3.2 ท่าต้นไม้จุกโผล่

" นายติดธุระอะไรหรือเปล่า ถ้าว่างพี่จะขอให้นายมาอยู่เป็นเพื่อนเอเนร่าหน่อย พอดีว่ามีงานเร่งด่วนคิดว่าน่าจะเลิกดึกกว่าวันนี้ สะดวกไหมบรู๊คลิน" วินเอ่ยถาม เขาต้องการขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรุ่นน้องที่เขารักและเชื่อใจ เขาไม่อยากปล่อยเอเนร่าไว้ที่บ้านเพียงลำพัง

เพราะเมื่อสองเดือนก่อนเขาต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดสองวัน จึงต้องปล่อยให้ลูกสาวอยู่บ้านคนเดียวแต่เขาก็ไม่ได้วางใจไว้วานให้ลูกน้องคนสนิทแวะมาดู จึงได้รู้ว่ามีกลุ่มเด็กวัยรุ่นอายุไม่น่าถึงยี่สิบปีประมาณสามคนมาเดินป้วนเปี้ยนที่หน้ามาถึงสองครั้ง และพยายามจะปีนรั้วบ้าน ด้วยความฉลาดและไหวพริบดีของลูกน้องอ้างตัวว่าเป็นตำรวจสายตรวจเดินเข้าไปสอบถาม เด็กกลุ่มนั้นจึงตกใจกลัวและวิ่งหนีไป 

"ว่างสิคะ คุณอาบอกหนูแล้ว พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ" เอเนร่าชิงตอบก่อน

"งั้นเหรอบรู๊ค" วินถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

"ครับ ผมว่างพอดี งั้นผมขอตัวเลยนะครับพอดีมีนัด" บรู๊คลินรีบตัดบทก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ขืนอยู่ต่อไปเขาอาจจะจับลูกสาวเพื่อนรักปล้ำต่อหน้าพ่อ

          เอเนร่าตั้งใจจะเดินไปส่ง แต่บรู๊คลินออกจากบ้านไปที่รถอย่างรวดเร็วเธอจึงยืนมองที่หน้าประตูบ้านด้วยความสงสารและรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งผู้ชายหน้านิ่งให้เสียอาการได้

เขาเลือกใช้รถบิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่เป็นพาหนะเพราะมันสะดวกรวดเร็ว ไม่ต้องอดทนกับการจราจรที่ติดขัดและท้องถนนที่แออัดไปด้วยรถเล็กรถใหญ่

บรู๊คลินเป็นผู้ชายรักสงบสันโดษ ไม่ชอบคนเยอะพลุกพล่าน เขาอยู่กับตัวเองมากกว่าที่จะออกไปเจอผู้คน

บรู๊คลินใช้เวลาเดินทางจากบ้านของนักเรียนจอมยั่วมาถึงคอนโดที่พักของตนเองด้วยเวลาสี่สิบนาที ก่อนออกมาเขาได้โทร.หานานะคนที่เขาคบไว้เรียกใช้งานบนเตียงเท่านั้น ส่วนเรื่องหัวใจและความรู้สึกพิเศษไม่มี เขากับนานะได้ตกลงกันตั้งแต่แรกแล้ว 

'นานะชอบบรู๊ค ชอบร่างกายและลีลาของคุณ นานะยอมค่ะ ขอแค่ได้สนุกกับคุณบ่อย ๆ ถ้าคุณอยากก็แค่โทร.มานานะจะไปหาคุณค่ะบรู๊ค'

นี่คือคำพูดของนานะในวันนั้น เขาจำมันได้ดี ตอนนี้เขากำลังรอเธออยู่ที่คอนโดมิเนียมชุดสุดหรู ชีวิตของเขาตั้งแต่ตัดสินใจเดินออกจากพ่อและครอบครัวมาก็ใช้ชีวิตที่ไม่มีกรอบไม่มีกฎ อยากจะทำอะไร จะไปที่ใดก็ไปได้ไม่ต้องบอกไม่ต้องขออนุญาตใคร นาน ๆ ทีที่เขาจะกลับบ้าน นี่ก็เป็นเวลาเกือบสองปีแล้วที่ไม่ได้กลับบ้านเลย

แม่ของเขาเป็นคนไทยเชื้อสายจีน ส่วนพ่อเป็นลูกครึ่งไทยอเมริกา ครอบครัวของเขาเป็นครอบครัวผสมผสานหลายวัฒนธรรม ซึ่งเขาในวัยเด็กยังแอบงงและสงสัยว่าจะไปทิศทางใดดี เดี๋ยวก็ต้องเข้าโบสถ์ทุกสัปดาห์ร้องเพลงอวยพรพระเจ้า พิธีไถ่บาป หรือพอถึงวันไหว้บรรพบุรุษก็ต้องไปกับแม่ พอโตเป็นผู้ใหญ่เขาจึงเลือกไม่นับถือศาสนาอะไรเลยก็ยังไม่รู้ว่าถ้าตายไปจะต้องเผา หรือเอาไปฝัง 

นานะมาหาเขาแล้ว เธออยู่ในชุดเดรสกระโปรงรัดรูปสีดำสายเดี่ยวแค่เกี่ยวก็หลุดแล้ว เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องของเขาแล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้ ในมือของนานะมีถุงกระดาษสีน้ำตาลที่มองก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นไวน์ยี่ห้อดัง อย่าถามถึงราคาเลยแพงแน่นอน บรู๊คลินแอบสงสัยว่าเธอมีเงินมากมายถึงขนาดซื้อไวน์ราคาแพงแบบนี้ด้วยเหรอ

"รอนานไหมคะบรู๊ค พอดีนานะติดธุระนิดหน่อย"

"ครับ ไม่นานหรอก ผมเพิ่งมาถึงได้สักพักนี่เอง ว่าแต่ถืออะไรมาด้วยเหรอ" บรู๊คลินแสร้งถามถึงของที่อยู่ในมือนานะ ด้วยความสนใจ

"ไวน์น่ะค่ะ พอดีลูกค้าของนานะซื้อมาเยอะ เขาเลยแบ่งให้นานะขวดหนึ่ง" บรู๊คลินไม่สงสัยเลยว่า ลูกค้า

 ที่นานะหมายถึงคือ วิน

"ดีเลย ลูกค้าคุณใจดีจังเลยนะ"

นานะวางถุงขวดไวน์ไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินเข้าครัวไปหยิบแก้วไวน์มาสองใบก่อนจะเดินมาหาบรู๊คลินเธอเดินไปกดปิดไฟทุกดวงในห้องเปิดเพียงโคมไฟให้แสงสลัว เพื่อสร้างบรรยากาศให้โรแมนติกพร้อมเปิดเพลงคลอเบา ๆ 

"ทำอะไร" บรู๊คลินเอ่ยถามด้วยความสงสัยและสนใจ

"แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศนิดหน่อยค่ะบรู๊ค ช่วงนี้คุณไม่เรียกนานะมาเลยนะคะ หรือมีของใหม่ที่น่าสนใจกว่านะนาเหรอ" น้ำเสียงที่ถามออกไปทำให้รู้ว่าเธอน้อยใจเขา เธอรู้ดีว่าเขาไม่มีทางไปซื้อกินมั่วซั่วแน่นอนแต่พักหลังมานี้บรู๊คลินไม่โทร.เรียกเธอมาสี่ห้าวันแล้ว ปกติเขาจะเรียกเธอมาหาแทบทุกวัน

"ผมรับงานเทรนเนอร์สอนโยคะเด็กน่ะ ช่วงนี้เลยไม่ค่อยว่างเท่าไหร่นัก"

"เหรอคะ เหนื่อยแย่เลย ทำไมสุดหล่อของนานะขยันจัง" 

นานะเดินเข้าไปหาบรู๊คลินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ค่อย ๆ อ้อมไปอยู่ด้านหลังของเขาแล้วใช้มือวางที่บ่าแข็งแรงลงมือนวดผ่อนคลายให้บรู๊คลิน เขาหลับตาพริ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับสิ่งที่นานะปรนเปรอให้ เธอเป็นผู้หญิงเอาใจเก่งรู้งานว่าต้องปฏิบัติตัวอย่างไร ทำให้ผู้ชายที่อยู่ด้วยไม่รู้สึกเบื่อหน่าย กลับชอบและสนุกไปกับเธอ บรู๊คลินพอรู้ว่าเธอทำงานที่โรงแรมระดับห้าดาวแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวงและรับงานพิธีกรต่าง ๆ ตามงานอีเว้นท์ใหญ่

"ถอดเสื้อนะคะ" กระซิบบอกข้างหูก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้อให้เขา