Beranda / รักโบราณ / โบยบินสู่คิมหันต์ / บทที่ 19.1 เด็กสาวผู้พยายามปราบพยัคฆ์

Share

บทที่ 19.1 เด็กสาวผู้พยายามปราบพยัคฆ์

last update Tanggal publikasi: 2026-09-23 00:34:59

เพียงสองชั่วยามที่เฉิงซีห่าวและซินซีซวนกลับมาถึงจวนแม่ทัพ แม้ตลอดทางพวกเขาไม่ปริปากอันใด แต่บรรยากา
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 35.2 หญิงสาวภายในอ้อมแขน

    “ฮ่า ๆๆ บัณฑิตหน้าตาละอ่อนเช่นเจ้า! เอาไปขายในหอนางโลมคงได้ราคาดี” ชายฉกรรจ์หัวเราะอีกครั้ง ส่งผลให้อาฟู่กอดแขนเจ้านายแน่น ผสมกับคำพูดไม่ไยดีของชายชุดขาว ยิ่งทำให้นางแทบสิ้นสติ“จับหญิงงามมาให้ข้า!” หัวหน้าโจรป่าตะโกนอีกครั้ง ก่อนที่เหล่าลูกน้องจะพุ่งตรงมาทางทั้งสี่เป็นหว่างมู่ที่ตั้งรับกระบี่ได้คมแรก ก่อนออกแรงฟันกวาดใส่คนที่เข้าใกล้หญิงงาม เขาปรายตามองไปทางเวยจางหมิ่นที่ยังมีท่าทีสงบนิ่ง ไม่คิดแม้แต่จะออกแรงช่วยตนแม้แต่น้อย คิดได้เพียงเสี้ยววิ สุดท้ายจึงได้แต่ขบฟันแน่นแล้วป้องกันคมกระบี่ทั้งหลายไม่ให้เข้าใกล้หญิงสาวทั้งสองเวยจางหมิ่นมองชายหนุ่มที่ต่อสู้ได้อย่างห้าวหาญ ต้องยอมรับว่าซีซวนช่างมีบ่าวที่มีความสามารถ จางหมิ่นคิดพลางยกยิ้ม อันที่จริงเขาสามารถช่วยต่อสู้ได้อย่างสบาย แต่ถึงกระนั้นเขาเองก็คร้านจะต่อสู้นักการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ เวลานานเข้าคนที่ตั้งรับอยู่คนเดียวเช่นหว่างมู่เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า ในตอนที่เขาถูกดึงให้ออกห่างจากคนที่ต้องการปกป้อง เมื่อสบโอกาสหัวหน้าโจรชั่วพุ่งทะยานหมายจะฉวยร่างบางระหง แต่เวยจางหมิ่นออกแรงเตะแผงอกอีกฝ่ายจนถอยหลังไปหลาย

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 35.1 หญิงสาวภายในอ้อมแขน

    เมื่อรถม้ามาถึงวัดแห่งที่สอง อาฟู่ประคองนายสาวลงจากรถม้า ก่อนที่หว่างมู่จะเอ่ยขึ้นเมื่อจับสังเกตได้บางอย่าง“วัดแห่งนี้ดูไร้วี่แววคนอยู่อาศัย แต่กลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่านต้องระวังตัวให้มาก” หว่างมู่เอ่ยอย่างเป็นกังวลซีซวนเพียงแค่พยักหน้าหนึ่งครั้ง ก่อนที่นางจะหันมาทางเวยจางหมิ่น“เจ้าวางองครักษ์เงาของเจ้าคอยป้องกันไว้หน่อยได้หรือไม่”“เจ้ากำลังขอร้องข้าหรือ” เวยจางหมิ่นกล่าวพลางแย้มยิ้มพึงพอใจ “หากเจ้าขอร้องข้าจริง ข้าย่อมช่วยเจ้าอยู่แล้ว”“ถ้าเช่นนั้นก็ฝันเสียเถอะ ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลืออันใดจากเจ้าอีก” ซีซวนสบถ นางนึกถึงเรื่องข้อเสนอยามแรกของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้นางแทบอยากพ่นคำด่านักเวยจางหมิ่นเพียงแค่หัวเราะเสียงหวาน ก่อนจะส่งสัญญาณให้องครักษ์ทั้งหลายคอยเฝ้าระวัง ทั้งสี่เดินเข้าไปภายในตัววัด ความเงียบเชียบชวนให้อาฟู่รู้สึกวังเวงยิ่งนัก นางเกาะแขนนายสาวแน่น พลางกวาดสายตามองทั่วบริเวณ“นายหญิงน้อย เรามาทำอันใดกันที่นี่เจ้าคะ” อาฟู่ร้องระงมเมื่อเห็นหนูตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้าไป“มาไหว้พระน่ะสิ” ซีซวนตอบสั้น ๆ พลางลูบฝ่ามือเล็กท

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 34.2 หญิงสาวกับผู้ช่วยเหลือ

    “ข้าได้ข่าวว่าเจ้าถูกลงโทษให้ถูกตัดมือทั้งสองข้าง ข้านึกเป็นกังวลว่าเจ้าจะไม่สามารถหาหยูกยามารักษาได้ ข้าจึงนำยาและเงินจำนวนหนึ่งที่น่าจะมากพอให้เจ้าใช้ได้นานแรมปีมามอบให้แก่เจ้า”อาฟู่นำของที่นายสาวว่าวางไว้บนโต๊ะ ทั้งเจียอีและอี๋นั่วต่างตะลึงงันในสิ่งของที่อาฟู่เผยให้เห็น “ข้าเพียงแค่ตอบแทนบุญคุณเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่การที่ท่านช่วยรักษาภรรยาข้าจนหายดี มันเป็นบุญคุณที่ต่อให้ข้าตายไปก็ยังชดใช้ไม่หมด”“เจ้าอย่าพูดเช่นนั้น ภรรยาเจ้ายังต้องการมีเจ้าอยู่ข้างกาย เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป บุญคุณของข้ามันเป็นเพียงแค่สายลมสายหนึ่งเท่านั้นเอง เจ้าทดแทนแล้ว ก็ถือว่าแล้วต่อกันในภพนี้เถิด”“คุณหนูซิน” เจียอีเอ่ยเสียงแผ่ว พลางนึกไปถึงในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายยื่นมือเข้าช่วยเหลือโดยไม่คิดหวังผลตอบแทนอันใด “แต่ข้าบอกกับท่านแม่ทัพเฉิงว่าท่านคือผู้อยู่เบื้องหลังท่าน...”“ไม่เป็นอันใด ข้ารู้ดีอยู่แล้ว แต่แค่นั้นไม่ทำให้ท่านแม่ทัพเฉิงฆ่าข้าหรอก”“ท่านจะ... ท่านจะสังหารท่านแม่ทัพเฉิงจริงหรือ”“เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้” ซีซวนตอบเสียงแผ่วแม้นางต้องการแก้แ

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 34.1 หญิงสาวกับผู้ช่วยเหลือ

    สุดท้ายบทสนทนาก็จบลงเมื่อเวยจางหมิ่นหัวเราะอย่างจำยอมใจในที่สุด แต่นัยน์ตาเขาไม่แสดงความยอมแพ้แม้แต่น้อย อาจเพราะยังมีเวลามากโข และต้องกำจัดเสี้ยมหนามทั้งหมดให้หายไปสิ้นเสียก่อน เขาถึงจะสามารถได้ในสิ่งที่ต้องการได้ อีกทั้งหากเขาต้องการสิ่งใด มีหรือที่เขาจะยอมแพ้เมื่อรถม้ามาหยุดหน้าเรือนไม้ที่เกือบผุพังหลังหนึ่ง ซีซวนหลังลงจากรถม้าแล้ว นางรอให้อาฟู่หยิบของที่จัดเตรียมมาอย่างดี เพื่อมอบให้แก่คนที่นางมาเยี่ยมเยือน ส่วนหว่างมู่นั้นจัดการเดินตรวจตราสังเกตทั่วบริเวณ ก่อนกลับมารายงานนายสาว“รอบข้างปลอดภัยดี ท่านจะให้ข้ากับอาฟู่เข้าไปแทนดีหรือไม่” หว่างมู่เอ่ยเสียงราบเรียบ ปรายตามองชายหนุ่มอีกคนที่ยืนข้างกายนาง“ข้าไปเองน่าจะทำให้คนผู้นั้นคลายกังวลใจมากกว่า” ซีซวนเอ่ย แม้ใบหน้านางจะราบเรียบเพียงใด แต่แววตากลับทอประกายความกังวลทั้งสี่เดินเข้าไปภายเรือนไม้ แม้ภายนอกสภาพจะดูไม่ได้ยิ่งนัก แต่ภายในกลับสะอาดสะอ้าน ยังไม่ทันที่พวกนางจะสำรวจภายในตัวบ้าน หญิงสาวในชุดซอมซ่อผู้หนึ่งก้าวออกมาจากทางด้านหลัง ภายในมือของนางมีสำรับอาหารง่าย ๆ ที่สามารถหาได้ตามป่าเขา แม้ใบหน้าจ

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 33.2 หญิงสาวที่รอวันเป็นหงส์

    เป็นเขาที่ประมาท หรือนายทหารที่เขาสอนมากับมือไร้ความสามารถกันแน่ เถ้าแก่ชรากับเสี่ยวเอ้อร์ท่าทางอ่อนแอถึงสามารถลูบคมเขาได้ เขาเดินไปนั่งยังตอไม้ใต้ร่มเงา พลางทำสมาธิและเตรียมใจให้พร้อมกับคำดูถูกจากเจ้านายตนเอง แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่เขาเผชิญอยู่ตลอดก็ตามหลังจากที่ทหารสอดแนมกลับมารายงานให้เฉิงซีห่าวฟัง เขาไม่เพียงก่นด่านายทหารเท่านั้น แต่กลับหัวเราะขึ้นมาเสียงดัง เขาวางรายงานลงบนโต๊ะ พลางถอนหายใจแล้วหยิบกระบี่ขึ้นมาลูบคม“เจ้าว่าการทำงานผิดพลาดภายใต้ธงข้า ต้องโดนเช่นไร” เฉิงซีห่าวเอ่ยเสียงเย็นนายทหารกลืนน้ำลายดังอึก พลางลอบมองเพื่อนทหารอีกคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ กัน “ผิดพลาดสถานเบาโบยโดยไม้พลองสิบที ผิดพลาดสถานกลางเฉือนปลายเนื้อหู ผิดในสถานหนักโดนเฉือนอวัยวะและขับออกจากกองทัพ”“ดี!” ซีห่าวเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนเขวี้ยงกระบี่ปักไม่ห่างจากนายทหารที่ตอบโต้เขา “ถ้าเช่นนั้นจงไปแจ้งคนสะเพร่าเช่นไป๋หลิ่งหงถึงโทษนี้เสีย!”“ขอรับ!” นายทหารทั้งสองรีบก้มหน้ารับคำสั่งตัวสั่นเทายังไม่ทันที่ทั้งสองจะลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกไปทำตามหน้าที่ เฉิงซีห่าวเรียกทั้งสองให

  • โบยบินสู่คิมหันต์   บทที่ 33.1 หญิงสาวที่รอวันเป็นหงส์

    ไป๋หลิ่งหงเดินนำทหารกลุ่มเล็กเข้าไปภายในโรงเตี้ยม หลังจากที่ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด ๆ แม้ว่ามันจะเสี่ยงที่อาจถูกล่วงรู้ได้ก็ตาม แต่การปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดมือไป มันเสี่ยงมากกว่าที่เขาจะโดนเหยียดหยันได้“ยินดีต้อนรับขอรับ ไม่ทราบว่าพวกนายท่านมีอะไรให้ช่วยหรือไม่ขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มรีบเดินมาต้อนรับพวกเขา พลางเผยยิ้มแผล่ที่ยังไม่เชี่ยวชาญเท่าเถ้าแก่นักไป๋หลิ่งหงกวาดสายตามองทั่วบริเวณกลับพบเพียงความว่างเปล่า แม้แต่รถม้าที่ก่อนหน้าจอดอยู่ข้างนอกก็ไร้ซึ่งวี่แววเสียแล้ว “ก่อนหน้านี้มีแม่นางที่งดงามสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะผู้หนึ่ง กับผู้ติดตามราว ๆ สามคนเข้ามาที่แห่งนี้ใช่หรือไม่”เสี่ยวเอ้อร์ซ่อนแววตาตกใจโดยฉับพลัน ก่อนหันไปมองทางเถ้าแก่ที่นั่งประจำอยู่ เขาไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานนัก เสี่ยวเอ้อร์หัวเราะเสียงใส พลางเอ่ยขึ้น “โรงเตี้ยมแห่งนี้เป็นจุดแวะพักของนักเดินทางมากหน้าหลายตา จนแม้แต่ข้าน้อยก็จำได้ไม่หวาดไม่ไหว เกรงว่าคุณหนูที่ท่านหมายถึงข้าเองก็คงจำไม่ได้เช่นกันขอรับ”ไป๋หลิ่งหงหัวเราะในลำคอ พลางชักกระบี่ที่แวววาวขึ้นมาส่วนหนึ่ง “ถ้าเจ้าเห็นสิ่งนี้แล้วยั

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status