LOGINตำหนักฝูซินอันเงียบสงบซึ่งเคยเป็นเพียงสถานที่ร้างผู้คน บัดนี้กลับถูกล้อมรอบด้วยทหารเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาตามพระราชโองการกักบริเวณของฮ่องเต้ ทหารยืนแน่นขนัดที่ประตูทุกทางเข้า-ออก ใบหน้าเคร่งเครียดไม่มีใครกล้าขยับผิดสังเกต ราวกับภายในตำหนักแห่งนี้ซ่อนอันตรายร้ายกาจที่ต้องคอยป้องกันอย่างเข้มงวด
แต่แทนที่จะเกลือกกลิ้งร้องไห้คร่ำครวญเหมือนที่สนมคนอื่นๆ คงทำ หากโดนเพราะอารมณ์โกรธขององค์จักรพรรดิ หลินหลานกลับกำลังนั่งไขว่ห่างอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสบายอารมณ์ ในมือมีพัดกระดาษคอยพัดวีให้ตัวเอง ขณะสายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องนอนโบราณอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อนแม้แต่นิดเดียว เสื้อผ้าผ้าไหมเนื้อนุ่มที่สวมใส่กลับดูเหมือนชุดลำลองที่สวมใส่เพื่อพักผ่อนมากกว่าเครื่องแบบของผู้ถูกกักขัง “พระสนมเพคะ... เหตุใดถึงยังทรงยิ้มออกอยู่อีกเพคะ!” เสี่ยวถาว สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าหน้าดำเครียดกุมมือตัวเองแน่นจนขาวซีด “ทรงถูกสั่งกักบริเวณนะเพคะ! แบบนี้พวกสนมคนอื่นๆ มีหวังได้ใจ เอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาจนพระสนมหมดความสำคัญในวังหลังเป็นแน่แท้เพคะ” “หมดความสำคัญสิดี” หลินหลานตอบกลับเสียงระรื่น พลางหยิบขนมเปี๊ยะชิ้นเล็กเข้าปาก เคี้ยวเพลินอย่างไม่แคร์โลก “ข้าไม่ได้อยากมีความสำคัญตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ยิ่งฮ่องเต้อะไรนั่นลืมข้าไปได้เร็วเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งทำงานสะดวกขึ้นเท่านั้น” “ทำงาน? งานอะไรหรือเพคะ?” เสี่ยวถาวทำหน้าฉงน คนหัวขวางอย่างไม่เข้าใจว่าถูกกักบริเวณยังจะมีงานทำอีก หลินหลานวางพัดในมือลงอย่างเบามือ แล้วกวักมือเรียกสาวใช้ให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังที่เปลี่ยนอารมณ์เป็นทันที “เสี่ยวถาว... เจ้าพอจะรู้ไหมว่า ในวังหลวงแห่งนี้ หรือในเมืองหลวง มีสถานที่ประหลาดๆ อย่างพวก... เหวลึก เขาสูง หรือจุดที่มีคนเคยเห็นแสงประหลาดๆ บนฟ้าบ้างไหม?” เสี่ยวถาวขมวดคิ้วทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “สถานที่ประหลาดหรือเพคะ? หากเป็นในวังหลวง ยอดเขาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือมี ‘เหวเซียนหลิง’ อยู่เพคะ เล่ากันว่าเป็นสถานที่อันตราย มีหมอกปกคลุมตลอดปี และเคยมีคนลื่นตกไปแล้วหาศพไม่พบ... แต่พระสนมถามถึงที่นั่นทำไมหรือเพคะ?” ดวงตาของหลินหลานเป็นประกายขึ้นมาทันที! ‘เหวเซียนหลิง! หมอกปกคลุม แถมหาศพไม่พบ? นี่มันโลเคชันยอดฮิตของการข้ามมิติชัดๆ!’ “ใช่แล้ว! ที่นั่นแหละ!” หลินหลานเผลอตบโต๊ะดังปังด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะชะงักไปเมื่อความเจ็บวิ่งแล่นเข้าที่ฝ่ามือ “โอ๊ย... เจ็บชะมัด” เธอซี้ดปากพลางนวดมือตัวเองเบาๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “เอาล่ะ... แม้เหวเซียนหลิงจะฟังดูเข้าท่า แต่ปัญหาคือตกเหวมันกลัวเจ็บนี่หว่า ถ้ารอบนี้ตกไปแล้วไม่ข้ามมิติแต่กลายเป็นคนอัมพาตขึ้นมาจะทำยังไง... ต้องหาวิธีอื่นสำรองไว้ด้วย” ขณะที่หลินหลานกำลังหมกมุ่นอยู่กับการร่างแผนการหาทางกลับบ้านอย่างรอบคอบนั้น ข่าวเรื่องความเหิมเกริมของสนมคนที่ห้าก็แผ่ขยายไปทั่ววังหลังราวกับไฟลามทุ่ง! ไม่ทันวันรุ่งขึ้น ทุกห้องทุกตำหนักต่างรู้ข่าวกันถ้วนหน้า ณ ตำหนักเหมยฮวา ตำหนักอันหรูหราของ ‘สนมเอกเฉิน’ สนมคนที่หนึ่งผู้เป็นที่โปรดปรานและครองอำนาจสูงสุดในวังหลังขณะนี้ ผ้าม่านสีแดงฉานลอยคลื่นตามลม กลิ่นหอมดอกไม้แพงลิ่วลอยเต็มไปหมด “เจ้าว่าอย่างไรนะ?” สนมเอกเฉินในชุดผ้าไหมสีแดงปักลายหงส์ยกชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบมองไปยังขันทีที่มารายงานด้วยความแปลกใจ “นางสนมคนที่ห้าผู้โง่เขลานั่น กล้าพูดจาจาบจ้วงฝ่าบาทต่อหน้าธารกำนัลอย่างนั้นหรือ?” “เป็นความจริงเพคะพระสนมเอก” สนมสามที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ซ่อนไม่มิด “เล่ากันว่านางถึงกับบอกว่าไม่ได้อยากได้ตัวฝ่าบาท และยังสะบัดหน้าใส่ฝ่าบาทจนถูกสั่งกักบริเวณ! นางคงจะสติพร่ามัวไปแล้วหลังจากตกน้ำรอบก่อน” “หึ... สติพร่ามัวหรือ?” สนมเอกเฉินวางแคะถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังเป๊ก ดวงตาทอประกายล้ำลึก “นางไม่ได้สติพร่ามัวหรอก แต่กำลังใช้มารยาเสแสร้งทำเป็น ‘ไม่แยแส’ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากฝ่าบาทต่างหาก! คนอย่างหลินซินเอ๋อร์เนี่ยนะจะกล้าปฏิเสธฝ่าบาทจริง? แผนการขั้นต่ำตมเช่นนี้ คิดหรือว่าข้าจะมองไม่ออก” “แล้วพระสนมเอกจะทรงจัดการอย่างไรเพคะ?” สนมสองเอ่ยถามด้วยความสนใจ คนในห้องทุกคนต่างเงียบกริบ รอฟังคำตัดสินจากผู้ที่ครองอำนาจสูงสุดแห่งวัง “สั่งกักบริเวณแค่นั้นยังน้อยไป...” สนมเอกเฉินเหยียดยิ้มเย็นชา รอยยิ้มนั้นไม่สวยงามเหมือนปกติ แต่เต็มไปด้วยความคมกริบราวกับใบมีด “ในเมื่อนางชอบเรียกร้องความสนใจนัก ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้นางได้ ‘สนใจ’ บทลงโทษของวังหลังอย่างแท้จริง!”แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบผืนกระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับแสงเพชรที่กระจายไปทั่วบริเวณพระราชฐาน ภายในท้องพระโรงยามนี้เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทุกคน ขุนนางและข้าราชบริพารที่เหลืออยู่ต่างยืนก้มหน้าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากข่าวการบุกจับกุมกลุ่มกบฏและกวาดล้างหนอนบ่อนไส้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวัง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือขยับตัวมากไปกว่านั้นหลินหลานในชุดฮองเฮาสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองประทับอยู่หลังม่านโปร่งสีขาวละเอียดอ่อน แม้ข้อเท้าข้างขวาจะยังคงพันด้วยผ้าพันแผลและมีอาการเคล็ดขัดยอกอยู่บ้าง แต่นัยน์ตากลับคมกริบและเด็ดเดี่ยวราวนางพญาผู้ครอบครองอำนาจสูงสุดบนแผ่นดิน บนโต๊ะเบื้องหน้าของนางคือรายชื่อขุนนางและขันทีที่แอบลักลอบส่งข่าวให้กลุ่มกบฏ — หลักฐานทั้งหมดถูกรวบรวมอย่างรัดกุมโดยหน่วยองครักษ์เสื้อแพรภายใต้คำสั่งของนางเอง ไม่ว่าจะเป็นบันทึกการพบปะ บัญชีรับสินบน หรือจดหมายลับที่ถูกยึดคืนมา“ใต้เท้าหลี่... และใต้เท้าหวัง” หลินหลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง “พวกท่านรับเบี้ยหวัดและพระมหากรุณาธิคุณจากราชสำนั
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบผืนกระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับแสงเพชรที่กระจายไปทั่วบริเวณพระราชฐาน ภายในท้องพระโรงยามนี้เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจของทุกคน ขุนนางและข้าราชบริพารที่เหลืออยู่ต่างยืนก้มหน้าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว หลังจากข่าวการบุกจับกุมกลุ่มกบฏและกวาดล้างหนอนบ่อนไส้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวัง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือขยับตัวมากไปกว่านั้นหลินหลานในชุดฮองเฮาสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองประทับอยู่หลังม่านโปร่งสีขาวละเอียดอ่อน แม้ข้อเท้าข้างขวาจะยังคงพันด้วยผ้าพันแผลและมีอาการเคล็ดขัดยอกอยู่บ้าง แต่นัยน์ตากลับคมกริบและเด็ดเดี่ยวราวนางพญาผู้ครอบครองอำนาจสูงสุดบนแผ่นดิน บนโต๊ะเบื้องหน้าของนางคือรายชื่อขุนนางและขันทีที่แอบลักลอบส่งข่าวให้กลุ่มกบฏ — หลักฐานทั้งหมดถูกรวบรวมอย่างรัดกุมโดยหน่วยองครักษ์เสื้อแพรภายใต้คำสั่งของนางเอง ไม่ว่าจะเป็นบันทึกการพบปะ บัญชีรับสินบน หรือจดหมายลับที่ถูกยึดคืนมา“ใต้เท้าหลี่... และใต้เท้าหวัง” หลินหลานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง “พวกท่านรับเบี้ยหวัดและพระมหากรุณาธิคุณจากราชสำนั
แสงคบเพลิงสว่างจ้าขับไล่ความมืดมิดยามวิกาลบริเวณลานหน้าตำหนักฝูซิน กลุ่มมือสังหารที่บุกรุกเข้ามาถูกมัดมือไพล่หลังและถูกกดให้คุกเข่าเรียงแถวหน้ากระดาน บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดและอบอวลไปด้วยกลิ่นไอความตาย เสียงลมหมอกยามดึกพัดผ่านทำให้เปลวไฟในคบเพลิงไหววับไปมาสร้างเงาที่สยดสยองบนพื้นหินหลินหลานก้าวเดินออกมาจากตำหนัก โดยมีเสี่ยวถาวคอยประคองเดินอย่างระมัดระวังเนื่องจากอาการข้อเท้าพลิกที่เพิ่งได้รับบาดเจ็บ แม้สีหน้าจะยังคงมีความซีดเซียวอยู่บ้าง แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม อาภรณ์สีแดงเข้มเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยแต่ก็ไม่อาจลดทอนรัศมีอำนาจของแม่แห่งแผ่นดินลงได้เลยแม่ทัพหลวงประสานมือคำนับด้วยความละอายใจ “กระหม่อมมาอารักขาช้าไป ทำให้ฮองเฮาต้องตกอยู่ในอันตราย สมควรตายนักพะยะค่ะ!”“ลุกขึ้นเถอะท่านแม่ทัพ...” หลินหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “พวกมันวางแผนมาดี อาศัยจังหวะหมอกลงจัดลอบเข้ามา การที่ท่านนำกำลังมาสมทบได้ทันถือว่าทำหน้าที่ได้ดีแล้ว อย่าโทษตัวเองมากเกินไป”นางก้าวเข้าไปใกล้หัวหน้ามือสังหารที่ถูกกดตัวคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยพิจารณาร่างกายของอีกฝ่า
ยามวิกาลมาเยือน พระนครหลวงถูกปกคลุมไปด้วยสายหมอกหนาทึบจนมองไม่เห็นแม้แต่แสงจันทร์ ตำหนักฝูซิน ตำหนักฮองเฮา ในยามนี้เงียบสงัด มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันสลัวที่ส่องสว่างเล็ดลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษ ภายในห้องทรงอักษร หลินหลาน ยังคงนั่งตรวจม้วนบัญชีเสบียงรอบดึกด้วยความตั้งใจ แม้ดวงตาคู่สวยจะเริ่มอ่อนล้าจากการตรากตรำทำงานติดต่อกันหลายวัน แต่ลายมือและตัวเลขที่บันทึกไว้ก็ยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยและแม่นยำอย่างไม่มีตกหล่น‘เสบียงล็อตแรกผ่านแก่งน้ำตงเจียงไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว... หวังว่าเขาที่อยู่แนวหน้าจะได้รับมันและอิ่มท้องบ้างนะ’ หลินหลานพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางวางพู่กันลงแล้วยกมือขึ้นนวดไหล่ที่ตึงเครียดจนแทบไม่สามารถยกแขนได้สบาย ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนเปลวไฟในตะเกียงไหววับไปมา กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลมปะปนกับกลิ่นหมอกยามดึกที่ชื้นเย็น กริ๊ก... ฉึก! เสียงฝีเท้าเบาราวกับใบไม้ร่วงดังแว่วมาจากนอกระเบียงตำหนัก ตามด้วยเสียงทหารองครักษ์หน้าตำหนักล้มลงกระทบพื้นพร้อมกันหัวใจของหลินหลานกระตุกวูบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการระวังภัยที่ฝังรากลึกเนื่องจาก
ยามรุ่งอรุณมาเยือน แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องกระทบเกราะเหล็กกล้าของกองทัพมังกรที่ตั้งแถวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเต็มลานหน้าพระราชวังหลวง ม้าศึกนับร้อยส่งเสียงร้องคำรามก้องกังวานสะท้อนไปทั่วผืนนคร ทหารหาญนับหมื่นนายยืนนิ่งสงบ ร่างกายตรงแกร่งในเครื่องแบบรบพร้อมสรรพ ดวงตาทอประกายฮึกเหิมรอคอยเพียงสัญญาณเดียวจากผู้นำทัพ ณ ประตูใหญ่พระราชวังหลวง ฮ่องเต้ในชุดเกราะนักรบเต็มยศ ประดับลวดลายมังกรทองอร่ามแผ่กว้างบนแผ่นอก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์ทอดมองสตรีผู้ยืนเคียงข้าง หลินหลานในชุดฮองเฮาคลุมเสื้อกันหนาวสีแดงเข้มปักลายหงส์ยืนสงบนิ่ง แม้ในใจจะมีความกังวลฉายชัด แต่ใบหน้าหวานกลับเชิดขึ้นอย่างเข้มแข็ง กระชับมือที่สั่นเทาเบาไว้ภายใต้ผ้าคลุมแขน เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มต้องพะวงหน้าพะวงหลังยามออกศึก "ข้าจะออกเดินทางแล้ว..." ฮ่องเต้เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือหนายื่นไปกุมมือบางที่เย็นเฉียบขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ดูแลตัวเองให้ดี ยามใดที่เหนื่อยจากการตรวจคลังหลวง จงพักผ่อนเสียบ้าง อย่าหักโหมจนเกินไป หากมีเรื่องใกล้ตัวที่หนักอึ้ง จงปรึกษาผู้เฒ่าผู้แก่ในวังได้ อย่าแบกรับไว้เพี
ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วท้องพระโรงหลวง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร นัยน์ตาคมกริบดุจใบมีดวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ ขุนนางทั้งห้องต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "บังอาจนัก!" ฮ่องเต้ตบที่วางแขนทองคำดังปัง! "แคว้นเว่ยช่างไม่รู้จักเจียมตัว กล้าฉวยโอกาสยามที่ราชสำนักเพิ่งสะสางปัญหาภายใน ยกพลรุกรานชายแดนด่านหลงเหมินถึงสามเมือง!" ขุนนางฝ่ายบู๊คนหนึ่งก้าวออกมาคุกเข่าประสานมือคำนับ "กราบทูลฝ่าบาท! กองกำลังแคว้นเว่ยคราวนี้อาศัยความได้เปรียบเรื่องภูมิประเทศและเผ่าเร่ร่อนทางเหนือ หากเราไม่รีบส่งทัพไปต้านทาน เกรงว่าแนวป้องกันด่านหน้าจะแตกพ่ายลามมาถึงพระนครแน่พะยะค่ะ!" "ใช่แล้วพะยะค่ะฝ่าบาท! ขอทรงโปรดส่งแม่ทัพไปปราบกบฏพวกนี้ให้ราบคาบ!" ขุนนางอีกหลายคนเริ่มส่งเสียงสนับสนุน หลินหลานที่ยืนฟังอยู่หลังม่านโปร่ง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล ‘แคว้นเว่ยเล่นสกปรกจริงๆ หลังจากโดนหักหน้าเรื่องวางยาพิษในงานเลี้ยงสารท คราวนี้ถึงกับยกทัพมาเองเลยรึไง... แต่เดี๋ยวก่อน ถ้าฮ่องเต้ต้องยกทัพออกไปรบเอง แล้วใครจ







