LOGIN“นะ นี่มันอะไรกัน มือแขนบวมราวกับเป็นโรคเท้าช้าง นี่ นี่..คือมือเธองั้นหรือ!?”
ถิงถิงตกใจเมื่อมองดูมือตัวเองตลอดไปยังท่อนแขนซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า ทั้งยังสีดำคล้ำสกปรกน่าเกลียดมาก เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็ใช้สองมือลูบคลำสำรวจตัวเองไปทั่ว
“โอ๊ยย เจ็บจัง”
‘ทำไมเธอจึงมีบาดแผลรอยขีดข่วนฟกช้ำมากมายทั่วตัวแบบนี้เล่า’
‘ร่างกายเธอก็รู้สึกแปลกๆ ทำไมจึงหนักหน่วงไปหมด’
‘เฮ้ย นั่นขาเธอเรอะ เป็นโรคเท้าช้างทั้งตัวเนี่ยนะ ปกติโรคเท้าช้างเป็นได้เฉพาะบริเวณที่มีระบบน้ำเหลืองไหลเวียนนี่นา ควรเป็นที่แขนขาหรือไม่ก็เต้านมไม่ใช่เหรอ’
ถิงถิงคิดอย่างงุนงงไม่แน่ใจกับสภาพของตัวเองที่เป็นอยู่
ก่อนพยายามลุกขึ้นอย่างปวดเมื่อยและค่อยๆคลานไปบริเวณริมฝั่งน้ำ เนื่องจากร่างกายหนักอึ้งเจ็บปวดรวดร้าวทั้งตัว ใช้เวลาราวสิบห้านาทีจึงคลานมาถึงริมฝั่งน้ำที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว
“เฮ้ยยยย เธอเป็นใครน่ะ!!” ถิงถิงก้มลงมองเงาสะท้อนในน้ำซึ่งพอดูออกว่าเป็นหญิงสาวผิวคล้ำ ผมเผ้ารุงรังจับตัวกันเป็นก้อนเหมือนไม่ได้หวีมาเป็นปีๆ
ใบหน้าดำคล้ำเต็มไปด้วยสิวหนองขึ้นเป็นตุ่มราวกับคางคก ทั้งบางส่วนยังมีน้ำเหลืองไหลเยิ้มออกมา
“แหวะ นี่มันอะไรกัน!!” ถิงถิงเห็นสภาพหน้าตาแบบนี้แล้วแทบอยากจะอ้วก เธอหันซ้ายขวาไปมา ภาพในเงาสะท้อนก็ทำเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
“อะไรกัน อย่าบอกนะว่าเธอคือฉัน ตัวฉันเนี่ยนะ!!!” ถิงถิงอุทานออกมาแทบช็อกเพราะภาพหญิงสาวที่เธอเห็นต่างจากตัวเธอลิบลับ
ถิงถิงเป็นแพทย์ทหารหญิงที่รูปร่างหน้าตาดี หุ่นผอมบางแต่แข็งแรงเต็มไปด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่งเนื่องจากการฝึกฝนและออกกำลังกายอย่างต่อเนื่อง
แม้นผิวเธอที่ออกทำงานในพื้นที่ทุรกันดารกรำแดดกรำฝนทำให้คล้ำลงมาบ้าง แต่เป็นเพียงผิวสีแทนอ่อนๆ เนื่องจากถิงถิงรู้จักดูแลตัวเองทาครีมกันแดดทุกครั้งเพื่อป้องกันรังสียูวีหลีกเลี่ยงมะเร็งผิวหนัง
อีกทั้งหน้าตาเธอจัดว่าโดดเด่นเป็นสาวสวยมากคนหนึ่ง แตกต่างจากภาพสตรีสกปรกโสโครกเบื้องหน้าราวฟ้ากับเหว
“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!!” ถิงถิงร้องอุทานออกมา เธอคิดหาเหตุผลให้กับสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ได้
[ติ๊งต่อง ยินดีต้อนรับค่ะบอส]
จู่ๆมีเสียงดังขึ้น ถิงถิงมองไปรอบตัวทันทีแต่ไม่พบใคร
[ใจเย็นนะคะบอส ฉันคือเหมียวเหมี่ยว ระบบพิชิตใจสามีที่จะดูแลคุณตลอดเส้นทางในโลกสัตว์วิเศษนี้ค่ะ]
“ใครกัน เธอเป็นใคร แน่จริงก็โผล่มาให้เห็นสิ” ถิงถิงเอ่ยเรียกเจ้าของเสียง
[ได้ค่ะบอส]
‘พรึ่บ’ ทันทีที่มีเสียงตอบรับกลับมาเบื้องหน้าถิงถิงก็มีลูกสุนัขจิ้งจอกน้อยขนสีชมพูฟูฟ่องเห็นแล้วใจละลายโผล่ออกมา แต่..
‘ทำไมมันลอยได้ล่ะ!?’ ถิงถิงตกใจที่เห็นสัตว์ขนฟูตัวน้อยลอยอยู่เบื้องหน้า
[ฉันเป็นระบบที่ถูกจำลองแบบร่างขึ้นมาตามจิตวิญญาณของผู้เป็นนาย ด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยและพลังลี้ลับแห่งจักรวาลค่ะ] เหมียวเหมี่ยวอธิบาย
[และนี่คือร่างจำลองของฉัน เป็นจิ้งจอกน้อยที่เคลื่อนไหวไปมาได้อย่างอิสระ]
“เดี๋ยวนะ เธอหมายความว่าไงกัน เธอเป็นภาพโฮโลแกรมที่ถูกสร้างขึ้นมางั้นเหรอ?”
[คล้ายแบบนั้น แต่ฉันมีความเป็นจริงมากกว่าภาพสามมิติที่ถูกฉายออกมานะคะ ทั้งยังมีความสามารถมากด้วยค่ะ ไม่เชื่อบอสลองแตะตัวฉันดูสิ]
เหมียวเหมี่ยวท้าให้ถิงถิงลองจับตัวมันดูว่าไม่ได้เป็นเพียงภาพสามมิติที่ถูกสร้างขึ้น ถิงถิงที่ใจกล้าท้าลุยอยู่แล้วยื่นมือไปจับตัวมันโดยไม่ลังเล
‘อืมขนนุ่มมือดีจัง ให้สัมผัสอ่อนนุ่มน่ารักดีแฮะ’ ถิงถิงคิดอย่างผ่อนคลายในขณะที่ใช้มืออวบใหญ่ลูบไปยังเจ้าจิ้งจอกน้อยขนสีชมพูอ่อนตรงหน้า
“แต่..เดี๋ยวนะ เมื่อครู่เธอบอกว่าเธอถูกจำลองขึ้นมาตามสภาพจิตวิญญาณของฉัน หมายความว่าอย่างไรกัน? แล้วโลกสัตว์วิเศษคือที่ไหน?” ถิงถิงถามกลับไป
[ที่ซึ่งพวกเราอยู่ตอนนี้เรียกว่าโลกสัตว์วิเศษค่ะ ส่วนบอสคือเยว่ถิงถิงมนุษย์สัตว์เพศเมียเผ่าพันธุ์จิ้งจอก]
[บอสพิเศษมากที่เกิดมาจากการผสมผสานระหว่างมนุษย์สัตว์เผ่าพันธุ์จิ้งจอกหิมะเก้าหางกับจิ้งจอกแดงเพลิงศักดิ์สิทธิ์หายาก]
เมื่อฟังเหมียวเหมี่ยวกล่าวจบคิ้วของถิงถิงก็ขมวดเป็นปมทันที
‘โลกสัตว์? มนุษย์สัตว์? นี่มันเหมือนในนิยายที่เธอเคยอ่านไหมนะ? จะเป็นความจริงไปได้อย่างไรกัน ไม่ๆๆๆเธอต้องฝันไปแน่ๆ นอนหลับตื่นหนึ่งลืมตาขึ้นมาเธอคงอยู่ในโรงพยาบาลสักแห่งแล้วกระมัง’
ถิงถิงไม่เชื่อเรื่องที่ได้ยินและสิ่งที่เห็นตรงหน้าเลยสักนิด
[บอส ลองหยิกตัวเองดูสิคะ] เหมียวเหมี่ยวเอ่ย ถิงถิงหยิกแขนตัวเองที่ค่อนข้างหนาและหยาบ ต้องออกแรงมากพอตัวจึงจะรู้สึก
“โอ๊ยย เจ็บ ไม่ใช่ฝันนี่”
[ปิ๊งป่อง ถูกต้องแล้วค่ะ บอสในโลกก่อนหน้านี้ได้ตายไปแล้วจากการถูกศัตรูยิงเข้าตำแหน่งหัวใจพอดี]
[แต่ด้วยคุณความดีที่บอสคอยช่วยเหลือผู้คนมาโดยตลอด ผนวกกับในโลกสัตว์วิเศษซึ่งเป็นโลกอีกมิติหนึ่งนี้ มีเศษเสี้ยววิญญาณของบอสอาศัยอยู่ในตัวตนอีกด้านหนึ่ง]
[เทพสูงสุดแห่งจักรวาลและเทพสัตว์จึงเมตตาให้บอสจับคู่กับร่างเยว่ถิงถิงในโลกสัตว์วิเศษ เนื่องจากวิญญาณในร่างเดิมดับสูญไปแล้ว]
“ดับสูญไปแล้ว? หมายความว่ายังไงกัน?”
[เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับร่างเดิมทำให้เธอเสียชีวิต จากนั้นจิตวิญญาณของบอสจึงเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทนที่เธอยังไงล่ะคะ]
ถิงถิงฟังเหมียวเหมี่ยวพูดจบก็แปลกประหลาดใจกับเรื่องมหัศจรรย์พวกนี้มาก
‘โลกคู่ขนานมีจริงงั้นเหรอ? แล้วยังมีจิตวิญญาณของเธออยู่ในโลกอีกใบที่เรียกว่าโลกสัตว์วิเศษนี่ด้วย’ ถิงถิงไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อเพราะเธอไม่อาจปฏิเสธความจริงตรงหน้าได้
“หลี่เจี๋ย ทำไมนายไม่พูดอะไรเลยล่ะ” ถิงถิงถามหลี่เจี๋ยที่ยืนฟังพวกเธอคุยกันเงียบๆ“ฉันคิดว่าเธอรู้แล้วเสียอีก ว่าฉันจะไม่ปลดพันธสัญญากับเธอ” หลี่เจี๋ยเอ่ยเสียงเรียบ“ทำไมล่ะ เพราะแม่นายงั้นหรือ?” ถิงถิงถามตามตรงก่อนหน้านี้ซวงเหอแสดงออกชัดเจนว่าต้องการให้จิ่วเยว่คอยดูแลปกป้องข้างกายเธอ อยู่เป็นคู่สามีภรรยากันดีๆ จิ่วเยว่ได้ยินถิงถิงถามเช่นนั้นจึงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง‘เขาอยากให้แม่สบายใจและมีความสุขจริงๆนั่นแหละ ที่สำคัญหลังเขารู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนถิงถิงความโกรธเกลียดที่เคยมีก่อนหน้านี้ก็สลายไปจนหมดสิ้น’‘เขาไม่นึกรังเกียจหรือไม่พอใจหากต้องอยู่ทำหน้าที่สามีสัตว์ คอยปกป้องดูแลเธอต่อไป’“หลี่เจี๋ย นายไม่จำเป็นต้องทำตามความคิดน้าซวงเหอหรอกนะ นายควรเลือกเส้นทางของตัวเอง”“ฉันรู้ว่านายเป็นคนกตัญญูและรักแม่มาก อยากให้ท่านมีความสุข แต่มันมีหลายวิธีที่จะทำให้น้าซวงเหอมีความสุขได้ โดยที่นายไม่ต้องมาติดอยู่กับคนซึ่งนายไม่ได้รัก”“ตัวฉันเองก็เ
หลี่เจี๋ยมองพิจารณาสีหน้าท่าทางถิงถิง พยายามคาดเดาความคิดเธอ“ใช่ ตอนนั้นฉันคิดเพียงต้องตัดขาดจากพวกนายที่แค้นเคืองฉัน ถึงขั้นเข่นฆ่าทำร้ายกันได้ทุกเมื่อให้เร็วที่สุด เพราะฉันมีความทรงจำส่วนหนึ่งในร่างนี้หลงเหลืออยู่” ถิงถิงยอมรับตามตรง“เยว่ถิงถิงคนก่อนเลวร้ายมาก เธอทำเรื่องแย่ๆเอาไว้มากมายคนในเผ่าจิ้งจอกล้วนเกลียดชังเธอ โดยเฉพาะพวกนาย”“ฉันจึงอยากตัดสัมพันธ์โดยเร็ว แต่ตอนนั้นฉันอ่อนแอเกินไปทั้งยังแทบไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับโลกนี้ จึงขอเวลาเรียนรู้โลกใบใหม่และทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น”“แล้วตอนนี้เธอยังคิดปลดพันธสัญญากับเราอยู่ไหม” ซีห่าวถาม“คิด” ถิงถิงตอบตามตรง เหล่าสามีสัตว์หน้าซีดสลดลงทันที“ใจเย็นก่อน ฉันเพียงอยากให้พวกนายได้โอกาสทบทวนดูใหม่ต่างหากล่ะ”“นายไม่เห็นว่าเรื่องของฉันมันแปลกประหลาดงั้นเหรอ? ไม่คิดสงสัยว่าฉันเป็นจิตวิญญาณร้ายจากโลกอื่น น่ากลัวและควรหลีกหนีไปให้ไกลหรือไง?”“ไม่!!!” ทุกคนตอบกลับมาแทบจะพร้อมกัน จนถิงถิงส
จิ่วเยว่กับถิงถิงกล่าวลาซวงเหอแล้วออกมาหน้าถ้ำก็พบกับเหล่าสามีสัตว์ที่เฝ้ารอพวกเขาอยู่ รวมทั้งรองหัวหน้าเผ่ากับหมอผีอู่ด้วย“ถิงถิง เธอเป็นอะไรน่ะร้องไห้งั้นหรือ?” มู่เฉินสังเกตเห็นตาบวมช้ำของเธอจึงเอ่ยปากถาม สามีสัตว์คนอื่นต่างมองด้วยความเป็นห่วง“ไม่มีอะไรหรอกกลับถ้ำกันก่อนเถอะ ยังมีเรื่องการรักษาแม่ที่ต้องปรึกษาหารือกันอีก” ถิงถิงตัดบทก่อนเดินกลับไปที่ถ้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พำนักของซวงเหอนัก“คุณหนูเยว่ตกลงได้ตรวจดูอาการของหัวหน้าเผ่าแล้วใช่หรือไม่ เป็นอย่างไรบ้าง” หมอผีอู่ถามเมื่อเข้ามาในถ้ำ“เรียบร้อยแล้วค่ะ แม่ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรแต่โดนจิตวิญญาณร้ายแห่งคำสาปโบราณครอบงำต่างหากล่ะ” ถิงถิงเอ่ยตามตรง“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ” หมอผีอู่พูดพร้อมหันไปสบตารองหัวหน้าเผ่า ซึ่งต่างดูออกว่าอาการของซวงเหอไม่ใช่การเจ็บป่วยธรรมดาแต่กลับหาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ มาบัดนี้จึงกระจ่างแจ้งแล้ว“เช่นนั้นมีทางรักษาไหม” รองหัวหน้าเผ่าจื่อถามด้วยสีหน้าวิตกกังวล“ฉันรักษาได้ค่ะ อาจต้อง
ถิงถิงได้ฟังเรื่องราวของตัวเองจากระบบแล้วถึงกับอึ้ง เพิ่งรู้ว่าที่แท้ตนเองคือคนในโลกสัตว์วิเศษตั้งแต่แรก‘เยว่ถิงถิงคือตัวเธอเอง ตัวเธอที่ร่างกายถูกจิตวิญญาณร้ายแห่งคำสาปโบราณครอบงำนานถึงสิบเจ็ดปี’ เธอมีคำถามมากมายที่ค้างคาใจอยู่แต่กลับพูดไม่ออก“ถิงถิง เป็นยังไงบ้าง” จิ่วเยว่เขย่าไหล่เธอเบาๆ ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นถิงถิงนิ่งเงียบไปนาน“ฉันไม่เป็นไร” ถิงถิงเอ่ย ทั้งที่ใจรู้สึกอ่อนล้า เศร้าเสียใจที่ไม่มีโอกาสได้พบเจอแม่ที่แท้จริงในโลกใบนี้ แม่ที่เสียสละให้เธอทุกอย่างแม้นกระทั่งชีวิตตัวเองพลันหยาดน้ำตาก็หลั่งรินออกมาไม่ขาดสาย ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของจิ่วเยว่ ขณะที่ซวงเหอสงสารเธอจับใจรับรู้ว่าถิงถิงตระหนักได้ถึงความเป็นจริงแล้วเธอเอื้อมมือไปฉุดรั้งร่างถิงถิงเข้ามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน เป็นตัวแทนสหายรักปลอบประโลมบุตรสาวคนนี้ถิงถิงที่เข้มแข็งน้อยนักที่จะเสียน้ำตาออกมาโดยง่าย แต่ครั้งนี้ไม่อาจเก็บกลั้นมันไว้ได้อีก ถิงถิงซบหน้าลงบนไหล่บอบบางของซวงเหอวางใจลงเหมือนเธอเป็นดั่งมารดาแท
จิ่วเยว่แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าตัวเมียตรงหน้าไม่ใช่เมียร้ายคนเดิม เรื่องนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไป ขณะเดียวกันแม่เขากลับไม่มีทีท่าประหลาดใจเลยสักนิด ราวกับรู้เรื่องนี้มาก่อน“แม่ครับ ทำไมแม่ไม่แปลกใจเลยล่ะ” จิ่วเยว่หันไปถามซวงเหอ ถิงถิงเองก็อยากรู้เช่นกันเพราะซวงเหอดูสงบนิ่งมากเกินไป แต่สีหน้าแววตากับเผยความยินดีอย่างไม่ปิดบัง“นั่นสิคะ น้าซวงเหอเหมือนรู้เรื่องอะไรอยู่ก่อนงั้นแหละ”“เรียกแม่ก่อนสิแล้วน้าจะบอกความจริงให้รู้” ซวงเหอเอ่ยยิ้มๆ ถิงถิงขมวดคิ้วงุนงง คิดว่าไม่ใช่เวลามาใส่ใจเรื่องสรรพนามแทนตัวกันเสียหน่อย แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร“แม่คะ แม่รู้อะไรช่วยบอกหนูทีเถอะค่ะ” ถิงถิงถามน้ำเสียงเจือความออดอ้อนอยู่ในนั้น ซวงเหอยิ้มยกมือขึ้นจับใบหน้างดงามแผ่วเบา“จื่อหรันแม่ของเธอเคยเล่าให้น้าฟังว่า ลูกสาวที่ให้กำเนิดออกมานั้นไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของเธอเสียทีเดียว” ซวงเหอเกริ่น สองหนุ่มสาวขมวดคิ้วมุ่นมองมาที่เธอด้วยสายตาตั้งคำถาม“จื่อหรันเคยบอกแม่ว่าลูกที่ถือกำเนิดออกมาเป็นร่างลูกสาวตัว
ลู่ซวงเหอเกาะกุมมือถิงถิงเอาไว้อย่างอ่อนโยน เธอจ้องสบตาถิงถิงพิจารณาทุกอย่างโดยถ้วนถี่อีกครั้ง“ถิงถิง หนูบอกความจริงแม่สักอย่างได้หรือไม่” ซวงเหอเกริ่น ถิงถิงขมวดคิ้วสักพักจึงคลายออก“ค่ะ แม่ถามมาได้เลย หากหนูตอบได้ก็จะบอกตามตรงค่ะ” ถิงถิงตอบกลับมา ซวงเหอมองเห็นความไม่มั่นใจและกังวลในแววตาคู่นั้น“ถิงถิง จำไว้ว่าแม่ไม่มีวันคิดร้ายต่อหนูแน่นอน ขอให้เอ่ยทุกอย่างตามความจริงก็พอ”“ส่วนจิ่วเยว่ เจ้าเองก็ต้องเก็บรักษาทุกสิ่งที่แม่กับถิงถิงกำลังจะเอ่ยออกมาหลังจากนี้เป็นความลับด้วย” ซวงเหอหันไปมองบุตรชายซึ่งมีสีหน้าแววตาสงสัย หัวคิ้วขมวดมุ่นจนจะเป็นปมอยู่แล้ว“ว่ายังไงล่ะ อาเยว่รับปากได้หรือไม่” ซวงเหอคาดคั้น“ครับผมรับปาก” จิ่วเยว่ยืนยันหนักแน่น ซวงเหอพยักหน้าให้เขาก่อนหันกลับมาทางถิงถิงอีกครั้ง“ถิงถิง หนูไม่ใช่เยว่ถิงถิงคนเดิม คนที่คลอดออกมาเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนใช่ไหม” คำถามนี้ทำเอาถิงถิงกับจิ่วเยว่ต่างตกตะลึงไปตามๆกัน‘เหมียวเหมี่ยว แย่แล้วน้าซว







