หลงยุคมาเป็นเมียคนที่5

หลินหลานจ้องหน้าชายหนุ่มในชุดมังกรตรงๆ โดยไม่มีความยำเกรงแม้แต่น้อย สายตาเอือมระอาของนางทำให้อ๋องเต้ชะงักไปเล็กน้อย เพราะปกติสนมคนที่ห้าผู้เจียมเนื้อเจียมตัวคนนี้ มักจะเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขาตรงๆ ด้วยซ้ำ ดวงตาที่เคยหลบตาลงต่ำที่สุดทุกครั้งที่เขาผ่านไป บัดนี้กลับมองเขาตรงหน้าตาเฉย ด้วยสายตาที่ราวกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า หรือสิ่งที่น่ารำคาญกว่าสิ่งใด

“มองข้าด้วยสายตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร?” ฮ่องเต้ตรัสเสียงเรียบ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รอยย่นระหว่างคิ้วบ่งบอกถึงความไม่สบายใจที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจเพคะ” หลินหลานปัดฝุ่นที่แขนเสื้อเบาๆ ก่อนจะเดินถอยห่างออกจากขอบสระน้ำอย่างสงบ “หม่อมฉันแค่มาเดินสูดอากาศ แล้วก็... กำลังคิดว่าน้ำในสระมันตื้นไปหน่อย ตกลงไปคงไม่ตาย แถมยังหนาวอีกต่างหาก” นางพูดอย่างตรงไปตรงมาราวกับเล่าเรื่องทั่วไป ไม่ได้พูดถึงเรื่องชีวิตความเป็นความตายของตนเอง

“นี่เจ้า...!” เสี่ยวถาวที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ แทบจะลมจับกับคำพูดขวานผ่าซากของนายตน ตาเหลือกพร้อมจะล้มลงทันที คนในวังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับฮ่องเต้เช่นนี้มาก่อน

ฮ่องเต้เค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางก้าวเท้าเข้ามาหาหลินหลานทีละก้าว รังสีความกดดันของผู้นำแผ่นดินแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทำให้เหล่าข้าราชบริพารที่ยืนเฝ้าอยู่เบื้องหลังถอยร่นลง “ไม่เจอกันไม่กี่วัน เจ้ากล้าปากดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ หลินซินเอ๋อร์? หรือคิดว่าการเรียกร้องความสนใจแบบเดิมๆ ไม่ได้ผล เลยเปลี่ยนมาใช้วิธีวาจาเหยียดหยามกวนโมโหข้าแทน?”

“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันพูดจริงๆ” หลินหลานถอนหายใจยาว ดวงตาใสกระจ่างไม่มีรอยแกล้งทำ “หม่อมฉันไม่ได้อยากได้ความรัก ไม่ได้อยากได้ความสนใจ และไม่ได้อยากได้ตัวท่านด้วยเพคะ สิ่งเดียวที่หม่อมฉันต้องการในตอนนี้คือ... การกลับบ้าน”

คำว่า ‘ไม่ได้อยากได้ตัวท่าน’ ทำให้อ๋องเต้หน้าตึงขึ้นมาทันที วังหลังแห่งนี้มีสตรีมากมายที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้เขาเหลียวมอง สนมอีกสี่คนที่เหลือต่างประคบประงมเอาใจเขาอย่างถึงที่สุด ต่างแย่งกันถวายอาหาร ถวายน้ำ ชมเชยเขาจนล้นฟ้า แต่สตรีตรงหน้ากลับพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยว่าไม่ได้ต้องการเขา! มันทำร้ายเกียรติยศของผู้ปกครองแผ่นดินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“บ้านของเจ้าคือจวนสกุลหลิน แต่ในเมื่อเจ้าแต่งเข้ามาเป็นสนมของข้าแล้ว วังหลังแห่งนี้คือบ้านหลังเดียวของเจ้า!” อ๋องเต้เอ่ยเสียงหนัก ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าวจนใกล้ชิด “อย่ามาทำเป็นยกตนข่มท่าน คิดหรือว่าข้าอ่านแผนการของเจ้าไม่ออก? เจ้าอยากให้ข้าใส่ใจยิ่งกว่าเดิม จึงทำเป็นไม่แคร์ใช่หรือไม่?”

“โอ้ย... เอาที่สบายใจเลยเพคะ จะคิดว่าหม่อมฉันเล่นละครหรืออยากเรียกร้องความสนใจก็เชิญตามสบาย” หลินหลานยักไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับเข้าตำหนัก “หม่อมฉันขอตัวไปนอนต่อดีกว่า เสียเวลาชีวิตจริง ๆ”

“หยุดเดี๋ยวนี้!” อ๋องเต้คว้าข้อมือของหลินหลานไว้แน่น ความเย็นชาในดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความกรุ่นโกรธที่ถูกเมินเฉย “ข้ายังไม่อนุญาตให้เจ้าไป!”

หลินหลานหันกลับมามองมือที่ถูกเกาะกุมไว้ แล้วเงยหน้าสบตากับฮ่องเต้ตรงๆ ความรู้สึกเจ็บที่ข้อมือทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าร่างกายนี้อ่อนแอแค่ไหน — ไม่ใช่หลินหลานจากยุคปัจจุบันที่แข็งแรง แต่เป็นสตรีโบราณที่เติบโตมาในที่ที่ไม่มีใครเคยเอาใจใส่

“ฝ่าบาทจับข้าไว้ทำไมเพคะ? สนมรักอีกสี่คนของท่านคงกำลังรอให้ท่านไปหากระมัง” หลินหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่มีอิจฉาริษยา ไม่มีน้ำตา “ปล่อยมือหม่อมฉันเถอะเพคะ หม่อมฉันเจ็บ... และหม่อมฉันก็กลัวเจ็บมากด้วย”

ดวงตาตาใสซื่อที่ปราศจากความเสแสร้งและไร้ซึ่งความรักใคร่หลงใหลในตัวเขา ทำให้อ๋องเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงของสตรีตรงหน้า นางไม่ได้ประจบ ไม่ได้บีบน้ำตา และไม่ได้พยายามเข้าหาเหมือนแต่ก่อน เหมือนคนละคน... หรืออาจจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนางที่ถูกซ่อนไว้ตลอดมา

อ๋องเต้ค่อยๆ ปล่อยมือออก แต่สายตายังคงจ้องมองนางไม่วางตา มือที่เพิ่งปล่อยจับยังคงรู้สึกถึงความนุ่มและบอบบางของข้อมือนางติดอยู่

“กักบริเวณสนมคนที่ห้าไว้ที่ตำหนัก ห้ามออกไปไหนจนกว่าข้าจะมีคำสั่ง!” อ๋องเต้หันไปสั่งทหารเฝ้าประตูเสียงดังลั่น “ในเมื่อเจ้าชอบเรียกร้องความสนใจนัก ข้าก็จะดูซิว่าอยู่ในตำหนักคนเดียว เจ้าจะเรียกร้องความสนใจจากใครได้อีก!”

หลินหลานมองหน้าฮ่องเต้ที่เดินสะบัดหน้าจากไปพร้อมกับขบวนข้าราชบริพารที่รีบตามอย่างตกใจ เธอไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนกับคำสั่งกักบริเวณเลยสักนิด ตรงกันข้าม... เธอกลับยิ้มออกมาเล็กน้อย

‘กักบริเวณก็ดีดิ จะได้มีเวลาคิดแผนหาทางกลับบ้านแบบที่ไม่ต้องเจ็บตัว! ไม่ต้องกระโดดน้ำ ไม่ต้องตกหน้าผา แค่ค่อยๆ หาช่องทาง... ค่อยๆ หาวิธีกลับ’