ตอนที่ 2: เมื่อแก๊งหมอเริ่มป่วน (1/3)

“แหม... พ่อเดือนคณะแพทย์ผู้ไร้หัวใจ วันนี้เปลี่ยนจากกาแฟขม ๆ มาเคี้ยวนมอัดเม็ดหวาน ๆ หรอครับเพื่อนเวย์”

เสียงกวนประสาทของ ‘หมออาร์ค’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งตัวเข้ามาล็อกคอเวย์จากด้านหลัง นัยน์ตาขี้เล่นของเสือปาร์ตี้ประจำกลุ่มจ้องเป้าหมายไปที่ซองนมอัดเม็ดห้าซองที่วางเรียงเด่นหราอยู่บนโต๊ะ 

‘หมอภีม’ ชายหนุ่มลุคสุภาพบุรุษนิ่งเงียบเดินตามมาติด ๆ เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยแล้วลอบยิ้มขำ ส่วน ‘หมอเรย์’ สายติสต์โลกส่วนตัวสูงที่ไม่ค่อยสนใจสิ่งแวดล้อม ก็ยังยอมละสายตาจากไอแพดขึ้นมามองด้วยความอยากรู้

“ของยัยวาฬเอามาให้เหรอ?” เรย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม

“เปล่า” เวย์ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ มือหนายกแก้วอเมริกาโน่ขึ้นจิบราวกับซองขนมตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ

“อ้าว ไม่ใช่ยัยวาฬ แล้วซองนมอัดเม็ดหน้าตาคิ้วท์ ๆ นี่มาจากไหนวะ อย่าบอกนะว่ามึงเดินไปต่อคิวแย่งเด็กประถมซื้อเองที่สหกรณ์?” อาร์คยังไม่เลิกแซว มือไวหยิบขึ้นมาดูซองหนึ่ง “แถมกลิ่นแป้งเด็กหอมฟุ้งติดซองมาเลยนะไอ้เวย์”

“มีเด็กวิศวะเอามาให้

คำตอบเรียบ ๆ ของเวย์ทำให้อาร์คถึงกับตาโต ส่วนเรย์ที่นั่งเงียบ ๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูง

“เช็ดเข้! เด็กวิศวะ! สาวเสื้อช็อปสีน้ำเงิน ที่อาบน้ำหมอกลิ่นน้ำแป้งเด็กที่ลือกันว่าใจกล้าวิ่งมาดักหน้ามึงเมื่อเช้าน่ะเหรอ!” อาร์คตบโต๊ะดังปัง หัวเราะร่าอย่างชอบใจ 

“ที่คณะแพทย์ลือกันให้แซ่ดว่าน้องเขาหยอดมุกเสี่ยวใส่มึงด้วย น้องเขาพูดว่าไงนะ... 'เปลี่ยนมาเคี้ยวบัวแทนก็ได้นะคะ' ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ สะเด็ดมาก! กูนี่อยากกราบหัวใจน้องเขาเลย มีใครในมหาลัยกล้าเล่นมุกนี้กับหมอเวย์หน้าตายปะวะ"

“ไร้สาระ” เวย์เอ่ยเสียงต่ำ สายตาดุขู่เพื่อนสนิทใต้กรอบแว่น

“ไร้สาระแต่ก็หยิบมานะ” เรย์ สายติสต์ที่นาน ๆ พูดที เอ่ยลอย ๆ ขึ้นมาหน้านิ่ง แต่อานุภาพทำลายล้างสูงมาก 

“ถ้าไร้สาระจริง... ปกติมึงทิ้งลงถังขยะไปแล้วไอ้เวย์ ไม่เอามาวางบนโต๊ะแบบนี้หรอก”

หมอเวย์: “.........”

คำพูดหน้านิ่งแต่แทงใจดำของเรย์ ทำให้เวย์ชะงักแก้วกาแฟในมือไปนิดหนึ่ง หมอหนุ่มทำเป็นไม่สนใจเสียงหัวเราะคิกคักของอาร์คและภีม มือหนายื่นไปรวบซองนมอัดเม็ดทั้งห้าซองบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ตัวใหญ่ทันทีเพื่อตัดปัญหา

“กูยึดไว้เป็นค่าปรับที่ยัยวาฬเอาเรื่องส่วนตัวไปเล่า”  เวย์แก้ตัวเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร

“อ๋ออออ ค่าปรับ” อาร์คลากเสียงยาว ล้อเลียนท่าทางของเพื่อน “ปรับเป็นนมอัดเม็ดซะด้วย โหดเหี้ย ๆ เลยครับคุณหมอเวย์ แต่กูเตือนไว้ก่อนนะ เด็กวิศวะโยธาปีสองน่ะ...แสบ ๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะแก๊งของน้องใบบัวเนี่ย ตัวตึงตึกเกียร์เลยนะมึง”

ภีมเลิกคิ้ว “มึงรู้จักแก๊งน้องเขาด้วยเหรออาร์ค?”

“รู้ดิวะ วันก่อนกูเดินผ่านลานเกียร์ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในแก๊งนั้น...ตัวเล็ก ๆ หน้าตาจิ้มลิ้ม ดูนุ่มนิ่มเรียบร้อยยังกับผ้าพับไว้ เรียนก็เก่งติดท็อปคณะ” อาร์คพูดไปตาก็เป็นประกายระยิบระยับด้วยความเอ็นดู

“แต่กูแอบเห็นนะและได้ยินน้องเขาคุยโทรศัพท์กับที่บ้าน ท่าทางจริงจังมาก กูนี่นึกว่าคุยเรื่องโปรเจกต์ร้อยล้าน ที่ไหนได้...น้องเขากำลังเถียงกับแม่เรื่องสูตรหมักไก่ทอดว่าต้องใส่ผงชูรสกี่ช้อนถึงจะแซ่บนัว! ฮ่า ๆ ๆ โคตรตลก หน้าตาก็นุ่มนิ่มแต่คลั่งรักผงชูรสเฉยเลยว่ะ”