LOGIN
ณ.ชายแดนประเทศเอ็มซึ่งอยู่ในสภาวะศึกสงคราม เยว่ถิงถิงแพทย์ทหารประจำกองทัพสาธารณรัฐประชาชนจีน เข้าร่วมกับกองกำลังส่วนหนึ่งอาสาเดินทางมาช่วยเหลือประเทศกลุ่มพันธมิตร
ยามนี้ศึกสงครามแย่งชิงทรัพยากรระหว่างประเทศโลกที่สามกำลังดุเดือด ถิงถิงกำลังรักษาผู้บาดเจ็บจากการสู้รบอย่างขะมักเขม้น
“ถิงเอ๋อ วางมือเถอะเขาไม่รอดแล้ว เราต้องรีบถอยเดี๋ยวนี้” เพื่อนทหารร่วมค่ายตะโกนเรียกถิงถิง
“ฉันยังรักษาชีวิตเขาได้เชื่อเถอะ ขออีกสิบนาที” ถิงถิงไม่ยอมถอดใจจากร่างผู้บาดเจ็บที่ถูกยิงทะลุช่องท้อง มีเลือดหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย เธอรีบห้ามเลือดผู้บาดเจ็บทันที
เพื่อนทหารของเธอมีสีหน้าท่าทางลำบากใจ เพราะเสียงวิทยุสื่อสารแจ้งว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังรุกเข้ามาใกล้เพื่อยึดพื้นที่ ต้องรีบถอยทันที
แต่เขาเข้าใจในความเป็นแพทย์ของถิงถิงที่ต้องการรักษาทุกชีวิตเอาไว้ตราบที่ยังมีความหวัง นายทหารหนุ่มผู้นั้นจึงนิ่งเงียบไป เฝ้ามองโดยรอบอย่างระมัดระวังคอยคุ้มกันภัยให้ถิงถิงกับผู้บาดเจ็บ
“อาฮั่น นายต้องแบกเขาออกไป ช่วยหน่อย” ถิงถิงกล่าวเมื่อห้ามเลือดผู้บาดเจ็บพร้อมใส่ยาฆ่าเชื้อและใช้ผ้าสะอาดพันบาดแผลเอาไว้แล้ว
อาฮั่นหรือมู่จื่อฮั่นสหายของถิงถิงพยักหน้าและตรงเข้ามาแบกผู้บาดเจ็บขึ้นหลังทันที
“นายเดินไปก่อนฉันคอยระวังหลังให้เอง” ถิงถิงบอกสหาย เธอสะพายกระเป๋าเครื่องมือแพทย์และนำอาวุธปืนขึ้นมาถือกระชับเอาไว้ในมือ เตรียมลั่นไกทันทีหากศัตรูเข้ามาในระยะสายตา
สองสหายและหนึ่งผู้บาดเจ็บเร่งออกจากพื้นที่อันตรายโดยด่วน แต่เมื่อใกล้ถึงพื้นที่ปลอดภัยซึ่งมีกองทัพของพวกเขาซุ่มตัวรอช่วยเหลืออยู่กลับมีเสียงปืนดังขึ้น
‘ปัง! ปัง! ปัง!’
"อาฮั่น นายไปก่อน ไปเร็ว” ถิงถิงเอ่ยปากสั่งสหายน้ำเสียงเด็ดขาด จื่อฮั่นลังเล แต่ด้วยสถานะปัจจุบันและยศตำแหน่งที่สูงกว่าของถิงถิงทำให้เขาไม่อาจขัดคำสั่งได้
เขาหันมามองเธอแวบหนึ่งสีหน้าหม่นลงอย่างรู้สถานการณ์ดีว่าอันตรายมากเพียงใด แต่ต้องรีบตัดสินใจหันหลังกลับและพาคนเจ็บออกจากพื้นที่เสี่ยงทันที
เมื่อเห็นจื่อฮั่นออกไปแล้วถิงถิงรีบซ่อนตัวอย่างว่องไว เธอพรางตัวรอจังหวะจัดการกับข้าศึกศัตรูที่คืบคลานเข้ามาใกล้
แม้นถิงถิงเป็นแพทย์แต่ก็เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนเชี่ยวชาญในยุทธวิธีสู้รบรับมือข้าศึกเต็มทุกรูปแบบ
หลังสูญเสียพ่อแม่ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อหลายปีก่อน ตัวเธอซึ่งเพิ่งจะเรียบจบอยู่ในเหตุการณ์นั้นและได้รับความช่วยเหลือจากทหารจึงรอดมาได้
ชีวิตเธอที่ตกอยู่ในความเศร้าเสียใจจากการสูญเสียไร้สิ่งยึดเหนี่ยว ได้รับคำปลอบโยนจากแพทย์ทหารที่เข้ามาช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและดูแลเธออย่างอ่อนโยน
สุดท้ายถิงถิงจึงตัดสินใจเข้ากองทัพเป็นแพทย์ทหารเพื่อช่วยเหลือผู้คนให้ได้มากที่สุด ผู้คนที่เดือดร้อนในเขตพื้นที่เสี่ยงภัยและอันตรายน้อยนักจะมีคนอาสาเข้ามาช่วยอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ
ถิงถิงรีบหยิบไซเลนเซอร์หรือท่อลดเสียงขึ้นมาประกอบตรงปลายกระบอกปืนเพื่อเก็บเสียง ก่อนจะลงมือยิงศัตรูที่เข้ามาใกล้ทีละคน
ผ่านไปพักใหญ่ เธอรอดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่น่ามีศัตรูหลงเหลืออยู่ในบริเวณนี้ ถิงถิงจึงถอยออกมาจากที่หลบซ่อนตัว
‘ปัง!’ เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง
‘แย่ล่ะ เธอพลาดแล้วยังมีศัตรูซุ่มรออยู่’ ถิงถิงคิดขณะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกด้านซ้าย มือเธอจับบาดแผลโดยอัตโนมัติ กลิ่นโลหะสนิมกลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งขึ้นมาเตะจมูกจนถิงถิงเบ้หน้า
ถิงถิงสัมผัสได้ถึงของเหลวข้นคลั่กที่ไหลออกมาจากบาดแผล ก่อนที่ร่างกายเธอจะค่อยๆหมดความรู้สึกและสติที่มีอยู่ก็ดับวูบไป
------------------------
‘จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ’ เสียงนกร้องพร้อมลำแสงสีทองส่องสว่างอาบไล้ผืนดินครอบคลุมบริเวณพื้นที่กว้างขวางรวมทั้งต้นไม้ใบหญ้า ส่องสะท้อนผืนน้ำเกิดเป็นภาพงดงามราวเทพนิยาย
“อ๊ะ เจ็บจัง” ถิงถิงที่เริ่มรู้สึกตัวพร้อมรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ
‘อะไรกันนี่เธอยังไม่ตายหรอกเหรอ’ ถิงถิงคิดในใจพยายามขยับตัวลุกขึ้นมาก่อนนึกได้ถึงบางสิ่ง เธอยกมือจับบริเวณหน้าอกด้านซ้ายทันที
“เอ๊ะ ไม่มีเลือดงั้นเหรอ?” ถิงถิงจำได้ว่าเธอถูกศัตรูยิงที่หน้าอกยากที่จะผ่านพ้นความตายมาได้ แต่ตอนนี้กลับมีลมหายใจอยู่และบริเวณบาดแผลไม่มีเลือดเลยสักหยด
ถิงถิงยกมือตัวเองขึ้นมาดูโดยอัตโนมัติ ก่อนจะตาโตอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น
ถิงถิงสำรวจตู้เสื้อผ้าพบว่ามีชุดเสื้อคลุมอาบน้ำเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ ทั้งชุดที่แขวนอยู่และยังมีสำรองในตู้ชั้นบนอีกหนึ่งชุดในส่วนของห้องน้ำมีสบู่เหลว ครีมอาบน้ำ ยาสระผม ครีมบำรุงผิวหน้าผิวกายครบครัน ทุกอย่างล้วนเป็นข้าวของเครื่องใช้ที่เธอซื้อติดบ้านเป็นประจำอยู่แล้ว“เอาล่ะฉันขออาบน้ำก่อนนะ นายออกไปรอข้างนอกเถอะ” ถิงถิงหันไปกล่าวกับซีห่าวซึ่งเดินตามเธอเข้ามาสำรวจห้องน้ำด้วยเมื่อเธอเอ่ยกับเขาจบก็ก้มหน้าก้มตาเตรียมน้ำอุ่นและใส่บาธบอมบ์กลิ่นส้มอ่อนๆหอมสดชื่นลงไป ตีจนขึ้นฟองสีขาวนวลละเอียดโดยไม่ได้หันมาสนใจซีห่าวอีกหลังเตรียมทุกอย่างเสร็จ ถิงถิงจึงหันกลับมาหมายปลดเปลื้องเสื้อผ้าเพื่อลงไปแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ แต่ดันพบซีห่าวยืนนิ่งมองเธออยู่ไม่วางตา“นาย ทำไมยังไม่ออกไปอีก!” ถิงถิงถามเขา“ฉันอยากอาบกับเธอด้วยได้ไหม?” ซีห่าวเผยรอยยิ้มน้อยๆนัยน์ตาเป็นประกายสีหน้าท่าทางหล่อเหลาเย้ายวนใจก้าวเข้ามาหาถิงถิง เธอใจเต้นแรงใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที“ถิงถิงเราแต่งงานแลกเปลี่ยนตราประทับกันแล้ว เป็นสามีภรรยาที่ถู
เมื่อเข้ามาในพื้นที่ซึ่งค่อนข้างเป็นส่วนตัวแล้ว ถิงถิงก็มีบางสิ่งที่ต้องพูดกับซีห่าวให้ชัดเจนเสียก่อน“ซีห่าว นายแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะแลกเปลี่ยนตราประทับและเป็นสามีสัตว์ของฉันตลอดไป” ถิงถิงถามย้ำ“แน่ใจสิ ที่ผ่านมาเธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันรักเธอแค่ไหน” คำพูดและสีหน้าท่าทางซีห่าวกึ่งยั่วเย้ากึ่งล้อเล่น แต่แววตาเขากลับหนักแน่นมั่นคง จนถิงถิงรู้สึกใจเต้นแรง“อืม เข้าใจแล้ว”“แต่ขอบอกอะไรนายไว้หน่อย การเข้าไปในมิติของฉันจิตวิญญาณเราจะเชื่อมต่อกันทันที ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนตราประทับในตอนนั้น นายเข้าไปแล้วจะได้ไม่ตกใจ”“ฉันดูเหมือนเป็นคนตกใจอะไรง่ายงั้นเหรอ” ซีห่าวเอ่ยพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้“มะ ไม่หรอก” ถิงถิงตอบน้ำเสียงตะกุกตะกักที่จู่ๆใบหน้าหล่อเหลาก็ยื่นเข้ามาใกล้ จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขา“มิติพิเศษของฉันกว้างใหญ่เหมือนเป็นถิ่นอาศัยเล็กๆแห่งหนึ่ง มีต้นไม้พืชพันธุ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้และที่ฉันเอาไปปลูกเพิ่มเติมด้วย ทั้งยังมีธารน้ำพุวิเศษที่ใช้รั
ถิงถิงมองสามีสัตว์แต่ละคนอย่างใจเย็น ยังคงลังเลว่าจะเลือกใครดี แต่แน่นอนว่าซีห่าวกับหลิวหยางควรเป็นกลุ่มแรกที่มีสิทธิ์นั้น“จิ่วเยว่ นายกับฉันเราเพิ่งตกลงจะค่อยๆทำความรู้จักกัน ดังนั้นฉันคงไม่รบกวนนายในเรื่องนี้”คราวแรกที่จิ่วเยว่ได้ยินชื่อตัวเองจากปากถิงถิง เขาอดตื่นเต้นยินดีไม่ได้ แต่หลังได้ยินประโยคถัดไปแววตาก็หม่นแสงลงทันใด“เข้าใจแล้ว” จิ่วเยว่ตอบรับพยายามปรับสีหน้าน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด ถิงถิงพยักหน้าให้เขาแล้วหันมามองสามีสัตว์อีกสี่คนที่เหลือ“ฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะแลกเปลี่ยนตราประทับกับซีห่าวและหลิวหยาง”“เธอหมายความว่าไง จะเลือกพวกเขาทั้งสองคนเลยงั้นหรือ” มู่เฉินทำตาโตเอ่ยขึ้น“บ้าเหรอไม่ใช่เสียหน่อย ฉันแค่บอกกฎเกณฑ์ในการเลือกต่างหากล่ะ” ถิงถิงใบหน้าแดงก่ำโต้แย้งกลับไป‘สองต่อหนึ่งไม่ไหวมั๊ง’ ถิงถิงคิดแล้วก็ใจเต้นแรง หน้าร้อนผ่าวเลยทีเดียว“ก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะ” ซีห่าวเอ่ย ส่วนหลิวหยางมองมาทางถิงถิงแต่ไม่ได้พูดอะไร ถือเป็นการยอมรับ
หลังออกจากมิติพิเศษ หลี่เจี๋ยซึ่งคอยจับคลื่นพลังวิญญาณถิงถิงอยู่ ก็เข้ามาตามเธอไปทานของว่างฝีมือมู่เฉินกับหลี่เจี๋ย“แพนเค้กนมสดท็อปปิ้งด้วยผลไม้อย่างแอปเปิล เบอร์รีแล้วก็องุ่นนี่อร่อยถูกใจจริงๆ ขอบใจนะอาเฉิน จิ่วเยว่”ถิงถิงเอ่ยอย่างมีความสุขเมื่อได้กินแพนเค้กร้อนๆหอมกลิ่นนม ตัดด้วยรสชาติเปรี้ยวอมหวานของผลไม้สด ราดน้ำผึ้งลงไปอีกหน่อยอร่อยลงตัวมาก ทำให้หวนคิดถึงร้านเบเกอร์รีเจ้าอร่อยในโลกก่อนขึ้นมาเลย“เป็นเพราะเธอสอนมาดีไงล่ะ” มู่เฉินกล่าว“ฉันก็ได้มู่เฉินสอนมาอีกที ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีวัตถุดิบและวิธีปรุงอาหารที่แปลกประหลาดแบบนี้ด้วย” จิ่วเยว่เอ่ยนัยน์ตาเป็นประกาย ขณะชิมขนมของว่างฝีมือตัวเองซึ่งทั้งหอมและอร่อยมาก“ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเจ้าเมล็ดสีทองนั่นจะเอามาทำกินแบบนี้ได้ ทั้งยังอร่อยด้วย” จิ่วเยว่ปลื้มกับข้าวสาลีที่ถูกนำมาโม่บดเป็นแป้งเนื้อละเอียด แล้วยังนำน้ำนมตัวมูร่ามาปรุงอาหารได้อีกยิ่งไปกว่านั้นเขาเพิ่งรู้ว่าถิงถิงเป็นคนคิดค้นวิธีทำน้ำตาลบีท ซึ่งกำลังขายดีมีชื่อเสียงในโลกสัตว์วิเศษข
ถิงถิงคิดไตร่ตรองตามคำกล่าวของเหมียวเหมี่ยว ไม่เข้าใจว่าซูกู่จิ้งนั่นไปโดนจิตวิญญาณร้ายครอบงำและหลอมรวมกับตัวเองได้ยังไง‘เหมียวเหมี่ยว เธอลองตรวจสอบให้ทีสิว่าซูกู่จิ้งไปยุ่งกับจิตวิญญาณร้ายนั่นได้อย่างไร สมัครใจเองหรือมีใครอยู่เบื้องหลังกันแน่’[อืม ฉันจะหาทางสืบให้ละเอียด การเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพลังชั่วร้ายแล้วนำออกมาใช้เพื่ออำนาจนี่ คล้ายกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อนหน้านี้ไม่มีผิด][นับเป็นภัยคุกคามต่อโลกสัตว์วิเศษไม่น้อย] เหมียวเหมี่ยวหวั่นใจเช่นกัน เกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่จนเผ่าพันธุ์ล่มสลาย มนุษย์สัตว์ล้มตายเป็นจำนวนมากเหมือนที่เคยเกิดขึ้น‘อ้อใช่เรื่องยาเม็ดยกระดับสายเลือดอะไรนั่น หากฉันยกให้หลี่เจี๋ยที่ไม่มีสายเลือดศักดิ์สิทธิ์หรือเป็นสายเลือดโบราณเหมือนจิ่วเยว่กินยาเข้าไปแล้วจะมีผลอย่างไรล่ะ’[ถึงหลี่เจี๋ยจะไม่ได้เป็นสายเลือดศักดิ์สิทธิ์หรือมีสายเลือดโบราณอะไร แต่เขาก็เป็นมนุษย์สัตว์หายากเสือขาวซึ่งร้อยปีจะถือกำเนิดมาสักครั้ง][หากกินยาเม็ดยกระดับสายเลือดเขาน่าจะกลายเป็นราชาแห่งเผ่าพันธุ์ไ
ถิงถิงฟังแล้วก็อึ้งเล็กน้อย ร่างกายและจิตวิญญาณเธอเป็นจิ้งจอกแดงเพลิงสายเลือดศักดิ์สิทธิ์โดยกำเนิด การเลื่อนขั้นเลื่อนระดับจึงดูง่ายดายนัก แต่สำหรับสามีสัตว์ของเธอมันคงไม่ง่ายอย่างที่คิด[ที่สามีสัตว์ของเธอเลื่อนขั้นในช่วงที่ผ่านมานี้ ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะพวกเขาเพียรพยายามฝึกฝนมานาน แต่ถูกจิตวิญญาณร้ายและคำสาปโบราณกดข่มไว้][ทั้งยังมีอีกสิ่งหนึ่งซึ่งสำคัญมากในการเลื่อนขั้นของพวกเขา นั่นก็คือพลังแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ของเธอไงล่ะ สิ่งนี้ทำให้ระดับพลังวิญญาณของพวกเขาอัปเกรดขึ้นมาได้ด้วยนะ]‘เธอหมายความว่าไงกัน?’[เธอไม่สังเกตเหรอว่าหลังทำการรักษาฟื้นฟูร่างกายให้สามีสัตว์ พวกเขามักอัปเกรดพลังวิญญาณขึ้นมาได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ต่างจากกรณีจิ่วเยว่ไง] ถิงถิงคิดตามคำพูดเหมียวเหมี่ยวก็เห็นจริงดังนั้น‘แต่มู่เฉินซึ่งเป็นสามีสัตว์เพียงคนเดียวที่ไม่ได้รับการรักษาจากฉัน กลับยกระดับพลังวิญญาณจากขั้นสี่เป็นขั้นห้าอย่างง่ายดายได้ยังไงกัน ฉันก็ไม่เห็นเขาขยันฝึกฝนอะไรเลยนี่?’‘ไม่เหมือนหลี่เจี๋ย ซีห่าวหรือหลิวหยางที่มักออก







