3.3 ท่าต้นไม้จุกโผล่

กล้ามเนื้อเรียงตัวสวยงามสมกับที่เป็นเทรนเนอร์  บรู๊คลินดูแลตนเองดีมาก ดีกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก อาจจะมากกว่าเธอด้วยซ้ำ นานะเดินหายเข้าไปในห้องนอนก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับขวดน้ำมัน เธอเปิดขวดแล้วทาราดบ่าไหล่ของเขาให้น้ำมันมันค่อย ๆ ไหลลงไปที่หน้าอก เธอใช้มือนวดให้เขา 

"นานะทำให้คุณแบบนี้ ชอบไหมคะ ดีขึ้นบ้างไหม" เธอกระซิบถามเขาที่ข้างหู แกล้งเป่าลมใส่เล็กน้อยให้บรู๊คลินเสียงสะท้าน

"อืม....ดีครับ" 

เธอก้าวขามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วค่อย ๆ ปลดชุดเดรสออกจากเรือนร่าง แล้วถือแก้วที่มีน้ำไวน์สีอำพันมา เธอแทรกตัวเข้าไปนั่งบนตักแข็งแรงของบรู๊คลินแล้วค่อย ๆ ป้อนไวน์ให้เขา บรู๊คลินเงยหน้าอ้าปากรับน้ำไวน์ไม่รู้ว่าซุ่มซ่ามหรือจงใจให้น้ำไวน์ไม่ไหลรินเข้าปากของเขา แต่มันไหลอาบไปที่แผงอกกว้าง

"อุ๊ย หกเลย เดี๋ยวนานะเช็ดให้นะคะ" เธอพูดพร้อมกับโน้มหน้าไปหาปากของเขาที่มีคราบของไวน์เปื้อนขอบปาก เธอค่อย ๆ ใช้ปากของตนเองเช็ดทำความสะอาดให้เขา ไล่ลงมาที่ลำคอหนา บรู๊คลินเงยหน้าขึ้นเพื่อให้นานะทำความสะอาดได้อย่างสะดวก

อื้มมมมมม

เขาส่งเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ เธอไม่ทำให้เขาผิดหวังสักครั้งที่เจอกันเลย นานะใช้ลิ้นกับปากเช็ดเลียลงมาถึงหน้าท้อง กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังทำให้เธอรู้สึกร้อนระอุไปทุกอณูของร่างกาย

"โอ้ว เอเนร่า" ชื่อที่ครางออกมาทำให้นานะชะงัก คิ้วเรียวโก่งขมวดเข้าหากัน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ หัวใจที่เบิกบานเมื่อครู่ห่อเหี่ยวเพราะว่าหัวใจของเธอนั้นมีแต่เขา ผู้ชายตรงหน้าคนนี้แม้จะไม่เคยคิดเกินเลยกับเธอเลยก็ตาม เพราะบรู๊คลินชอบเซ็กซ์ เธอจึงถูกเลือกให้มาทำหน้าที่นี้ บรู๊คลินเริ่มรู้สึกตัว เขาก้มหน้าลงมามองสบตานานะที่นั่งอยู่ตรงหว่างขาของเขา เธอจดจ้องจับผิดเขา

"เอ่อ โทษที"

"ว่าแต่เอ...เอเนร่านี่ใครเหรอคะ เด็กใหม่คุณเหรอ"

"ทำหน้าที่ของคุณต่อเถอะนานะ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องรู้" เขาเอ่ยเสียงเรียบนิ่งไม่พอใจที่เธอก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขามากเกินไป ทั้งที่สถานะของเธอเป็นแค่คู่นอนเท่านั้น 

ใบหน้าสามเหลี่ยมคว่ำของนานะชาไปชั่วขณะเมื่อถูกคู่นอนอย่างบรู๊คลินตำหนิ แต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังด่าเธออยู่ นานะนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะปรับสีหน้าและอารมณ์ให้กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอีกครั้ง

"แหม...นานะรู้ค่ะ แค่แหย่คุณเล่นเท่านั้นไม่ซีเรียสนะคะ" 

ไม่ใช่แค่นานะเท่านั้นที่ไม่มีอารมณ์ร่วมในการทำกิจกรรมบนเตียง บรู๊คลินก็เช่นเดียวกัน แทนที่เขาจะนึกถึงคู่นอนของตนเองแต่ในหัวสมองของเขามีแต่ใบหน้าสวยของลูกสาวเพื่อนรุ่นพี่ที่เขาสนิทและนับถือ ให้ตายเถอะ เขาพยายามสลัดเอเนร่าออกจากความคิดตัวเองอยู่หลายครั้ง และจดจ่ออยู่กับนานะ แต่ภาพของเอเนร่าก็ซ้อนทับหน้าของนานะ จนสุดท้ายบรู๊คลินเลือกที่จะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้แล้วไล่นานะกลับไป

"นานะ พอก่อน"

"คะ!? ทำไมคะบรู๊ค" 

"ผมเหนื่อย อยากพักมากกว่า คุณกลับไปก่อนนะ"

"แต่บรู๊คคะ" นานะค้าน เพราะเธออยากกินเขาต่อ

"กลับไปก่อน ผมไม่มีอารมณ์" เขาย้ำอีกครั้ง ใบหน้าของนานะเปลี่ยนสุดท้ายเธอต้องยอมถอยออกไปก่อน

เพราะผู้หญิงที่ชื่อเอเนร่านั้นสินะที่ทำให้บรู๊คลินเป็นแบบนี้ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครแล้วมีดีอะไร ถึงทำให้บรู๊คลินที่กำลังมีเซ็กซ์กับเธออยู่ดี ๆ ครางชื่อออกมา

ตอนนี้ห้องของเขากลับมาเงียบสงบราวกับว่าไม่มีฉากร่วมรักร้อนแรงเกิดขึ้นเลย เขาเข้าไปอาบน้ำล้างตัวก่อนจะออกมาอยู่ในครัว ปิ้งขนมปังทาเนยราดนมซึ่งมันเป็นอาหารเรียบง่ายที่เขาชื่นชอบมันเป็นอย่างมาก บรู๊คลินชอบทานหวานถึงหวานมาก เขากินแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ ปากก็เคี้ยวขนมปังอย่างเอร็ดอร่อยสายตาก็จ้องจอโทรทัศน์ดูรายการตลกสุดโปรดแต่มิวายสมองช่างดื้อด้านกลับนึกถึงแต่เอเนร่า หุ่นที่เซ็กซี่ ใบหน้ายั่ว ๆ ของเธอ หรือแม้แต่เวลาที่เธอเข้ามาอ่อย