LOGINShare
โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 1
publish date:
2026-04-18 13:09:16ไลลาตื่นเช้าเหมือนอย่างทุกวัน เธออยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยพร้อมไปเรียน แต่ร่างบางกำลังยืนรีดเสื้อช็อปให้กับคนที่ขอฝากไว้อยู่ เขาส่งข้อความมาบอกเธอว่าช่วงสายจะมาเอาเสื้อ เพราะเขาเองไม่มีใส่แล้ว หากจะปล่อยให้เขาใส่มันแบบยับ ๆ คงจะทำให้เธอรู้สึกไม่ดี
เมื่อมาถึงมหา’ลัยโซ่ก็ยังไม่มาเอาเสื้อ ไลลาจึงจำใจต้องเอามันขึ้นไปเรียนด้วย ดีที่เธอใส่ถุงกระดาษมาทำให้ไม่มีใครเห็น
“ไลลา มัวแต่มองโทรศัพท์อยู่ได้ อาจารย์สั่งงานแล้ว”
“โทษทีนะคะนิ้ง ขอบใจที่เรียกนะ ไม่งั้นคงไม่ทันจดแน่เลย”
ไลลาหันไปยิ้มบาง ๆ ให้คะนิ้งเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ไลลามี ทั้งคู่รีบก้มหน้าก้มตาจดงานเพราะไม่อยากพลาดอะไรไป
ปีสามแล้วงานก็เยอะกิจกรรมก็เยอะZZZ : [โทษที ฉันติดเรียน เธออยู่ไหน]
L : [พึ่งเรียนเสร็จค่ะ พอดีจะธุระที่ตึกวิศวะพอดี ลงมาเอาได้ไหมคะ]
ZZZ : [อืม ถึงแล้วบอก]
อีกด้าน
ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่พอใจที่เกิดขึ้นภายในใจ ตอนแรกเขาตั้งใจจะหลอกให้เธอเอาช็อปมาให้อยู่แล้ว แต่พอรู้ว่าเธอจะมาที่นี่ด้วยเหตุผลอื่นโซ่กลับไม่พอใจ
“เป็นไรวะไอ้โซ่ หน้าเป็นส้นตีนเลย”
“เปล่า”
“แล้วพวกเราจะไม่ไปแก้เหรอวะ ไอ้เมฆแม่งเจ็บหนักสัด”
“กูรอเจอ กูจะกระทืบให้ลืมทางกลับบ้านเลยไอ้สัด!”
พอพูดถึงเรื่องที่โซ่กับเมฆโดนรุมกระทืบ ถึงกับต้องวิ่งหนีกันหัวซุกหัวซุน โดยนิสัยของโซ่เขาไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว แต่ที่จำใจต้องหนีเพราะเห็นว่าเพื่อนเจ็บตัวมากแล้วจะฝทนต่อก็ไม่ได้
“เออ ไอ้โซ่วันนั้นมึงรอดได้ไงวะ มันไม่ตามกูมาสักคน วิ่งตามมึงไปหมดทั้งฝูง”
เมฆพูดขึ้นตามที่สงสัยทำให้น่านกับสงครามหันไปมองที่โซ่เพราะความอยากรู้
“กูหาที่หลบแถวนั้น”
“เออ ดีละ แล้วนี่มึงไม่ใส่ช็อปมาวะ มีรับน้องนะเว้ย”
“ช็อปกูกำลังมา”
ทั้งสามคนต่างงุนงงในคำพูดของโซ่ กำลังมา มายังไงวะ ในเมื่อวันนี้ตัวมันเองไม่ได้ใส่มา
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ทำให้โซ่รีบหยิบออกมาทันที เขาดูเหมือนคนที่กำลังตั้งใจรอข้อความนี้ เมฆน่านและสงครามถึงกับมองตากันพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างรู้กัน
ตึก ตึก ตึก
“ใครวะ”
“เชี่ย! สวยสัด ไม่เคยเห็นเลยว่ะ”
“หลงมาเหรอวะ มึงว่าเขาเดินมาทางโต๊ะเราไหม”
โซ่เงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือแล้วหันไปมองยังด้านหลังของตัวเอง ร่างบางของไลลากำลังเดินตรงมาทางเขา แต่ที่ทำให้ใบหน้าหล่อหงุดหงิดคือทุกคนต่างมองเธอเป็นตาเดียว
“นี่ค่ะ”
“อืม ขอบใจ”
มือเล็กยื่นถุงกระดาษที่มีช็อปของโซ่อยู่ด้านในให้เขา แล้วหันหลังจะเดินออกไปทันที แต่ก็ต้องชะงักเพราะถูกคว้าที่ข้อมือเล็กไว้
“คะ”
“มาหาใคร”
“เรื่องส่วนตัว ขอตัวค่ะฉันรีบ”
ชายหนุ่มขบกรามแน่นมองหลังเล็กของไลลาเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ ด้วยแววตาไม่พอใจ
“ใครวะไอ้โซ่ มึงจีบเหรอ”
“น้องเขาดูเมินมึงสัด”
“ไม่ได้จีบ วันนั้นกูไปขอหลบที่ห้องยัยนี่ จืด ๆ แบบนี้กูไม่ชอบ”
“พวกกูจะรอดู”
ช่วงบ่ายของวันโซ่ในฐานะพี่ว้ากรวมถึงเพื่อนอีกสามคนด้วยพวกเขาปล่อยให้ปีสามเป็นคนจัดการ โดยที่โซ่น่านเมฆและสงครามนั่งดูอยู่ตลอด
“มึงว่าปีหนึ่งมีเด็ด ๆ ไหมวะ”
“เฉย ๆ ว่ะ”
ภายในลานกิจกรรมก็ยังคงดำเนินการรับน้องต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่หางตาของโซ่เห็นกลุ่มคนที่เดินเข้ามาใหม่ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะถัดไปจากพวกเขา เป็นพวกปีสองวิศวะคอมฯ แต่ที่ทำให้เขาชะงักคือ ร่างบางของไลลาก็เดินตามพวกมันมาด้วย แต่เหมือนจะขนาบข้างมากับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งมันหาโต๊ะให้ไลลานั่งและกันผู้ชายคนอื่นให้ห่างเธอ ผัวเหรอวะ
“ว้าว พวกมึงดูนั่น”
“โธ่ ก็ว่าทำไมไม่สนใจไอ้โซ่ มีผัวว่ะ”
“แล้วผัวน้องเขาหล่อด้วยไง”
“หุบ ปาก”
ไลลาที่มาหาภูผาเพราะวันนี้ต้องรอกลับบ้านพร้อมกัน ด้วยความที่คณะของภูผามีกิจกรรมรับน้อง เลยต้องมาดูไว้บ้างเพราะหากพวกเขาขึ้นปีสามก็ต้องมาจัดการกิจกรรมรับน้องต่อ
“หิวน้ำไหม”
“นิดหน่อย”
“นั่งรอยู่นี่ ผาไปซื้อน้ำก่อน”
ไลลาพยักหน้าให้น้องชายเล็กน้อยทุกครั้งที่ไลลามาหาเขา ภูผามักจะไม่ห่างจากเธอ จนตอนแรกเพื่อนของเขาคิดว่าเธอกับภูผาเป็นแฟนกันไม่ใช่พี่น้อง
“พวกกูดูแลให้เอง”
“พวกมึงนั่นแหล่ะตัวดี ถอย!”
ภูผาชี้หน้าเพื่อนของเขาอย่างคาดโทษแล้วรีบเดินออกไปซื้อน้ำทันที ไลลาเป็นคนขี้ร้อนพอเจออากาศร้อนนิดหน่อยหน้าก็เริ่มแดงมีเหงื่อออกชื้นตามไรผม
“แถวนี้มีห้องน้ำไหมคะ”
“มี แต่ว่ารอไอ้ผามาก่อนดีไหม”
“ไม่เป็นไร บอกทางมาก็พอ ทนไม่ไหวแล้วน่ะ”
“เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายครับ อยู่ตรงนั้น”
ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของภูผาชี้ทางและบอกให้ไลลามองตามไป พวกเขารู้ดีว่าภูผาหวงพี่สาวมากแต่จะให้ตามไปเฝ้าเธอเข้าห้องน้ำคงจะไม่เหมาะ มีหวังโดนภูผากลับมากระทืบแน่
โซ่ที่ลอบมองร่างบางของไลลาอยู่ตลอด พอเห็นว่าเธอลุกและเดินไปทางห้องน้ำ ร่างสูงของเขาก็ลุกขึ้นตามไปโดยไม่บอกใคร
“เหอะ มันบอกไม่ชอบ”
“จืดชืดแบบไหนวะ มันเดินแรดไปนู่นแล้ว”
“ช่วงนี้ติดสัดเหรอวะ”
“สงสัยหมาอยากมีเจ้าของว่ะ”
ทั้งสามคนต่างพูดกันด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน ตั้งแต่โซ่เลิกกับแฟนเก่าตอนปีหนึ่งเขาเสียศูนย์อย่างหนัก และปิดตายไม่เคยมีแฟนอีกเลยแต่ก็มีหาเศษหาเลยตามประสาผู้ชายอยู่ตลอดแบบไม่ผูกมัด
ตึก ตึก ตึก
“อ๊ะ!”
พรึบ ปึง!
ร่างบางที่กำลังผลักประตูห้องน้ำแต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเข้าไปก็ถูกผลักจากด้านหลัง ด้วยความตกใจทำให้ไลลาเผลอร้องออกมาเพราะข้อเท้าของเธอพลิก
“นะ นาย เข้ามาทำไม”
“มีผัวทำไมไม่บอก”
Latest chapter
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนพิเศษ 5 จบบริบูรณ์
เมื่อถูกน้องแคร์จุ๊บ คนพี่ถึงกับรีบโดดลงจากแคร่ไม้ ทุกคนถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เด็กน้อยเขินสาวงั้นเหรอ “ป๊า!! มานี่” “โห เรียกใช้กูเหมือนเพื่อนเลย” ถึงจะบ่นอุบแต่ก็ยอมลุกตามไป นี่ถือเป็นครั้งแรกที่สิงขรเรียกว่าป๊า แต่อันที่จริงจะเรียกพ่อแบบบ้านคนไทยที่ไลลาใช้ก็ไม่ติดอะไรอยู่แล้ว “เอาไร” “ติม จะไปแบ่งน้อง” “เออ เข้าท่า ชอบเหรอวะ” “ชอบดิ มาก” สิงขรพูดไปก็ยิ้มไป มือเล็กรีบหยิบรับไอศกรีมในมือของโซ่แล้ววิ่งหนีออกไป ใบหน้าส่ายไปมาให้กับความทะเล้นของสิงขร ได้กูหมดเลยเหรอวะ “ให้” “โอ้! น่ารัก” “น้องแคร์แบ่งพี่สิงด้วยสิลูก” เจ้าใจยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูหลานชาย แม้จะแบ่งครึ่งได้แต่ก็ยื่นให้น้องทั้งหมด ร่างเล็กปีนขึ้นไปนั่งบนแคร่ข้างกัน ก่อนมือเล็กจะหักครึ่งและส่งให้ โซ่ที่เดินออกมาเห็นลูกชายถือไอกรีมพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เด็กน้อยไร้เดียงสา แม้จะเสียดายที่ไม่เท่ากันแต่ก็ยอมเสียสละให้น้อง “สิงขร ถ้าโตมาจะรักน้องแบบนี้ไหมเนี่ย” “ว่าไง ไอ้เปี๊ยก!” แผ่นดินหันไปถามเสียงเข้ม ทุกคนล้วนเงียบเสียง ราวกับกำลังรอฟังสิ่งที่เด็กน้อยจะพูดออกมา ดวงตาใสไร้เดียงสา หันไปมองร่างเล็กข้
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนพิเศษ 4
ทุกวันไลลาจะตื่นแต่เช้า มาเตรียมอาหารให้โซ่ และอีกชุดเตรียมไปกินข้าวพร้อมเทียนหอมทุกวัน ตอนนี้ก็เป็นเวลาที่ล่วงเลยมาเดือนกว่าแล้ว “พี่โซ่ ไลลาเตรียมข้าวเช้าไว้ให้แล้ว วันนี้ไม่ต้องไปส่งนะ” “ไม่เอา พี่ไปส่ง” “พี่กลับมาดึก ไลลาอยากให้พัก” “ไม่ได้เหนื่อยครับ เห็นหน้าหนูทุกวันพี่หายเหนื่อยเลย” “ตามใจพี่ค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้เรากลับบ้านกันนะ เจ้าใจกับพี่แผ่นดินก็มา งานวันเกิดพ่อค่ะ” “ได้ครับ พี่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” โซ่หายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสบาย ๆ ออกมา ทุกวันนี้เขาต้องเข้าไปคุมที่ร้านกับเมฆสลับกัน เพราะสงครามเข้าไปวิ่งเล่นในที่แคบ ส่วนน่านก็คอยดูแลเมียที่ท้องเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็นภาระหนักมาตกอยู่ที่โซ่ เพราะเมฆเมียทิ้ง มาดูงานก็เหมือนมาอาบเหล้าแล้วนอนตามนั้น ร่างบางขางไลลาเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลเหมือนเดิม ซึ่งเป็นภาพที่หมอและพยาบาลส่วนใหญ่ค่อนข้างคุ้นตา “สวัสดีค่ะ เทียนหอมเป็นไงบ้างคะ” “ดีค่ะ วันนี้หมออนุญาตให้ออกไปที่สวนได้ค่ะ” “ดีเลย ขอบคุณนะคะ” ไลลาเดินตรงไปยังสวนดอกไม้สำหรับให้คนไข้ได้ออกมา ร่างบางของเที
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนพิเศษ 3
“เฮ๊ย!! พูดให้ชัดหน่อยสิวะ” ทุกคนในโต๊ะถึงกับใจหายใจคว่ำไปตาม ๆ กัน ส่วนน้องแคร์ตอนนี้ก็เคี้ยวไก่ในปากตุ้ย ๆ มือป้อมยื่นมาหยิกแก้มของสองขร ก่อนจะทำท่าทางขัดเขินยุกยิก “น่ารักกันจังเลย” “ใช่ไหม เจ้ไลลาต้องยกสิงขรให้น้องแคร์แล้วนะ” “พี่ไม่...” “ยกให้เลย” โซ่กับแผ่นดินถึงกับจ้องหน้ากัน โซ่ออกไปทางทะเล้นปั่นประสาทมากกว่า ส่วนอีกคนก็หายใจแรง “นี่ กินอีก นี่ไก่” “จ้ะ!” “ดูแลเก่งขนาดนี้ ผ่านไหมครับว่าที่พ่อตาไอ้สิง” “เดี๋ยวกูจะเป่ากระโหลกมึง หุบปาก!” “น่ากลัวสัด” “เงียบ พอเลยทั้งคู่!” ศึกระหว่างพ่อลูกหนึ่งหยุดลง เพราะเมียรักทั้งสองสั่ง แผ่นดินได้แต่นั่งหน้าหงิกงอ ปัญหาคือน้องแคร์ก็ดันไปชอบด้วย เมื่อกินข้าวกันเสร็จไลลาและโซ่ก็แยกตัวมาหาหม่าม้าที่บ้าน สิงขรพอได้อยู่กับโซ่มากขึ้น ก็ได้ทำอะไรตามประสาลูกชาย “สิง หลับเหรอ” “หึ” “สิงขรครับ แม่สอนว่าไง” “ยังไม่หลับ” โซ่ยกยิ้มมุมปากออกมาอย่างพอใจ ดวงตาคบเหลือบมองกระจกมองหลัง สิงขรก็มองอยู่เช่นกัน แต่ตาขวาง เมื่อรถจอดโซ่ก็เดินไปเปิดประตู ปลดเข็มขัดนิรภัยออกให้ลูกชาย โซ่ห่วงเรื่องความปลอดภัยมาก แต่สิงขรไม่ยอมนั่งคา
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนพิเศษ 2
โซ่และภูผาเดินลัดเลาะตามคันนามาเรื่อย ๆ ทั้งคู่ต่างมีใบหน้าหงิกงอพอสมควร สำหรับโซ่พ่อตาคงตั้งใจแกล้ง แต่ภูผาพ่อดันให้มาด้วย “ใช่เถียงนาข้างหน้าไหมวะ” “เออ” ทั้งสองคนเอาข้าวของมาวางบนเถียงนา บรรยากาศรอบ ๆ เงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและแมลงที่ส่งเสียงขับขาน โซ่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะส่งข้อความไปอ้อนเมีย แต่ก็ต้องหงุดหงิดกว่าเดิม เพราะตรงนี้ไม่มีสัญญาณ “มึงกลับมาครั้งนี้ แน่ใจไหมว่าจะไม่ทำพี่สาวกูเจ็บ” “กูจะใช้ทั้งชีวิตดูแลไลลากับไอ้สิงให้ดี มึงเชื่อใจกูอีกสักครั้งเถอะ” “...” ดวงตาคมของโซ่เหลือบไปมองยังปลายทุ่งนาไกล ๆ เงาคนยืนนิ่งอยู่ไม่ขยับ เขาไม่คิดจะเอ่ยทักหรืออะไร ถึงจะอยู่ในเมืองเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็พอรู้เรื่องพวกนี้บ้าง “ไอ้ผา” “เออ เดี๋ยวมันก็มา” “เดี๋ยวมันก็มาห่าอะไร มึงรู้ไหมเนี่ยว่ากูจะพูดอะไร” “กูรู้ มันก็มาแบบนี้ประจำ” ภูผายังคงนั่งนิ่งพูดต่อ ดวงตาคมของโซ่ยังคงมองเงานั้นไม่วางตา และที่สำคัญมันกำลังมาอย่างที่ภูผาพูดไปจริง ๆ ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีของโซ่ เขานั่งนิ่งตาแข็ง นักเลงจริงไหมวะแค่นี้ก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี “เฝ้านาให้ลุงนายเ
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนพิเศษ 1
“พี่เป็นอะไร ไลลาเห็นยุกยิกไปมา” “ตื่นเต้นว่ะ พ่อหนูจะยิงพี่ทิ้งไหม” “กลัวเหรอ” “ไม่ พูดไปงั้น” โซ่หันมามองใบหน้าสวยของไลลาด้วยรอยยิ้ม เกิดมาต่อยตีแทบจะทั้งชีวิต เอาอะไรมากลัวแค่พ่อตากระทืบ สำหรับเขาน้อยนิดมาก รถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ บรรยากาศโดยรอบรายล้อมไปด้วยทุ่งนา กลิ่นไอดินตีเข้าจมูกหอมสดชื่น แสงเหนือที่กำลังนั่งเฝ้าสิงขรกาดน้ำไก่ หรือที่จริงกำลังถอนขนมันก็ไม่รู้ หนังไก่แดงเถือกแทบจะหลุดติดมือ “พ่อคะ สวัสดีค่ะ” “...ออกไปจากบ้านกู” “ผมไม่ไปครับพ่อตา” ไลลาถึงกับเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก แสงเหนือยังคงจ้องโซ่ตาแข็ง ดูก็รู้ว่าคงขุ่นเคืองใจเรื่องในอดีตอยู่ “ใครพ่อตามึง ไอ้สิงขรลุก!!” “สิงขรครับ มาหาป๊าเร็ว” เด็กชายที่ตอนแรกนั่งอยู่กับไก่ไม่สนใจใคร พอคนเป็นตาเรียกก็ลุกขึ้นยืน สิงขรมองหน้าโซ่นิ่ง ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร “สิงขรไปไหนลูก” ไลลาที่เห็นว่าลูกชายวิ่งหนีกลับเข้าไปในบ้านก็รีบตามไป ทิ้งให้สงครามพ่อตาและลูกเขยเกิดขึ้นอีกครั้ง “มึงมาทำไม” “ผมตั้งใจมาขอโทษสำหรับทุกอย่าง” “ไม่จำเป็น มึงรีบไสหัวกลับไปก่อนที่กูจะหมดความอดทน” ปั่ก! “ใครมันโยนมะม่วงใส่
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 32
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา“ม้า ซินมันหลับ!”“โห่ เฮีย! กลับมาก็หาเรื่องเลยนะ อ้าวพี่!”โซ่มองน้องสาวที่ชี้ไลลาด้วยสีหน้าตกใจเหมือนเคยเจอกันมาก่อน ไลลาเองก็เช่นเดียวกัน “น้องสาวพี่เหรอ”“ใช่ ชื่อซิน เคยเจอเหรอ”“ใช่ ซินเคยเจอ ตอนนั้นพี่ท้องใช่ไหมนะคะ”“ใช่จ้ะ”“ม้า ๆ เฮียโซ่พาเมียมาบ้าน ทำเขาท้องไม่รับผิดชอบด้วย!”“ไอ้โซ่!”ผู้หญิงหน้าตาสะสวยเดินออกมจากด้านหลังบ้านทั้งที่มีอายุแล้วแต่ก็ยังดูดี ไลลายกมือขึ้นไว้ช้า ๆ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย“ดวงตกแล้วลูกได้ไอ้นี่เป็นผัว ไหนหลาน ไอ้ซินพูดไปเรื่อยเหรอ”“เดี๋ยวไปรับมาหาครั้งหน้า”“ลูกเต้าเหล่าใครล่ะเนี่ย น่าสงสารนะลูก”“ม้า!”ไลลาถึงกับขำตามเธอรู้แล้วว่าโซ่นั้นห่ามเหมือนใคร พูดคุยกันไม่นานทั้งคอทั้งข้อมือก็ถูกแม่ของโซ่จับใส่ทองทั้งตัว ให้เหตุผลว่ารับขวัญลูกสะใภ้ตอนแรกม้าเอ่ยชวนไลลาให้มาเที่ยวเล่นและเฝ้าร้านทองช่วยซิน แต่โซ่ไม่ยอมเพราะไม่อยากห่างเมียแม้แต่น้อย เมื่อกลับจากบ้านของโซ่เขาก็ขับรถเธอมานั่งเล่นที่ริมแม่น้ำ ริมทางมีไฟสวยงามประดับชวนให้มอง ร่างบางยืนรับลมเย็นสบายที่ปลิวพัดมากระทบใบหน้าสวย เธอหลับตาลงสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด เ
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 5
พรึบ!ร่างบางถูกเกี่ยวรั้งด้วยแขนแกร่งของคนที่นอนหงายมองมาที่เธอ จนหน้าของไลลาจิ้มลงที่อกแกร่งของเขา สายตาที่โซ่มองมานั้นเธอรับรู้ได้ว่าเขาตั้งใจแกล้งเธอ“ปล่อยนะ!”“อย่าดิ้น”“พี่ก็ปล่อยสิ”ร่างบางของไลลาดีนดิ้นอยู่อย่างนั้นจนแขนแกร่งของโซ่ทั้งสองข้างรวบเธอมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะออกแรงกอดรัดจนไล
โซ่ล่ามรักไลลา โซล่ามรักไลลา : ตอนที่ 4
สองวันต่อมา“เฮ้ย ตุ๊กตาไรวะไอ้โซ่”“พวงกุญแจรถกู”“อย่างมึงเนี่ยนะ ใช้ของแบบนี้ ขนลุกสัด!”“อย่า เสือก!”โซ่พูดเสียงแข็งพร้อมกับเน้นย้ำทุกคำพูด เขาปรายตามองเพื่อนทั้งสามด้วยสีหน้าใช้ความคิด“เย็นนี้กูจะไปแก้”“เอาดิ หน้าหล่อ ๆ กูเสียโฉมเลยสัด แค้นว่ะ!”“เออ งั้นกูไปรวมรุ่นก่อน”พูดจบสงครา
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 3
“ใครน้อง ฉันเป็นพี่”“นายมาทำไม”“หลบดิ๊”ร่างสูงของโซ่เดินแทรกตัวเข้ามาในห้องของไลลาอย่างไร้มารยาท เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ แต่ที่ไลลาไม่เข้าใจที่สุดคือเขามาทำไม“...”ไลลาเลือกที่จะมองเขานิ่ง ๆ ปากเล็กไม่ขยับปากพูดอะไรแม้แต่น้อย ทำเอาคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงเริ่มหงุดหงิดในความน
โซ่ล่ามรักไลลา โซ่ล่ามรักไลลา : ตอนที่ 2
ไลลามองหน้าชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร ไหล่เล็กทั้งสองข้างถูกจับไว้แน่น โซ่จ้องมองร่างบางตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ“ตอบสิ! ใบ้แดกเหรอวะ”“พูดบ้าอะไรของนาย”ไลลายังคงจ้องมองตาคู่คมของเขา และตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ตั้งแต่เกิดมาในชีวิตไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่เธอใกล้ชิดด้วยนอกจากน้องชายขอ
You May Also Like
เมื่อไหร่จะเลิกร้าย
ฮิวโก้11.0K viewsSO BAD เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
Phat_sara25.8K viewsเมียลับหมอศรันย์
เอวาริณ ชาริณ16.2K viewsเล่ห์รักวิศวะจอมโหด
Re-match I รีแมทช์14.3K viewsFRIEND GUY กับดักร้ายนายเพื่อน(ไม่)สนิท
B.crazy’168 viewsซีนนี้มีนาขอทวง
เพียงเจ้าขา219 viewsBAD FRIEND เพื่อนกัน (มันส์) ก็ดีอยู่แล้ว
Ballamira288 viewsTOXIC DESTINY รุ่นพี่ร้ายลิขิตเลว
B.crazy’148 views
