ไม่เต็มใจ

คืนแรกเธอได้นอนกอดกับลูก​ชายเนื่องจากเขาต้องออกไปทำธุระ​ข้างนอกแต่คืนที่สองนั้นเขาเอาลูกชายไปนอนด้วยโดยที่เธอไม่สามารถขัดอะไรเขาได้

" ก้อกๆๆ

" มีอะไร?

" แกเป็นไงบ้าง

" หลับแล้ว

" ชั้นนอนไม่หลับ

" เป็น​ไรอีก?

" คิดถึง​ลูก

" อย่ามาเว่อร์​ได้ป่ะ

" ไม่ได้เว่อร์​ชั้นคิดถึง​ลูกจริงๆ​

" ไปๆๆ กลับไปนอนซะแล้วอย่ามากวนเวลานอนผมอีก

" ชั้นขอเข้าไปหาลูกหน่อย​นะ แป๊บเดียว​ สัญญา​

" ไม่ให้เข้า!

" นะๆๆ แป๊บเดียว​จริงๆ​

" บอกว่าไม่!

" อุแว้! ๆๆ

" เดี๋ยว​ผมจัดการเอง

" แต่แกหิวนมนะ

" งั้นก็ไปชงนมสิ

" ปกติ​แกจะกินนมจากเต้า​เท่านั้น​แกไม่ยอมกินนมจากขวด

" แล้วทำไมไม่ฝึกให้แกตั้งแต่​แรก

" ก็ชั้นคิดว่ามันไม่จำเป็นเท่าไหร่​ปกติ​เราสองคนแม่ลูกตัวติดกันตลอด

" งั้นนับตั้งแต่​พรุ่งนี้​เป็น​ต้นไปคุณ​ต้องฝึกให้แกกินนมจากจากขวด

" ได้ๆ แต่ตอนนี้​ชั้นขอให้นมแกก่อน

" อืม

" อุแว้! ๆๆ

" หิวนมใช่มั้ยคับ

" นั่นคุณ​จะอุ้มแกไปไหน

" ก็ไปห้องชั้นไง

" ผมไม่คุณอุ้มแกไปไหนทั้งนั้น

" แล้วจะให้ชั้นทำไง

" ก็​ให้นมแกในห้องนี่แหละ​

" แต่..

" ไม่มีแต่ ทำไมอายหรอ ทำอย่างกับผมไม่เคยเห็นมัน และอย่ามัวลีลาลูกร้องไห้ไม่ได้​ยินรึไงรีบๆให้นมแกสิ

และเธอก็ค่อยๆเปิดเสื้อแล้วให้นมลูกชายทันที​

ส่วนเขาก็จ้องลูกชายดูดนมเธอตาไม่กระพริบ​และลอกกลืนน้ำลายลงคอเป็นระยะๆ

" หันไปทางอื่นสิ

เช้าวันรุ่งขึ้น..

" อุแว้! ๆๆ

เด็ก​ชายตื่นขึ้นมาร้องไห้​เสียงดังลั่นห้องจนเธอสะดุ้งแล้วรีบลุกจากที่นอน

" โอ้ยย!

ทันที​ที่ขยับตัวเธอรู้สึกเจ็บ​ตรงช่วงล่างแต่ก็ยังคงฝืนลุกไปอุ้มลูกชายเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด

" ตื่นกันแล้วหรอ

เขาที่เห็นเธอนั่งให้นมลูก​ชายตัวน้อยจึงรีบทักทาย ส่วนเธอนั้นไม่ยอมหันไปมองและพูดคุยกับเขา

" ผมถามไม่ได้​ยินรึไง

เธอไม่ตอบและตัดสินใจ​เดินอุ้มลูกชายออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเขา