chapter 3

บทที่ 03

-°•°•°•°•°•°•°•°•°•

"ไม่เอาอีกแล้ว..." ริคาร์โดสาปแช่ง...

"ลูกชาย..." ชายคนนั้นยิ้ม

"พ่อ สวัสดีตอนบ่าย" ริคาร์โดขมวดคิ้วแล้วก้มหน้าลง เขารู้อยู่แล้วว่าพ่อของเขามาที่นี่เพื่อทำอะไร

"ขอบคุณลูกชาย พ่อมาที่นี่กับฟิโอน่า ลูกยังจำเธอได้ไหม พวกเธอเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน" พ่อของริคาร์โด (อีวาน) พูด

"ใช่... ผมจำได้" ริคาร์โดพูดสั้นๆ

"ว้าว ดีจังเลย ฟิโอน่า นี่ลูกชายของพ่อ ริคาร์โด" อีวานยิ้ม

ฟิโอน่ายิ้มอย่างสง่างาม...

"สวัสดีค่ะ ริคาร์โด" ฟิโอน่าพูด

"พ่อเลยพาเธอมาที่นี่เพราะเธอเพิ่งมาใหม่ที่นี่ และพ่ออยากให้ลูกพาเธอเที่ยวรอบๆ และบางทีพวกเธอจะได้รู้จักกันมากขึ้น" อีวานพูด

"ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดนี้" ริคาร์โดคิด

นั่นคือกิจวัตรประจำเดือนของเขา ทุกเดือน พ่อของเขาจะพาผู้หญิงสายพันธุ์ใหม่มาหาเขาและพยายามจับคู่พวกเขาเข้าด้วยกัน แต่มันไม่เคยได้ผลเลย...

"ฟังดูน่าสนใจ..." ริคาร์โดพูดพร้อมกับรอยยิ้มปลอมๆ บนริมฝีปากของเขา...

"เยี่ยม! พ่อจองอาหารค่ำไว้ให้พวกเธอสองคนที่ร้านอาหารดีลักซ์" อีวานยิ้ม...

"ขอบคุณครับพ่อ... พ่อไม่น่าต้องทำเลย" ริคาร์โดพูดพร้อมส่งสายตาที่รู้กันให้เขา...

"พ่อจะไปแล้วนะ ริคาร์โด พ่อมีอะไรต้องทำอีกเยอะ" อีวานพูด

"แล้วเจอกันนะคะ ริคาร์โด" ฟิโอน่ายิ้มอย่างยั่วยวนให้เขาแล้วจากไปพร้อมกับอีวาน

"เชี่ย!!" ริคาร์โดสาปแช่งแล้วเอามือลูบผมของเขา เขาถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้องทำงานของเขา

"ผมจะออกไปแล้ว ล็อกประตูห้องทำงานของผมด้วย ถ้ามีงานอื่นที่ต้องให้ผมทำ ส่งมาให้ผมทางอีเมล" ริคาร์โดพูด

"ได้ค่ะท่าน" เอมิเลียพูด

ริคาร์โดพยักหน้าแล้วเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าที่ตรงและเย็นชา...

"ผู้หญิงคนนั้นที่ท่านประธานพามาที่นี่คือใคร?" เอมิเลียสงสัย

เธอถอนหายใจแล้วบีบขมับของเธอ ลึกๆ แล้วเธอแค่หวังว่ามันจะไม่ใช่นัดดูตัวอีก...

"ทำไมฉันถึงหึงและหวงอย่างนี้? ฉันทำงานให้เขามาสองปีแล้วแต่เขาไม่เคยสังเกตเห็นฉันเลย ไม่ใช่ว่าเขาจะทำตอนนี้" เอมิเลียพูดกับตัวเอง...

.

.

.

.

ริคาร์โดเดินออกจากบริษัทของเขามุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถ เขาหยิบกุญแจรถของเขาออกจากกระเป๋าแล้วกดปุ่มปลดล็อก

รอยขมวดคิ้วปรากฏบนใบหน้าของเขาเมื่อเขาเห็นใครบางคนกำลังพิงรถของเขา...

"นายไม่ได้ดีใจเลยที่ฉันมารับนาย..." คนคนนั้นพูด เดินมาหาเขา

"ทำไมฉันต้องดีใจด้วย? ฉันไม่ใช่แฟนของนายที่จะให้นายมารับ ไปหาคนอื่นเถอะ" ริคาร์โดพูด

"ตึงเครียดเหมือนเดิมเลย" เขายิ้ม

"ฉันเห็นพ่อของนายออกไปกับผู้หญิงฮอตๆ เธอเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่มาสู่ขอนายอีกแล้วเหรอ?" ชายคนนั้นถามแล้วริคาร์โดก็พยักหน้า

คนคนนี้ที่กำลังคุยกับริคาร์โดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโลแกน เจ้าของอุตสาหกรรมโมเดลลิ่งที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดและยังเป็นเพื่อนสนิทของริคาร์โดด้วย

"เพื่อน... นายโชคดีจังว่ะ! ทุกเดือนนายมีโอกาสได้เจอผู้หญิงฮอตๆ แต่กลับปฏิเสธพวกเธอไป ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะแน่ใจว่าฉันจะ... พวกเธอก่อนจะทิ้งพวกเธอไป" โลแกนพูด...

"ยังเหมือนเดิมตลอด คิดว่านายเลิกชีวิตเพลย์บอยแล้ว" ริคาร์โดพูด เปิดรถของเขาแล้ววางกระเป๋าเดินทางของเขาไว้ข้างใน...

"เป็นเพลย์บอยครั้งหนึ่ง เป็นเพลย์บอยตลอดไป! นายก็เคยเป็นเพลย์บอยเหมือนกัน แต่ทั้งหมดนั้นเปลี่ยนไปเมื่อนายเจอ-"

"พอ! ฉันไม่อยากพูดถึงเธอ" ริคาร์โดตัดบทเขา

โลแกนแค่พยักหน้า เขาจับไหล่ของเขา มองอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

"เพื่อน นายต้องก้าวต่อไป... พยายามลืมเธอซะ" โลแกนพูด

ริคาร์โดพยักหน้า...

"หน้าจริงจังอะไรอย่างนั้น นายทำให้ฉันกลัว" ริคาร์โดขมวดคิ้ว

โลแกนหัวเราะ...

"มีอารมณ์ขันที่ตลกแต่จริงจังเสมอ" โลแกนหัวเราะแล้วเปิดประตูรถของเขาแล้วเข้าไปข้างใน

ริคาร์โดเข้าไปข้างในด้วยแล้วคาดเข็มขัดนิรภัย

"นานแล้วที่ฉันไม่ได้ไปบ้านนาย คิดถึงหนูสองตัวแสบพวกนั้น" โลแกนยิ้ม

"โอเค แต่นายจะอยู่กับพวกมัน ฉันมี 'อาหารค่ำที่สำคัญ' ที่ต้องไปตอนเย็น" ริคาร์โดถอนหายใจ

เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ให้มีชีวิตแล้วขับออกไป...

.

.

.

.

*บ้านตระกูลวิลเลียมส์*

"วันนี้สนุกมากเลย ติน่า ทั้งหมดต้องขอบคุณเธอ..." วาเลนตินาพูดแล้วกอดคริสตินา

"ฉันต้องไปแล้ว ฉันสายแล้ว... ไม่ต้องห่วง ฉันจะแวะมาทักทายไอริสกับป้าเพ็กกี้พรุ่งนี้" คริสตินาพูด ปล่อยกอดออก

เธอส่งจูบให้วาเลนตินาก่อนจะขึ้นรถของเธอแล้วคนขับก็ขับออกไป...

วาเลนตินายิ้มแล้วเดินเข้าบ้าน เธอเจอเพ็กกี้กำลังดูทีวีไปพลางถักเสื้อสเวตเตอร์ไปพลาง

"สวัสดีตอนบ่ายค่ะแม่" วาเลนตินายิ้ม

เธอมองเวลาแล้วมันคือ 6 โมงเย็น เธอควรจะไปงานพาร์ทไทม์ของเธอตอนบ่าย 3 โมง แต่การเจอคริสตินาทำให้เธอลืมมันไป...

"เช้าจ้ะลูก งานเป็นยังไงบ้าง?" เพ็กกี้ถาม

"เจ๋งสุดๆ เลยค่ะ คริสตินากลับมาแล้ว เธอบอกว่าจะแวะมาพรุ่งนี้" วาเลนตินายิ้มพลางถอดรองเท้าของเธอ

"อ๋อ แม่คิดถึงวิญญาณที่แสนดีคนนั้นจัง" เพ็กกี้ยิ้ม

"ไอริสอยู่ไหน?" วาเลนตินาถาม

"เธออยู่ข้างบน เธอไม่ลงมาข้างล่างเลยตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียน... เธอบอกว่าเธอกำลังทำการบ้านและต้องการสมาธิ" เพ็กกี้พูด

วาเลนตินาขมวดคิ้ว เธออดไม่ได้ที่จะสังเกตว่าไอริสทำตัวแปลกๆ มากในช่วงนี้

ไอริสบอกเธอเกี่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นที่กลั่นแกล้งเธอ แต่เธอขอให้ไอริสเพิกเฉยต่อพวกเขา และนั่นคือสิ่งที่เธอทำมาตลอด แต่ตอนนี้.... มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องจริงๆ และเธอจะหาคำตอบไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

วาเลนตินาเดินขึ้นข้างบนแล้วหยุดที่ประตูของไอริส เธอเคาะประตูแล้วรอสักพัก...

"ค่ะ?" ไอริสพูด

"ไอริส มีอะไรผิดปกติไหม? แม่บอกว่าเธอไม่ลงมาข้างล่างเลยตั้งแต่กลับมาจากโรงเรียน" วาเลนตินาพูด

"หนูไม่เป็นไร... หนูแค่มี... การบ้านเยอะต้องทำ" ไอริสตอบ

"โอเค อาหารค่ำจะพร้อมแล้ว" วาเลนตินาพูดแล้วจากไป

"มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องแน่ๆ" เธอคิด

ไอริสที่ยืนอยู่ข้างประตูมาตลอดเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มของเธอ

เธอเดินไปที่เตียงของเธอ เดินกะเผลกไปในระหว่างนั้นแล้วนั่งลง

"ฉันจะทำยังไงเพื่อบอกแม่กับติน่าเกี่ยวกับเรื่องนี้? พวกเขาจะเกลียดฉันไหม? ฉันไม่อยากเพิ่มปัญหาให้พวกเขา" เธอเช็ดน้ำตาของเธอออก...

เธอหยิบกระจกเล็กๆ ขึ้นมาแล้วมองตัวเองในนั้น รอยจูบ และรอยมืออยู่ทั่วคอของเธอ รอยมืออยู่บนข้อมือของเธอด้วย...

.

.

.

.

*คฤหาสน์ของริคาร์โด*

ริคาร์โดและโลแกนเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นในขณะที่กำลังคุยกัน ไมลส์ที่นั่งอยู่บนโซฟาในขณะที่เล่นกับของเล่นของเขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขา...

"พ่อกลับมาแล้ว!!!" เขากรีดร้องแล้ววิ่งไปหาเขาแล้วกอดเขา

ริคาร์โดยิ้มแล้วอุ้มเขาขึ้นมา มินนี่ที่ได้ยินอย่างนั้นรีบวิ่งลงบันไดมา...

"ลุงโลแกน!" มินนี่ยิ้มอย่างน่ารักแล้วกอดเขาเช่นกัน

"ดูสิว่าเธอโตขึ้นแค่ไหน" โลแกนอุ้มเธอแล้วเดินเข้าไป

"ลุง.. ลุงบอกให้พวกเราทำตัวเป็นเด็กดีเพื่อที่ลุงจะซื้อของเล่นให้พวกเรา หนูเป็นนางฟ้าตลอด แต่ไมลส์ทะเลาะกันวันนี้ ดังนั้นลุงจะต้องให้ของเล่นของเขาแก่หนูด้วย..." มินนี่พูดแล้วก็ยิ้ม

"เฮ้!! ไม่ยุติธรรมเลย!! ผมไม่ได้บอกพ่อว่าพี่ทำนาฬิกาเรือนโปรดของพ่อแตกแล้วซ่อนมันไว้ที่สวนหลังบ้าน" ไมลส์ขมวดคิ้ว

"อะไรนะ?!" ริคาร์โดอุทาน

"ไมลส์... นายปากใหญ่" มินนี่ขมวดคิ้ว

"ดูสิว่าใครกำลังเรียกผมว่าปากใหญ่!" ไมลส์พูด

โลแกนกำลังหัวเราะอยู่....

"ฉันอยากมีลูกเหมือนของนายจัง" โลแกนหัวเราะ

"ก็ไปแต่งงานสิ" ริคาร์โดกลอกตา

"ฉันบอกนายแล้ว... ฉันรักการ..." เขาหยุดแล้วมองเด็กๆ แล้วกระแอม

"ฉันหมายถึง ฉันรักที่จะกินสปาเก็ตตี้กับส้อม" โลแกนพูด

ริคาร์โดวางไมลส์ลง

"ไมลส์ มินนี่... ไปล้างมือ อาหารค่ำจะพร้อมแล้ว" ริคาร์โดพูด

พวกเขาพยักหน้าแล้ววิ่งหนีไป...

"นายต้องหยุดมาที่นี่นะ โลแกน ไม่งั้นนายจะทำให้ลูกๆ ของฉันเสียคนด้วยคำพูดหยาบคายของนาย" ริคาร์โดขมวดคิ้ว

โลแกนยกมือขึ้นยอมแพ้

"ฉันจะปล่อยให้นายอยู่กับมินนี่และไมลส์คืนนี้ ให้ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปกินอาหารค่ำโง่ๆ นั่น จะกลับมาภายใน 3 ทุ่ม" ริคาร์โดพูด เดินขึ้นบันไดไปแล้ว

"ได้เลยเพื่อน" โลแกนพูดแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องอาหาร

ริคาร์โดขึ้นไปข้างบนแล้วถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำแล้วเริ่มแต่งตัวสำหรับอาหารค่ำ เมื่อเขาแต่งตัวเสร็จ เขาจัดผมของเขาอย่างเรียบร้อยแล้วก็ยิ้มอย่างพอใจกับรูปลักษณ์ของเขา เขาสวมสูทสีน้ำเงินกรมท่า

เมื่อเขาแต่งตัวเสร็จ เขาเดินลงบันไดมาแล้วแวะไปที่ห้องอาหาร

"มินนี่ ไมลส์... พ่อจะออกไปประชุม จะกลับมาภายใน 3 ทุ่ม โลแกนจะเป็นพี่เลี้ยงของพวกเธอคืนนี้" ริคาร์โดยิ้ม

"บายค่ะพ่อ!!" พวกเขาพูดพร้อมกัน

ริคาร์โดยิ้มให้พวกเขา เขามองโลแกนแล้วพยักหน้าก่อนจะเดินไปที่ทางออก

"มาดูกันว่ามันจะเป็นยังไง" เขาคิดแล้วถอนหายใจ

.

.

.

.

วาเลนตินาเดินออกจากห้องของเธอพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอ เธอสวมชุดเดรสสีม่วงกับรองเท้าแตะของเธอและกระเป๋าสีดำใบหนึ่ง บวกกับเธอมีผมมัดเป็นมวย

"ว้าว พี่สาวดูสวยจัง" ไอริสยิ้ม

พวกเขากินอาหารค่ำกันแล้ว และเธอกำลังนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ดูทีวีเหมือนเคย... ไอริสสวมเสื้อคอเต่าดึงคอเพื่อปกปิดรอยต่างๆ..

"ขอบคุณจ้ะ น้องสาว" วาเลนตินาพูดแล้วมุ่งหน้าไปที่ทางออก

"ฉันจะออกไปเดทกับไรอันแล้ว แม่นอนหลับไปแล้ว ดังนั้นเธอต้องคอยดูแม่ก่อนเข้านอนด้วยนะ โอเค?" วาเลนตินาพูดแล้วไอริสก็พยักหน้า

"บาย!!" เธอส่งจูบแล้วเดินออกไป

รถแลมโบกินี่สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านของเธอ หน้าต่างเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อมาก

"ที่รัก" วาเลนตินายิ้ม...

<<โปรดติดตามตอนต่อไป……>>