11

11

ผีผัว ผัวผี ผีเลียหัว ผัวเลีย...

มาก่อนขยับกายเข้าไปนั่งใกล้คนกลัวผีที่เอาผ้าห่มคลุมตัวตั้งแต่หัวยันเท้า เป็นการเตรียมตัวหากผีโผล่มาจะได้เอาผ้าปิดตาได้ทัน เพราะคงขาแข็งวิ่งหนีไม่ไหว

พลันแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับร่างแข็ง ๆ อุ่น ๆ ก็เบาใจลงเล็กน้อย ทว่าไม่ได้หันไปมองเพียงแค่เหลือบมองด้วยหางตา

“เข้าเต็นท์ไหม” มาก่อนกระซิบถามข้างหู อย่างน้อยในเต็นท์ก็เหมือนอยู่ในห้องอีกทั้งยังมีตะเกียงไฟ คงพอทำให้คนโปรดหายกลัวลงได้บ้าง

คนถูกถามส่ายหน้าไปมาเชิงปฏิเสธนั่นเพราะไม่อยากเสียมารยาททิ้งพ่อแม่ตัวเองและพ่อแม่คนโปรดเข้าไปนอนก่อน ยิ่งตอนนี้ทั้งสี่คนดูจะสนุกกับการฟังเรื่องจากหลิวหยางแล้วด้วย

“กินแซนด์วิชไหม ตอนดึกจะได้ไม่หิว”

“ไม่เป็นไร”

“กินเถอะ ไม่ต้องระแวงอะไร กูอยู่ตรงนี้ทั้งคนผีตัวไหนมาหลอกมึงกูจะต่อยให้เอง”

ฟังดูติดตลกแต่ทว่าทำเอาคนฟังอุ่นใจขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ที่เลิกกับมาก่อน คนโปรดใช้ชีวิตโดยการพึ่งพาตัวเองทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม หากไม่เหนือบ่ากว่าแรงจะไม่มีทางขอร้องอ้อนวอนให้ใครยื่นมือเข้ามาช่วย

ต่างจากเมื่อก่อนที่ต่อให้เขาจะมีความคิดโตเป็นผู้ใหญ่มากแค่ไหน แต่การใช้ชีวิตและการเอาตัวรอดต่างกับมาก่อนลิบลับ ตอนที่มีมาก่อนอยู่ด้วยกันอีกคนจะเป็นที่พึ่งและที่ยึดเหนี่ยวสำหรับเขาในหลาย ๆ เรื่อง จนวันหนึ่งที่ไม่มีมาก่อนแล้ว คนโปรดจึงต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตให้มากขึ้นเพื่อที่จะได้เอาตัวเองให้รอดด้วยตัวคนเดียว

มาก่อนแกะซีลที่ห่อแซนด์วิชเอาไว้ออกก่อนจะส่งให้คนข้าง ๆ พร้อมทั้งแขนอีกข้างที่อ้อมไปกอดเอวบางจากท้างด้านหลัง

แมวหยิ่งตอนนี้กลายเป็นแมวน้อยไปเสียแล้ว นั่งตัวหดมุดผ้าห่มกินแซนด์วิชเงียบ ๆ

น่าเอา…! หมายถึงน่ารักฉิบหาย

หลังจากกองไฟมอดลงเหลือแค่ควัน ทุกคนก็พากันเข้าเต็นท์ คนโปรดล้มตัวลงนอนบนฟูกที่นอนอุ่น ๆ ดึงผ้าห่มปิดมาถึงคอ เช่นเดียวกับมาก่อนที่นอนลงข้าง ๆ เว้นช่องว่างตรงกลางเอาไว้เพื่อไม่ให้แนบชิดกันเกินไป ทั้งยังใช้ผ้าห่มคนละผืน

แสงไฟจากตะเกียงถูกปิดลงกลายเป็นว่าตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวมืดสนิท ดวงตาเรียวกระพริบปริบ ๆ พอหลับตาภาพจินตนาการถึงสิ่งลี่ลับก็ผุดขึ้นมาในหัวเป็นดอกเห็ด ไหนจะตอนเย็นที่เผลอเอ่ยถึงอยู่ในใจ หากผีสางนางไม้ได้ยินเสียงความคิดเขาอาจจะมาหลอกเขาก็ได้

เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องดังไปทั่วผืนป่าชวนให้รู้สึกวังเวงยิ่งกว่าเดิม ร่างเล็กงอตัวเข้าหากันอยู่ใต้ผ้าห่ม

แกร่ก!

“เฮือก!”

ร่างเล็กผวาสะดุ้งตกใจเสียงที่ดังอยู่นอกเต็นท์ ก่อนพลิกตัวเข้าไปกอดคนข้างกายจนลืมไปว่าตัวเองยังโกรธอีกฝ่ายอยู่

“แค่เสียงกิ่งไม้หักไม่มีอะไร” เสียงทุ่มเอ่ยบอกคนกลัวผีแผ่วเบา เสียงเมื่อกี้คงเกิดจากสัตว์สักตัวที่เหยียบกิ่งไม้

เพียงแค่คนหูดีขี้กลัวอย่างคนโปรดคิดมากไปเอง

หลอนไปเองทั้งนั้น

“กะ กอดหน่อย” คนตัวสั่นพูดพึมพำเสียงเบาหวิวอีกทั้งยังอู้อี้ไม่เป็นคำเพราะมีผ้าห่มคลุมหัวอยู่

“อะไรนะ”

“กอดหน่อย!”

จากคำขอกลายเป็นเหมือนการบังคับแทน บดเบียดกายเข้าไปชิดอีกคนมากขึ้น ซุกหัวกับอกมาก่อนราวกับคนหาที่พึ่ง

ในสายตามาก่อนตอนนี้คนโปรดเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ตกใจกลัวจนหางจุกตูดซุกตัวหวังพึ่งเจ้าของอย่างไรอย่างนั้น มาก่อนโอบกอดเอวบางพลางกระชับเข้ามากอดแน่นขึ้น

“คลุมผ้าขนาดนี้ไม่ร้อนหรือไง”

“ร้อน” แต่กลัวมากกว่า

“ร้อนก็เอาออก”

“อือ! ไม่เอา” เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นครั้นถูกเจ้าของอ้อมกอดดึงผ้าห่มออกจากใบหน้า

“จะกลัวอะไรอีก กูกอดอยู่นี่ไง เอาผ้าออกเดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอกโปรด”

“หายใจออก”

ขนาดนี้แล้วยังจะดื้อดึงสมกับเป็นคนโปรดจริง ๆ ถกเถียงกันอยู่ภายใต้ความมืดเป็นนาทีสองนาที ดีที่เต็นท์ของพ่อกับแม่ทั้งสองหลังอยู่ห่างกันออกไป เสียงที่พูดก็ไม่ได้ดังมาก คงไปรบกวนคนสูงอายุไม่ถึง

“ถ้ายังไม่เอาออกกูจะไม่กอดแล้วนะ”

“ไม่เอา! กอด.. กอดนะ”

ถ้ารู้ว่าจะอ้อนใส่กันขนาดนี้ ตอนอยู่บ้านคงแกล้งหลอกผีให้วิ่งแจ้นมาขอให้นอนกอดก็ดี

“งั้นเอาผ้าออก” ผ้าห่มถูกร่อนลงมากองอยู่ตรงอก ฝ่ามือหนาสัมผัสใบหน้าชื้นเหงื่อ “เหงื่อออกขนาดนี้ยังจะดื้อ”

คำตำหนิที่เปล่งออกมาไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด มาก่อนเลื่อนมือไปเปิดตะเกียงไฟ ทำให้เห็นอะไรชัดขึ้น ใบหน้าสวยพราวเสน่ห์ของคนโปรดบัดนี้มีแต่ความตื่นกลัว ทั้งยังงอง้ำที่โดนขู่

มาก่อนขยับตัวไปหยิบกระเป๋าหยิบเอาพัดลมตัวเล็กที่เตรียมมาเปิดจ่อไปที่หน้าเปียกเหงื่อของคนโปรด ก่อนจะปิดไฟและเอนตัวลงนอนอีกครั้ง ลำแขนแข็งแรงสอดเข้าใต้ศีรษะทุยเพื่อให้อีกคนได้นอนทับ อีกทั้งยกพัดลมจ่อให้ภรรยาอย่างไม่นึกเมื่อย

ถึงเมื่อยก็ทนได้อยู่... ทำให้ขนาดนี้สำนึกบุญคุญบ้างไหม พรุ่งนี้พอหายกลัวก็กลายร่างเป็นแมวหยิ่งขนพองกางเล็บเตรียมกระโจนข่วนหน้าเขา อีก!!!

แกร่ก แกร่ก!

“ฮือ ก่อน สะ เสียงผี”

“ตอนนี้ไม่มีผี มีแต่ผัว”

ประโยคที่มาก่อนแทบลบความกลัวไปแบบฉับพลัน น้ำคำเย้าหลอกกับเสียงแค่นขำเบา ๆ ทำเอาคนฟังวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

กำปั้นเล็กทุบลงกลางอกแกร่งไม่เต็มแรง เพราะระยะง้างมือมีน้อยนิด

“ผัวคนนี้ก็เป็นผีเหมือนกัน”

“ผะ ผีอะไร”

“ผีเลียหัว ..รู้จักไหม”

ไอ้โปรดอยากจะบ้า! เขากลัวผีขนาดนี้ยังจะมาพูดเล่น... เล่นเหี้ยไรล่ะมือมันเลื้อยลงไปอยู่ที่ก้นของเขาเป็นแล้ว

“ก่อน!”

“อยากโดนผีเลียหัวไหม?”

“อ๊ะ! ไอ้ก่อน!”

เจ้าของร่างเล็กร้องเสียงหลง ครั้นมือหนาที่วางอยู่บนก้นขบีบขย้ำเตมแรงราวกับมันเขี้ยว เพราะความมืดทำให้คนโปรดไม่สามรถเห็นหน้าอีกคนได้ถึงอย่างนั้นก็พอจะเดาออกว่าคงกำลังยกยิ้มพอใจไม่ก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนพวกหื่นกามอยู่แน่ ๆ

“ว่าไงอยากโดนไหม”

“ในป่าในเขายังจะมาทำตัวลามก สันดานมึงนี่นะ”

“ว่ากูได้ด้วยเหรอ เป้ามึงตุงขนาดนี้”

“อะ ไอ้ก่อน!”

คนตัวเล็กแหวใส่คนนิสัยไม่ดี เลื่อนมือมาจับเป้ากางเกงเขาพร้อมกับลูบไล้เบา ๆ จนร่างเล็กขยับตัวถอยหลังหนีสัมผัสชวนวูบวาบทันที

มันไม่ตุงก็แย่ละไอ้เวร! นี่ก็คนนะไม่ใช่รูปปั้น!

“ขยับหนีไปไหน ไม่กลัวแล้วหรือไงผีน่ะ”

“มึงน่ากลัวกว่าผีอีกมาก่อน”

“ฮ่า ๆ ไม่แกล้งแล้ว ขยับมาให้กูกอดเร็ว ๆ”

ข้อมือเล็กถูกดึงรั้งให้ขยับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดดังเดิม ถ้าอยู่ที่บ้านเห็นทีคืนนี้คงไม่รอด ทว่านี่อยู่ในป่าจะให้มาทำเรื่องลามกก็กระไรอยู่ ไหนจะมีพ่อแม่ตัวเอง พ่อแม่มาก่อนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี่อีก

คนโปรดฟาดมือใส่ชายร่างโตเต็มแรง ไม่รู้หรอกว่าจะไปถูกโดนตรงไหนเนื่องจากความมืดทำให้เขามองเห็นอีกคนไม่ชัด ถึงอย่างนั้นก็ขอหน่อยเถอะ กวนตีนดีนัก!

สุดท้ายค่ำคืนของความกลัวผ่านไปได้เพราะมาก่อนที่คอยกอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ทั้งยังตบก้นกล่อมอย่างที่คนโปรดชอบให้ทำยามเป็นแฟนกัน

...

คนตัวเล็กลุกขึ้นั่งขยี้ตาด้วยความงัวเงีย เมื่อคืนนี้คิดว่าจะนอนไม่หลับทั้งคืนแล้วเสียอีก ทว่าผิดคาดเพราะสามารถนอนหลับได้อย่างสนิท ไม่รู้ว่าเพราะเดินทางมาเหนื่อย ๆ หรือเพราะอ้อมกอดอุ่น ๆ ของมาก่อนกันแน่

ทันทีที่ก้าวขาออกมาจากเต็นท์ผิวกายก็สัมผัสเข้ากับหมอกเย็นจากป่าจนขนลุกซู่ อากาศตอนเช้าดีมากจนคนโปรดเผลอสูดออกซิเจนเข้าจมูกลึกเต็มปอด

ก่อนที่ร่างจะสะดุ้งตกใจ ครั้นถูกความร้อนจากแก้วสัมผัสเข้าที่บริเวณผิวแก้ม ดวงตาเรียวตวัดไปมองสามีนิ่ง ๆ

“ไปล้างหน้าแปรงฟัน กูปิ้งขนมปังไว้ให้แล้ว รีบกินตอนที่มันยังร้อน เย็นแล้วเดี๋ยวไม่อร่อย”

“อืม”

นึกแปลกใจอยู่นิดหน่อยที่ไม่โดนต่อว่าเรื่องที่เอาแก้วไปทาบแก้ม แต่ก็ดีเหมือนกันที่ยอมเชื่อฟังกันง่าย ๆ คนโปรดเดินไปล้างหน้าล้างตาที่ลำธาร รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น

น้ำจากลำธารเย็นฉ่ำจนอดไม่ได้ที่จะเอามือลงไปแช่เล่น ก่อนจะหยัดกายเดินไปบนหินก้อนใหญ่ ถอดรองเท้าพร้อมกับนั่งหย่อนเท้าลงไปในน้ำ แกร่งขาไปมาอย่างอารมณ์ดี

เหมือนนี้คือรางวัลจากการทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยมาตลอดสองปีเต็ม คนโปรดแทบไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นสักเท่าไรนัก เพราะงานที่ต้องรับผิดชอบมีอยู่ท่วมหัว แม้จะรู้ดีว่าควรแบ่งเวลาให้ตัวเองได้ผ่อนคลายสมองบ้าง แต่ก็ห้ามตัวเองได้ยากเหมือนกัน

ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่คนโปรดนั่งอยู่ที่เดิมไม่ลุกไปไหน จนคนที่ปิ้งขนมปังรอต้องเดินมาตาม

“กูก็นึกว่าตกน้ำตกท่าไปแล้ว แปรงฟันห่าไรเป็นชั่วโมง”

“เหม็นขี้หน้ามึงฉิบหาย”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างนึกรำคาญ อุตส่าห์นั่งเงียบ ๆ คนเดียว พอมาก่อนมาก็รู้สึกว่าเสียบรรยากาศทันที

“ลองดมแล้วหรือไง ถึงได้บอกว่าเหม็น”

“แหวะ! ใครจะไปอยากดม”

“แต่ก็ดมมาหลายครั้งแล้วนะ”

ร่างสูงหยอกเย้าอีกคนอย่างอารมณ์ดี พร้อมทั้งทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ยื่นจานขนมปังปิ้งที่ถือติดมือมาไปตรงหน้าคนโปรด

หากเป็นเวลาปกติคนโปรดคงปฏิเสธขนมปังปิ้งจานนี้ที่มาก่อนเป็นคนทำ แต่เพราะตอนนี้ไม่ปกติถึงได้รับมาถือไว้พลางหยิบกินอย่างเอร็ดอร่อย นั่นเพราะเมื่อคืนมีของลงท้องไปแค่นิดเดียว มัวแต่กลัวผีจนกินอะไรไม่ลง

มุมปากยกยิ้มขึ้นน้อย ๆ ลอบมองคนตัวเล็กที่กำลังเคี้ยวขนมปังแก้มตุ่ย

น่ารักจนอย่าจับฟัดแก้มให้ช้ำ!

หลังจากกินขนมปังหมดจานทั้งสองคนก็พากันเดินกลับมาที่เต็นท์ คนโปรดนั่งลงบนเก้าอี้พับพกพา ทิ้งสายตาไปที่กลุ่มของคนสูงวัยที่คุยกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนไกด์เดินไปสำรวจเส้นทางคร่าว ๆ เพื่อที่อีกสักพักจะเดินขึ้นไปยังจุดที่เป็นน้ำตก

เจ้าของร่างสูงย่อตัวลงนั่งบนท่อนไม้ ดึงข้อเท้าขาวให้วางลงบนขาตัวเอง ก่อนที่คนโปรดจะชักเท้ากลับ ทั้งยังมีสีหน้างุนงงเด่นชัดอยู่บนหน้า

“เอาตีนไปแช่น้ำเย็น ๆ มาแดงหมดแล้วไม่เห็นหรือไง ยื่นตีนมาจะใส่ถุงเท้าให้”

“มะ ไม่ต้อง”

“เดี๋ยวตีนแตกมึงก็บ่นเจ็บอีก”

“ยุ่ง”

คนตัวเล็กก้มมองคนที่นั่งต่ำกว่า น้ำเสียงที่เปล่งออกไปไม่หนักแน่นอย่างครั้งก่อน ๆ ดวงตาคมที่กำลังมองกันไม่ได้หยอกเล่นแน่ ๆ อีกทั้งในมือยังถือถุงเท้าสีน้ำตาลลายหมีเตรียมจะใส่ให้อย่างที่ปากว่า

แม้ว่าคนโปรดจะเป็นคนขี้ร้อน แต่ทุกครั้งที่ร่างกายสัมผัสกับความเย็นมากเกินไปตัวก็จะแดงเหมือนเด็กแรกเกิด เท้าก็เหมือนกันนอกจากจะแดงแล้วยังมีรอยแตกแถมมาด้วย

“โปรด ยื่นตีนมา” ดวงตาคมเข้มมองกันพลางกดเสียงสั่ง “เร็วครับ”

“มาคงมาครับ ชิ!”

คนตัวเล็กบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับยกเท้าไปวางบนขาอีกคนทำเหมือนกับว่าไม่เต็มใจ ทั้งยังเบือนหน้าไปทางอื่น กลั้นยิ้มจนหน้าเบี้ยวได้ไม่นานก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ครั้นถูกจับจ้องด้วยสายตาสี่คู่อีกทั้งยังยิ้มกรุ่มกริ่มที่คนโปรดรับรู้ได้ทันทีว่ากำลังโดนแซนอยู่

ให้ตายเถอะ! ทำไมเขาต้องใจอ่อนด้วยเนี่ย!

----- โปรดอย่าหย่าก่อน -----

Talk Talk 

ในป่าในเขาก็ยังไม่เว้นน้อออ มาก่อนนี้มันเอาจริงนะถ้าไม่ห้าม ตัวนี้มันจ้องจะล่อเมียอยู่ตลอดเวลา5555555555555555555555

ใคอยากอ่านรวดเดียวจบไปตำอีบุ๊กโล้ดดดดดด 

จิ้มลิงก์ได้เลยฮะ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNjY1MTE3NSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjMzODEzOSI7fQ