chapter 2

บทที่ 02

-°•°•°•°•°•°•°•°•°•

ไอริสกลืนน้ำลายด้วยความกลัวและกำลังจะเดินหนีไป แต่เขาจับแขนของเธอไว้

"ตอนที่ฉันพูด เธอต้องตอบฉัน ผีเสื้อ" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

ไอริสสะบัดมือของเขาออกจากตัวเธอแล้ววิ่งหนีไป...

"ไปกันเถอะ แซนเดอร์ เราจะสายเข้าเรียนแล้ว"

คนที่จับไอริสไว้และมองไปทางที่ไอริสวิ่งไป

"ฉันยังไม่เสร็จธุระกับเธอ" แซนเดอร์คิดแล้วเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนๆ ของเขา

*ห้องน้ำ*

ไอริสถูกเห็นว่ากำลังนั่งอยู่บนพื้นในขณะที่ร้องไห้อย่างหนัก

"การเป็นคนจนเป็นโรคเหรอ? ทำไมฉันต้องถูกกลั่นแกล้งไปทั่ว.... ฉันเกลียดโรงเรียนนี้! ฉันเกลียดชีวิตของฉัน... ฉันเกลียดนาย แซนเดอร์!" เธอกรีดร้องทั้งน้ำตา...

เสียงกริ่งอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น ส่งสัญญาณบอกพวกเขาว่าถึงเวลาคาบเรียนแรกของเธอในตอนเช้าแล้ว แต่เธอไม่สนใจเลย...

สิ่งที่เธอต้องการในตอนนั้นคือการอยู่คนเดียว เธอกอดเข่าของเธอแล้วซบหน้าลงไป

.

.

.

.

*ร้านอาหารเนลลี่*

"นี่คือออร์เดอร์ของคุณค่ะท่าน" วาเลนตินาเสิร์ฟผู้ชายคนหนึ่งพร้อมกับรอยยิ้ม

เธอโค้งคำนับแล้วเดินกลับเข้าไปในครัว เท้าของเธอปวดไปหมดแล้วจากการเดินมากเกินไป และแก้มของเธอก็ปวดเพราะยิ้มมานาน

โชคดีที่เวลาทำงานของเธอที่นี่คือตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึงบ่าย 2 โมง และดูจากเวลาบนนาฬิกาข้อมือของเธอ ตอนนี้คือบ่ายโมง เหลืออีกแค่ชั่วโมงเดียว!

"เธอทำได้ ติน่า" เธอพูดในใจแล้วสูดหายใจลึกๆ

"ติน่า! เลิกอู้ได้แล้ว!" พ่อครัวตะโกน ทำให้วาเลนตินากลับมาสู่ความเป็นจริง

เธอรีบเร่งและเสิร์ฟลูกค้าที่เข้ามาต่อ

.

.

.

.

*ธอร์นตัน อินเวสต์เมนต์*

ขณะที่ริคาร์โดก้าวเท้าเข้าไปในบริษัทของเขา เขาได้รับการต้อนรับด้วยคำทักทาย...

"สวัสดีตอนเช้าครับบอส"

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณริคาร์โด"

พวกเขาทักทายด้วยความเคารพอย่างลึกซึ้งในขณะที่เดินผ่านริคาร์โด

"ฉันต้องการให้เธอทบทวนไฟล์ทั้งหมดที่ฉันส่งให้เธอ รับไฟล์ที่ผ่านเกณฑ์และปฏิเสธที่เหลือ" ริคาร์โดพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ค่ะ คุณธอร์นตัน" เอมิเลียตอบ

"ดี" เขาพูดแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา

เอมิเลียเดินไปที่ที่นั่งของเธอซึ่งอยู่ข้างๆ ห้องทำงานของเขา เธอเริ่มทบทวนไฟล์ที่เขาขอให้เธอทำ ปฏิเสธไฟล์ที่ไม่ทำกำไร...

นอกบริษัท รถคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้ามันพอดี คนขับเปิดรถและเด็กสองคนก็ออกมาจากมัน

"ใครถึงห้องทำงานพ่อก่อนชนะ!" เด็กผู้ชายพูดแล้วเริ่มวิ่ง

"เฮ้! ไม่ยุติธรรมเลย!!" เด็กผู้หญิงตะโกน วิ่งตามหลังเขาไป...

พวกเขาทั้งสองวิ่งผ่านพนักงานไปแล้ววิ่งผ่านเอมิเลียที่กำลังก้มหน้าอยู่กับไฟล์

ริคาร์โดกำลังยุ่งอยู่กับการกดแล็ปท็อปของเขาเมื่อประตูเปิดออกอย่างแรง

"พ่อ!!" พวกเขาอุทานแล้ววิ่งไปหาเขาแล้วกอดเขาแน่น...

"ไมลส์... มินนี่! ลูกรักสองคนของพ่อเป็นยังไงบ้าง" ริคาร์โดยิ้ม

พวกเขาทั้งสองนั่งบนตักของเขา ไมลส์ (เด็กผู้ชาย) จ้องมองแล็ปท็อปในขณะที่มินนี่เล่นกับเนคไทของริคาร์โด

"พ่อ... ไมลส์ทะเลาะกันอีกแล้วที่โรงเรียน" มินนี่ทำปากจู๋

"ไม่ได้ตั้งใจครับพ่อ เด็กผู้ชายคนนั้นกำลังกลั่นแกล้งเลสลี่" ไมลส์พูด

มินนี่โน้มตัวเข้าไปใกล้ริคาร์โด

"เลสลี่เป็นคนที่เขาชอบ" มินนี่กระซิบ

"เธอไม่ใช่คนที่ผมชอบ!!" ไมลส์อุทานในขณะที่หน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อเข้าใจ..." ริคาร์โดหัวเราะ

มินนี่และไมลส์เป็นสิ่งที่เราสามารถเรียกว่าสองตัวปัญหา พวกเขาตลก น่ารักมาก ดื้อรั้น แต่ก็ใจดี ครบทุกอย่างในตัว...

"ท่านคะ..."

เอมิเลียเปิดประตูห้องทำงานของริคาร์โดแล้วหยุด...

เธออดไม่ได้ที่จะจ้องมองใบหน้าของเขา เขาไม่เคยยิ้มยกเว้นตอนที่อยู่กับลูกๆ ของเขา

"หล่อจัง..." เอมิเลียยิ้ม กอดไฟล์ไว้ใกล้หน้าอกของเธอ

"เอมิเลีย?" ริคาร์โดเรียกเมื่อเขาสังเกตเห็นเธอยืนอยู่ที่ประตู...

เอมิเลียกระแอมอย่างเก้อเขินแล้วเดินเข้าไปข้างในจนสุด

"นี่คือไฟล์ที่ท่านขอให้หนูทำค่ะบอส..." เอมิเลียพูดแล้ววางกระดาษลงบนโต๊ะ

"โอเค เรียกคนขับรถมา" ริคาร์โดพูด

"ได้ค่ะบอส" เอมิเลียพูดแล้วมองริคาร์โดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไป

"หนูคิดว่าเธอชอบพ่อค่ะพ่อ" มินนี่โพล่งออกมา

"ลูกจะรู้อะไรเกี่ยวกับชอบกับรัก ลูกเพิ่งจะ 6 ขวบเอง!" ริคาร์โดพูด

มินนี่เย้ยหยันแล้วสะบัดผมของเธอไปข้างหลัง

"หนูเป็นสาวแล้วนะคะพ่อ" มินนี่ทำปากจู๋ ริคาร์โดอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"พูดจริงๆ นะ ผมคิดว่าเธอแอบชอบพ่อครับพ่อ" ไมลส์พูด

"น่าเสียดายที่พ่อไม่ชอบเธอเลยสักนิด!" ไมลส์และมินนี่พูดพร้อมกัน

แทบจะทันที ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา" ริคาร์โดพูด...

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นคนขับรถ

"ดี คนขับรถมาแล้ว มินนี่ ไมลส์... ถึงเวลากลับบ้านไปพักผ่อนแล้ว" ริคาร์โดพูด

ไมลส์ปีนลงจากตักของเขาแล้วโบกมือให้ริคาร์โด มินนี่จูบแก้มของริคาร์โดแล้วลงมาด้วย

"บายครับพ่อ!" ไมลส์พูดในขณะที่จากไปพร้อมกับมินนี่และริคาร์โด

"บายครับแชมป์" ริคาร์โดยิ้ม

เขาถอนหายใจออกมาแล้วมองลงไปที่ไฟล์ที่เขากำลังทำอยู่

.

.

.

.

"ในที่สุด!!" วาเลนตินาครางในขณะที่เดินออกจากร้านอาหาร

โทรศัพท์ของเธอเริ่มดัง เธอหยิบมันออกมาแล้วถอนหายใจ หน้าจอโทรศัพท์แตกไปหมดและมีเส้นสีดำเห็นอยู่บนหน้าจอแสดงผลของโทรศัพท์ ทำให้อ่านสิ่งต่างๆ ได้ยาก... น่าเสียดายที่เธอกำลังเก็บเงินไว้เพื่อการศึกษาของไอริสและค่าใช้จ่ายอื่นๆ...

"ฮัลโหล?" วาเลนตินาพูดพลางใส่ของของเธอลงในกระเป๋าถือ

"ติน่า?" เสียงหนึ่งพูด

วาเลนตินายิ้มกว้างเมื่อเธอได้ยินเสียงนั้น

"โอ้มายก๊อด! คริสตินา!" วาเลนตินาอุทาน

คริสตินาเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ตั้งแต่ตอนที่พวกเธอยังอยู่โรงเรียนประถมจนถึงมัธยมปลาย พวกเธอเรียกตัวเองว่า 'ติน่าแฝด' หรือ 'ทีที'

น่าเสียดายที่คริสตินาต้องไปศึกษาต่อต่างประเทศ ทำให้พวกเธอขาดการติดต่อกัน

"ฉันคิดถึงเธอมากเลย ติน่า!!" คริสตินาพูด เธอกำลังนั่งอยู่ในรถหรูคันหนึ่งขณะที่คนขับขับรถพาเธอกลับบ้าน

"ฉันก็เหมือนกัน" วาเลนตินาตอบ...

"ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?" คริสตินาถาม

"เอ่อ... อยู่หน้าร้านอาหารเนลลี่" วาเลนตินาตอบ...

"เยี่ยม! ฉันอยู่ใกล้ๆ อย่าขยับไปไหน ฉันจะไปรับเธอ" คริสตินาพูดแล้ววางสาย

"ขับรถไปร้านอาหารเนลลี่หน่อยค่ะ" คริสตินาพูด

"ได้ครับคุณผู้หญิง" คนขับตอบแล้วกลับรถ

*10 นาทีต่อมา*

"ติน่า! โอ้มายก๊อด นั่นเธอเหรอ!" วาเลนตินาพูดแล้วกอดคริสตินา

"เธอโตขึ้นมาสวยกว่าฉันอีก และเซ็กซี่ด้วย..." คริสตินาขยิบตา

"มาเถอะ..." วาเลนตินาพูด...

คริสตินาหัวเราะคิกคักแล้วขยิบตา

"ฉันพูดจริงนะ" คริสตินาพูดแล้วจับมือเธอ

"มาเถอะ ไปที่ที่โปรดของเรากัน เธอต้องเล่าให้ฉันฟังทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนที่ฉันไม่อยู่สี่ปี" คริสตินาพูด

พวกเธอทั้งสองขึ้นรถซึ่งขับออกไป...

.

.

.

*ร้านอาหารหมู*

"เธอมีแฟนแล้วเหรอ??" คริสตินาอุทาน

"ใช่" วาเลนตินายิ้มอย่างฝันหวาน

"ฉันหวังว่าฉันจะได้เจอเขาในสักวันหนึ่ง ฉันแน่ใจว่าเขาต้องน่ารักและหล่อ" คริสตินาขยิบตา

"แน่นอน! เขาชื่อไรอันและเขาเป็นนักธุรกิจใหญ่หรืออะไรทำนองนั้น" วาเลนตินาพูด

"แล้วเธอยังใช้ชีวิตอยู่ในความยากจน!! ขอโทษที่ใช้คำนี้แต่ฉันแค่แปลกใจ" คริสตินาอุทาน

"ใช่ เธอไม่เข้าใจหรอก คริส... ฉันอยากให้ครอบครัวของฉันกินจากเงินของฉันเอง ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากใคร" วาเลนตินาพูด

"ยังดื้อเหมือนเดิม" คริสตินายิ้ม

"และบ้าด้วย" วาเลนตินาขยิบตา

พวกเธอกินเนื้อหมูของพวกเธอต่อไป เนื้อหมูที่พวกเธอชอบ...

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของวาเลนตินาก็เริ่มดัง เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วแนบไว้ที่หูของเธอ

"ฮัลโหล" เธอพูดในขณะที่เคี้ยวเนื้อของเธอ...

"ที่รัก..." เสียงหวานๆ พูดมาจากอีกด้านหนึ่ง

วาเลนตินากระแอมแล้วก็ยิ้ม

"ที่รัก เป็นยังไงบ้างคะ? กลับมาจากทริปที่ปารีสแล้วเหรอ?" วาเลนตินาถาม

"ใช่ ตอนนี้ผมกำลังขับรถกลับบ้าน" ไรอันพูด

"ดีจังเลย ฉันคิดถึงคุณมาก!" วาเลนตินาทำปากจู๋

คริสตินาแค่มองเธอ ไบรอันหัวเราะคิกคักแล้วก็ยิ้ม...

"ผมก็เหมือนกันที่รัก แล้วเดทกันคืนนี้ไหม" ไรอันพูด

"ได้เลยค่ะที่รัก! 1 ทุ่ม ที่ที่ฉันทำงาน" วาเลนตินาพูด

"โอเค ต้องวางสายแล้ว บาย รักนะ!" ไรอันพูดแล้ววางสาย

วาเลนตินาหน้าแดงแล้วเก็บโทรศัพท์ของเธอ...

คริสตินาถอนหายใจเสียงดัง

"พวกเราที่โสดนี่น่าสงสาร! ถูกกดขี่ทุกที่!!" คริสตินาทำปากจู๋...

.

.

.

.

*ธอร์นตัน อินเวสต์เมนต์*

ริคาร์โดถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุด! เขาทำงานที่ต้องทำเสร็จแล้ว

เขายืนขึ้นแล้วหยิบเสื้อโค้ทของเขามาใส่

เขาปิดแล็ปท็อปของเขาแล้วกำลังจะจากไปเมื่อมีใครบางคนเคาะประตูของเขา

"ใคร?" ริคาร์โดพูดค่อนข้างหงุดหงิด เขารู้สึกเหนื่อยมากและอยากกลับบ้านไปพักผ่อน

ประตูเปิดออกและสองคนเดินเข้ามา ชายสูงอายุคนหนึ่งกับผู้หญิงผมบลอนด์สวยคนหนึ่งอยู่ใกล้เขา

"ไม่เอาอีกแล้ว..." ริคาร์โดสาปแช่งในใจ...

<<โปรดติดตามตอนต่อไป….>>