ตอนที่ 2 : รักมาตั้งนาน(1/3)

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนว่าลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นจุดหมายปลายทางดังขึ้น พร้อมกับบานประตูสแตนเลสที่ค่อย ๆ แยกออกจากกัน ยัยตัวแสบแก้มก้อนไม่ได้รอให้คนตัวโตได้มีโอกาสแก้ตัวหรืออธิบายอะไรต่อ ร่างนุ่มนิ่มรีบมุดตัวหมุนซ้ายหลบออกจากก้านแขนแกร่งที่พาดโอบคอเธออยู่ทันที ก่อนจะก้าวฉับ ๆ เดินนำลิ่วออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องพักห้องใหม่ของตัวเองด้วยรอยยิ้มกริ่มระคนเจ้าเล่ห์ ในที่สุดเธอก็จับจุดพี่โยธาหน้าดุคนนี้ได้แล้ว

"อ้าว ๆ เดินไวเชียวนะครับน้องโมเดล รอพวกพี่ด้วยซิครับ" เสียงมิกซ์ตะโกนแซวแกมหยอกดังไล่หลังมาติด ๆ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของสามหนุ่มวิศวะที่หอบกระเป๋าเดินทางและกล่องพัสดุใบโตตามออกมาในสภาพพะรุงพะรัง โดยมีสเกลเดินขำฟีลพี่ชายสายปล่อยวาง และมีพี่โยธาเดินหน้านิ่งแผ่รังสีอำมหิตใส่เพื่อนที่บังอาจมาพูดจาแซว หยอกล้อใส่ "ยัยแก้มก้อน" ของเขา

แกร๊ก…

โมเดลแตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้องพักกว้างขวางทว่าเต็มไปด้วยกล่องเฟอร์นิเจอร์ที่ยังไม่ได้แกะวางกองสุมกันอยู่ ยัยตัวเล็กหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสี่หนุ่มวิศวะพลางยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาโตกลมทอประกายระยิบระยับลุ่มลึกอย่างมีแผนการ

"เอาของมาวางตรงนี้เลยค่ะทุกคน" โมเดลชี้นิ้วสั่งเสียงใส ก่อนจะตวัดสายตาเจ้าเล่ห์ไปมองสบตากับคนตัวโตที่สุดในกลุ่มที่เพิ่งวางกล่องหนัก ๆ ลงบนพื้น โยธาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ชะตากรรม

"เมื่อกี้พี่โยบอกเองเลยนะคะ... ว่าอยากให้ทำอะไรบอกมาได้เลย พี่โยทำให้โมเดลได้ทุกอย่าง" 

ยัยแก้มก้อนแกล้งทวนประโยคหวานเลี่ยนในลิฟต์ด้วยน้ำเสียงล้อเลียนขำ ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวานเคลือบยาพิษจนตาหยิบหยี่ "งั้นรบกวนพี่ ๆ ทั้งสี่คน... ช่วยโมเดลแกะกล่องแล้วก็ประกอบเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ให้เสร็จ 'ทั้งหมด' เลยนะคะ ห้ามเบี้ยวด้วยนะ! คริคริ"

"โอ้โฮ! สบายมากครับน้องโมเดล งานถนัดพวกพี่เลย" น็อตกับมิกซ์ตาเป็นประกาย รีบสลัดความเหนื่อยทิ้งแล้วพุ่งตัวเข้าใส่กล่องเฟอร์นิเจอร์ทันที หวังจะโชว์สกิลนายช่างต่อน้องสาวเพื่อน 

"ตู้โชว์โมเดลอันนี้เดี๋ยวพี่มิกซ์ประกอบให้เองครับน้องโมเดล รับรองเนี้ยบ"

ทว่ายังไม่ทันที่มิกซ์จะได้ลงมือทำคะแนน ร่างสูงใหญ่ของโยธาก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางกระแทกเพื่อนออกอย่างไร้ความปราณี พี่โยหน้านิ่งยื่นมือหนาไปแย่งสว่านไฟฟ้ามาถือไว้เองหน้าตาเฉย พลางปัดมือเพื่อนออกและส่งสายตาคมกริบไล่ส่งเพื่อนให้ไปไกลๆ

"งานใช้ฝีมือพวกนี้กูทำเอง... พวกมึงไปยกเตียงยกตู้เข้าที่เลย"

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเศษ... 

กรรมกรจำเป็นในห้องพักใหม่ของโมเดลก็สิ้นสุดลงอย่างงดงาม เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกประกอบและจัดวางเข้าที่อย่างเป๊ะปัง โดยเฉพาะตู้โชว์โมเดลที่โยธาลงมือขันน็อตทุกตัวด้วยความประณีตบรรจงจนเสร็จสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ยัยตัวแสบกอดอกมองภาพห้องใหม่ด้วยความพึงพอใจ แอบทึ่งลึก ๆ ในความสามารถของพวกพี่ ๆ ที่เนรมิตห้องโล่ง ๆ ให้พร้อมอยู่ได้ไวขนาดนี้

"ฟู่ว... เสร็จเรียบร้อย! หลังแทบหักเลยกู" น็อตบ่นพลางบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะเนียนขยับเข้าไปใกล้ร่างนุ่มนิ่ม "ห้องเสร็จแล้ว คืนนี้น้องโมเดลไปกินข้าว..."

"เออ ๆ ห้องยัยน้องเสร็จละ พวกมึงย้ายไปห้องกูเหอะ กูซื้อเบียร์มาตุนไว้ละ โมเดลจะได้พักผ่อน" 

ยังไม่ทันที่น็อตจะชวนน้องสาวเสร็จ สเกลที่เหลือบเห็นสายตาพิฆาตของโยธาที่แทบจะสับเพื่อนเป็นชิ้น ๆ ก็รีบพูดแทรกตัดบทขึ้นมาทันที พี่ชายแท้ ๆ คว้าคอเสื้อน็อตกับมิกซ์ให้หันหลังกลับชวนย้ายห้องเพื่อความปลอดภัยของชีวิตเพื่อน

"เอ้า! ย้ายก็ย้ายว่ะ วงเหล้าต้อนรับห้องใหม่น้องไอ้เสเกลเริ่ม!" มิกซ์จอมกะล่อนรีบรับลูก ก่อนที่สามหนุ่มจะทยอยเดินนำออกจากห้องไป โยธาที่เดินรั้งท้ายสุดหยุดฝีเท้าลงตรงประตู ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งดุกับเพื่อนค่อย ๆ อ่อนแสงลง นัยน์ตาคมทอดมองยัยแก้มก้อนด้วยความเอ็นดูระคนละมุนตา

"พี่ไปดื่มห้องไอ้สเกลก่อนนะคะ เดลเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อาบน้ำนอนพักผ่อนนะคะเด็กดี"

ปัง!

เสียงประตูห้องปิดลงเบา ๆ ทิ้งให้ยัยตัวแสบยืนหน้าอุ่นซ่าอยู่คนเดียวกับคำว่า 'เด็กดี' ที่ยังดังก้องอยู่ในหู ทว่าตัดภาพมาที่ห้องพักของสเกลซึ่งอยู่ติดกัน บรรยากาศกลับเปลี่ยนจากโหมดสีชมพูพาสเทลกลายเป็นวงเหล้าสุดเถื่อนของแก๊งวิศวะทันควัน

เคร้ง!