5.2 ยั่วรัก

"อะ เธอกลืน?" เขาผงะเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอไม่มีน้ำสีขาวข้นในปากยามที่เธออ้าปากงับปลายหัวเห็ดของเขา

"ทำไมล่ะคะ"

"เปล่า" เขาตอบเสียงสูง เขายอมรับตามตรงว่ารู้สึกดีมากเลยที่เธอกลืนกินมันอย่างไม่นึกรังเกียจ แต่ก็มีอันต้องสะดุดเมื่อความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาสวนทางกับความดีใจ เธอไม่ได้กินของเขาคนเดียว 

"ขอบคุณมากนะ วันนี้ผมคงต้องกลับก่อน แล้ววันเสาร์เจอกัน" 

วันนี้เพิ่งจะวันจันทร์ ต้องรอเจอวันเสาร์เลยเหรอ เอเนร่าถามเขาในใจเธอไม่กล้าพอที่จะเอ่ยถามออกไปตรง ๆ กลัวว่าเขาจะหาว่าเธอง่าย ทั้งที่ความจริงเธอเองก็เป็นเช่นนั้นนั่นแหละ เธอยกหลังมือปาดเช็ดขอบปากที่เปื้อนน้ำออกเธอทอดมองเขาด้วยแววตาละห้อยที่เก็บซ่อนไว้ไม่มิด

"เกือบลืม ....เรื่องยาต้องกินนะเพื่อตัวคุณเอง" บรู๊คลินย้ำเตือนเธออีกครั้งก่อนจะเดินไปที่รถ

เอเนร่ากลับขึ้นห้องนอนของตนเอง เธอล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบแผงยาออกมาดู เธอรู้จักและคุ้นเคยมันดี เธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่อง เธอเองผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควรพอที่จะรู้วิธีป้องกันและคุมกำเนิดอยู่บ้าง เอเนร่ายอมรับว่าไม่ชอบกินยาเม็ด จึงนิยมชมชอบให้ฝ่ายชายสวมถุงยางอนามัยมากกว่า แต่บางครั้งผู้ชายของเธอก็มักง่ายบอกเพียงชอบใส่สด 

แต่บรู๊คลินเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชายประเภทไหนกันแน่ เหมือนว่าเขาจะมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผู้ชายคนอื่นของเธอ แต่ความคิดแง่ลบก็แวบขึ้นมาในสมองขึ้นชื่อว่าผู้ชายก็คงเหมือนกันหมดคือความเห็นแก่ตัว เมื่อคิดได้ดังนั้นเอเนร่าจึงโยนแผงยาที่เขายัดใส่มือเธอทิ้งลงถังขยะแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป แค่ครั้งเดียวมันคงไม่พลาดท้องขึ้นมาง่าย ๆ หรอก ขนาดกับไมค์ไม่สวมถุงยางเธอเองก็ลืมกินยา ยังไม่ท้องเลย

"คนนะไม่ใช่ปลากัด"

เช้าวันต่อมาเอเนร่าไม่มีเรียนช่วงเช้า แต่จำต้องตื่นนอนตอนเช้าเพราะเสียงโทรศัพท์ของไมค์ที่โทร.มารบกวนเวลานอนหลับของเธอ จะไม่รับก็ไม่ได้เพราะเมื่อวานเธอไม่รับสายเขาแถมยังตัดสายเขาทิ้ง เช้านี้จึงต้องรับสาย

"เอเนร่า นี่พ่อดูตารางเรียนของลูกผิดวันหรือเปล่านะ" วินช้อนสายตาขึ้นมองขณะกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ เขาแค่แซวลูกสาวไปเท่านั้นเองไม่ได้ดูตารางเรียนผิดวันอย่างที่พูดออกไป

"เพื่อนโทร.มาตามค่ะพ่อ" เอเนร่าตอบเพียงเศษหนึ่งส่วนสี่ของคำตอบทั้งหมดเท่านั้น วินจึงเข้าใจไปเองว่าเพื่อนที่ลูกสาวหมายถึงคือกุ๊บกิ๊บนั่นเอง

"แล้วจะออกไปพร้อมพ่อเลยไหม"

"ไม่ค่ะพ่อ สาย ๆ หน่อยค่อยออกค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ" เธอก็ไม่ยอมบอกพ่ออีกว่าสาย ๆ ไมค์จะขับรถมารับ

"จ๊ะ พ่อรักลูกนะ" วินกดจุมพิตที่หน้าผากมนของลูกสาวก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไป

หลังจากที่วินออกจากบ้านไปได้สักพักไมค์ก็ขับรถเลี้ยวเข้ามาในซอยบ้านของเอเนร่า เขาขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของเอเนร่าก่อนจะบีบแตรเรียกให้สัญญาณว่าเขาได้มาถึงแล้ว  วันนี้เขางอนและโกรธเธอมาก ตามจริงโกรธมาได้หลายวันแล้วแต่สาวเจ้าไม่ยอมมาง้อเสียที เป็นไมค์เสียเองที่ต้องโทร.มาตามและยังต้องลงทุนขับรถมาหาถึงบ้าน

ตั้งแต่เอเนร่าเรียนโยคะกับเทรนเนอร์หนุ่มเธอก็ตีตัวออกห่างเขาไปเรื่อย ๆ แม้เอเนร่าจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เขามอบหัวใจให้แต่ด้วยความที่เธอเป็นสาวฮอตของมหาวิทยาลัย การได้เป็นคู่ควงของเธอจึงเป็นตำแหน่งทองคำที่หนุ่ม ๆ ต่างหมายปองและมันก็ตกมาอยู่ในมือของเขา ไมค์จึงไม่ยอมเสียมันไปง่าย ๆ เขาเพิ่งรู้จักเอเนร่าไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ

เอเนร่าอยู่ในชุดเสื้อยืดไหมพรมสีดำคอวีกว้างลึกจนมองเห็นร่องอกตูม ๆ ของเธอ กับกระโปรงบานสีขาวเพิ่มความเก๋ด้วยเข็มขัดหนังเส้นใหญ่ เธอปล่อยผมสีน้ำตาลเข้มให้ยาวจนถึงกลางหลัง เอเนร่าเดินเข้ามานั่งในรถด้วยใบหน้าไม่ยิ้ม ทำให้ไมค์ทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเริ่มทักทายเธออย่างไร

"หวัดดี ไม่เจอกันนานเลยนะที่รัก เธอดูอึ๋มไปมากเลยนะ"                 

"ไม่ชอบเหรอ ว่าแต่เธอจะพาฉันไปไหนเหรอ" 

"ไปคอนโดผมไงที่รัก" ไมค์พูดพร้อมเอื้อมมือมาบีบอกตูม ๆ ของเธออย่างแรงด้วยความคิดถึงภูเขาสองลูกนี้

"ไมค์คะ อย่าค่ะ...รีบไปเถอะค่ะ เพราะฉันมีเวลาให้เธอแค่เที่ยงนี้เท่านั้น"

"ห๊ะ ทำไมเอเนร่า นี่เราไม่เจอกันมาเป็นอาทิตย์เลยนะ คุณไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ"     

ไมค์ถามกลับด้วยน้ำเสียงเข้ม เธอรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่รุนแรงมากขึ้น เธอจึงวางมือเรียวไว้ที่หน้าขาของไมค์พร้อมกับเอียงศีรษะซบไหล่ของเขาด้วยอาการอ้อน ไมค์เป็นคนเอาแต่ใจตัวเองเนื่องด้วยเพราะเขาถูกเลี้ยงมาแบบนั้น เธอจึงยอมโอนอ่อนให้

"คิดถึงสิคะ แต่ฉันเหนื่อยเมื่อคืนพอเรียนโยคะกับคุณอาแล้วฉันก็ขึ้นห้องไปฝึกต่ออีกกว่าจะได้นอนมันก็เพลีย คิดว่าวันนี้จะตื่นสายซะหน่อย คุณก็โทร.มา เพราะสำคัญนะคะเลยยอมออกมาเจอ แต่ว่าเราหาอะไรกินก่อนไปคอนโดได้ไหมคะ ฉันหิว"