ตอนที่ 1 แพทย์อาสา

ณ.ชายแดนประเทศเอ็มซึ่งอยู่ในสภาวะศึกสงคราม เยว่ถิงถิงแพทย์ทหารประจำกองทัพสาธารณรัฐประชาชนจีน เข้าร่วมกับกองกำลังส่วนหนึ่งอาสาเดินทางมาช่วยเหลือประเทศกลุ่มพันธมิตร

ยามนี้ศึกสงครามแย่งชิงทรัพยากรระหว่างประเทศโลกที่สามกำลังดุเดือด ถิงถิงกำลังรักษาผู้บาดเจ็บจากการสู้รบอย่างขะมักเขม้น

“ถิงเอ๋อ วางมือเถอะเขาไม่รอดแล้ว เราต้องรีบถอยเดี๋ยวนี้” เพื่อนทหารร่วมค่ายตะโกนเรียกถิงถิง

“ฉันยังรักษาชีวิตเขาได้เชื่อเถอะ ขออีกสิบนาที” ถิงถิงไม่ยอมถอดใจจากร่างผู้บาดเจ็บที่ถูกยิงทะลุช่องท้อง มีเลือดหลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย เธอรีบห้ามเลือดผู้บาดเจ็บทันที

เพื่อนทหารของเธอมีสีหน้าท่าทางลำบากใจ เพราะเสียงวิทยุสื่อสารแจ้งว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังรุกเข้ามาใกล้เพื่อยึดพื้นที่ ต้องรีบถอยทันที

แต่เขาเข้าใจในความเป็นแพทย์ของถิงถิงที่ต้องการรักษาทุกชีวิตเอาไว้ตราบที่ยังมีความหวัง นายทหารหนุ่มผู้นั้นจึงนิ่งเงียบไป เฝ้ามองโดยรอบอย่างระมัดระวังคอยคุ้มกันภัยให้ถิงถิงกับผู้บาดเจ็บ

“อาฮั่น นายต้องแบกเขาออกไป ช่วยหน่อย” ถิงถิงกล่าวเมื่อห้ามเลือดผู้บาดเจ็บพร้อมใส่ยาฆ่าเชื้อและใช้ผ้าสะอาดพันบาดแผลเอาไว้แล้ว

อาฮั่นหรือมู่จื่อฮั่นสหายของถิงถิงพยักหน้าและตรงเข้ามาแบกผู้บาดเจ็บขึ้นหลังทันที

“นายเดินไปก่อนฉันคอยระวังหลังให้เอง” ถิงถิงบอกสหาย เธอสะพายกระเป๋าเครื่องมือแพทย์และนำอาวุธปืนขึ้นมาถือกระชับเอาไว้ในมือ เตรียมลั่นไกทันทีหากศัตรูเข้ามาในระยะสายตา

สองสหายและหนึ่งผู้บาดเจ็บเร่งออกจากพื้นที่อันตรายโดยด่วน แต่เมื่อใกล้ถึงพื้นที่ปลอดภัยซึ่งมีกองทัพของพวกเขาซุ่มตัวรอช่วยเหลืออยู่กลับมีเสียงปืนดังขึ้น

‘ปัง! ปัง! ปัง!’

"อาฮั่น นายไปก่อน ไปเร็ว” ถิงถิงเอ่ยปากสั่งสหายน้ำเสียงเด็ดขาด จื่อฮั่นลังเล แต่ด้วยสถานะปัจจุบันและยศตำแหน่งที่สูงกว่าของถิงถิงทำให้เขาไม่อาจขัดคำสั่งได้

เขาหันมามองเธอแวบหนึ่งสีหน้าหม่นลงอย่างรู้สถานการณ์ดีว่าอันตรายมากเพียงใด แต่ต้องรีบตัดสินใจหันหลังกลับและพาคนเจ็บออกจากพื้นที่เสี่ยงทันที

เมื่อเห็นจื่อฮั่นออกไปแล้วถิงถิงรีบซ่อนตัวอย่างว่องไว เธอพรางตัวรอจังหวะจัดการกับข้าศึกศัตรูที่คืบคลานเข้ามาใกล้

แม้นถิงถิงเป็นแพทย์แต่ก็เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนเชี่ยวชาญในยุทธวิธีสู้รบรับมือข้าศึกเต็มทุกรูปแบบ

หลังสูญเสียพ่อแม่ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อหลายปีก่อน ตัวเธอซึ่งเพิ่งจะเรียบจบอยู่ในเหตุการณ์นั้นและได้รับความช่วยเหลือจากทหารจึงรอดมาได้

ชีวิตเธอที่ตกอยู่ในความเศร้าเสียใจจากการสูญเสียไร้สิ่งยึดเหนี่ยว ได้รับคำปลอบโยนจากแพทย์ทหารที่เข้ามาช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและดูแลเธออย่างอ่อนโยน

สุดท้ายถิงถิงจึงตัดสินใจเข้ากองทัพเป็นแพทย์ทหารเพื่อช่วยเหลือผู้คนให้ได้มากที่สุด ผู้คนที่เดือดร้อนในเขตพื้นที่เสี่ยงภัยและอันตรายน้อยนักจะมีคนอาสาเข้ามาช่วยอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ   

ถิงถิงรีบหยิบไซเลนเซอร์หรือท่อลดเสียงขึ้นมาประกอบตรงปลายกระบอกปืนเพื่อเก็บเสียง ก่อนจะลงมือยิงศัตรูที่เข้ามาใกล้ทีละคน

ผ่านไปพักใหญ่ เธอรอดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่น่ามีศัตรูหลงเหลืออยู่ในบริเวณนี้ ถิงถิงจึงถอยออกมาจากที่หลบซ่อนตัว

‘ปัง!’ เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง

‘แย่ล่ะ เธอพลาดแล้วยังมีศัตรูซุ่มรออยู่’ ถิงถิงคิดขณะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกด้านซ้าย มือเธอจับบาดแผลโดยอัตโนมัติ กลิ่นโลหะสนิมกลิ่นคาวเลือดลอยฟุ้งขึ้นมาเตะจมูกจนถิงถิงเบ้หน้า

ถิงถิงสัมผัสได้ถึงของเหลวข้นคลั่กที่ไหลออกมาจากบาดแผล ก่อนที่ร่างกายเธอจะค่อยๆหมดความรู้สึกและสติที่มีอยู่ก็ดับวูบไป

------------------------

‘จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ’ เสียงนกร้องพร้อมลำแสงสีทองส่องสว่างอาบไล้ผืนดินครอบคลุมบริเวณพื้นที่กว้างขวางรวมทั้งต้นไม้ใบหญ้า ส่องสะท้อนผืนน้ำเกิดเป็นภาพงดงามราวเทพนิยาย

“อ๊ะ เจ็บจัง” ถิงถิงที่เริ่มรู้สึกตัวพร้อมรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วร่าง ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ

‘อะไรกันนี่เธอยังไม่ตายหรอกเหรอ’ ถิงถิงคิดในใจพยายามขยับตัวลุกขึ้นมาก่อนนึกได้ถึงบางสิ่ง เธอยกมือจับบริเวณหน้าอกด้านซ้ายทันที

“เอ๊ะ ไม่มีเลือดงั้นเหรอ?” ถิงถิงจำได้ว่าเธอถูกศัตรูยิงที่หน้าอกยากที่จะผ่านพ้นความตายมาได้ แต่ตอนนี้กลับมีลมหายใจอยู่และบริเวณบาดแผลไม่มีเลือดเลยสักหยด

ถิงถิงยกมือตัวเองขึ้นมาดูโดยอัตโนมัติ ก่อนจะตาโตอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น