทำเหมือนเดิมทั้งที่เป็นกล่องที่สอง เธอก็ยังคงตื่นเต้นเหมือนเดิม พูดเหมือนเดิมราวกับท่องจำบทพูดนี้มา ส่วนโซเองก็ตอบกลับเธอเหมือนเดิมเช่นกัน

“ฮื่อ ถูกใจมาก ๆ เลย จะห้อยตัวไหนก่อนดีน้า”

ร่างเล็กรีบไปหยิบกระเป๋าสะพายคู่ใจขึ้นมาก่อนจะมองพวงกุญแจตุ๊กตารูปร่างหน้าตาเหมือนกันต่างกันแค่สีดำกับชมพู

“จะใช้คนเดียวสองตัวเลยรึไง”

“มันน่ารัก ถ้าไม่ใช้จะน้อยใจกัน”

“แล้วไม่คิดจะแบ่งฉันบ้างเลย”

“พี่อยากได้ไหม ดมสิ หอมนะ ตัวสีดำก็น่ารัก”

ใบหน้าหล่อโน้มไปดมพวกกุญแจขนปุยตรงหน้าที่มือเล็กยื่นมาหา มันมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ จริง แต่เหมือนจะเป็นกลิ่นเธอมากกว่า

“อืม เอาตัวนี้