ตอนที่ 15 ทำไมต้องมารับรู้ 1

เช้านี้กัลยณัฏฐ์พยายามสตาร์ทรถอยู่เกือบ 10 นาทีก็ยังไม่เป็นผล ทุกอย่างยังคงเงียบผิดปกติ เมื่อมองไปทางโรงจอดรถที่เคยมีรถของบิดาอยู่แต่ตอนนี้ว่างเปล่า เธอกำลังคิดว่าจะโทรไปบอกบิดาให้กลับมารับเธอไปส่งที่โรงเรียนแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้มารดาบอกกับเธอไว้ว่า พ่อค้าจะมาซื้อส้มโอในสวน เธอไม่อยากให้บิดาต้องเสียเวลาจึงตัดสินใจเดินไปขึ้นรถโดยสารที่ปากซอยหน้าร้านขายของชำ

ทางด้านปุณณวิชญ์นั้นวันนี้เขามาถึงบ้านแต่เช้า หลังจากไม่ได้มาหลายวันแล้ว เขาเห็นหญิงสาวตัวเล็กที่คุ้นตาเดินมาใกล้เข้ามาทุกที วันนี้เธอสวมกระโปรงทรงเอสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีเขียวอ่อน แขนสั้นพอดีตัว หญิงสาวสะพายกระเป๋าหนังสีดำใบเล็กและถือถุงผ้าใบใหญ่อีก 1 ใบ วันนี้ดูเธอจะแปลกตาไปกว่าทุกวันคงเพราะจากชุดที่ใส่ พอเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็พบกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร

“สวัสดีค่ะ มาดูบ้านแต่เช้าเลยนะคะ” เธอทักทาย

“ครับ แล้วนี่กำลังจะไปไหนครับ”

“ไปโรงเรียนค่ะ” เธอมองนาฬิกาข้อมื้อแล้วรีบขอตัวเพราะถ้ายิ่งคุยนานก็กลัวว่าจะยิ่งสาย

“ไม่ขับรถไปเหรอครับ”

“รถเสียค่ะ ขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวไปสายค่ะ” เธอขอตัวแล้วเดินเลี่ยงออกมา

ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่กำลังเดินอย่างเร่งรีบไปยังปากซอยอย่างคิดหนัก เพราะรถตัวเองนั้นพึ่งจะให้ร้านอัดฉีดมารับไปล้างเมื่อสัก 5 นาทีที่แล้ว

รถกระบะสี่ประตูสีดำมอมแมมกำลังเคลื่อนมาจอดบริเวณหน้าบ้าน ปุณณวิชญ์คว้ากระเป๋าเงินแล้ววิ่งมาดักหน้ารถทันที

“พี่สิงห์ ยืมรถหน่อยครับ แลกกัน”

สิงหนาทโฟร์แมนที่ทำงานกับชายหนุ่มมานาน มองตามหลังรถไปแล้วคิ้วก็ขมวดเพราะไม่เข้าใจว่าเจ้านายจะยืมรถตัวเองไปทำอะไร

“พี่สิงห์ สวัสดีครับ” คนงานทักทายเมื่อเขาเดินเข้ามายังบริเวณชั้นล่างของบ้าน

“วันนี้คุณวิชญ์ขับรถมาไหม” เขาถามต้น ชายหนุ่มผิวคล้ำชาวอัมพวาที่พึ่งมาทำงานกับเขาเป็นครั้งแรก แต่ก็ทำงานขยันขันแข็ง เขาเองคิดจะจ้างหนุ่มน้อยคนนี้ต่อหลังจากงานนี้เสร็จแล้ว

“ขับมานะครับ แต่สักพักก็มีคนมาขับออกไป เหมือนจะเป็นร้านอัดฉีดในเมืองครับพี่” โฟร์แมนหนุ่มพยักหน้า

กัลยณัฏฐ์เดินมาถึงหน้าปากซอยก็พอดีกับที่มีรถโดยสารประจำทางมาจอด มีนักเรียนหลายคนรออยู่ก่อนแล้ว พอรถแล่นมาจอดต่างก็พากันวิ่งขึ้นจนที่นั่งเต็ม เธอมองนาฬิกาอีกครั้ง ถ้าคำนวณเวลาแล้วรอรถอีกคันก็น่าจะไปถึงโรงเรียนทัน เธอจึงยิ้มให้เด็กท้ายรถแล้ว จากนั้นรถก็แล่นออกไป

หญิงสาวเดินไปซื้อน้ำดื่มจากอาแปะแล้วกลับมานั่งรอยังเก้าอี้ไม้หน้าร้าน มีรถกระบะคันหนึ่งมาจอดตรงบริเวณที่เธอนั่งอยู่ คนขับรถลดกระจกลงแล้วเรียกเธอ

“คุณ” ปุณณวิชญ์กวักมือเรียกหญิงสาว

“ผมกำลังจะไปธุระในเมือง ไปด้วยกันไหมครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรถก็มา” เธอปฏิเสธเพราะไม่อยากให้เขาเสียเวลา

“มาเถอะ มันสายแล้ว ไปถึงโรงเรียนสายผมไม่รู้ด้วยนะ” เมื่อเขาเอาเวลามาอ้าง เธอก็เดินขึ้นรถไปโดยดี

“น้าวิชญ์ไปในเมืองทำไมคะ” เธอถามอย่างนึกสงสัยเพราะตอนเจอกันเมื่อสักครู่เขายังไม่มีท่าทีว่าจะเข้าไปในเมืองเลยสักนิด

“พอดีต้องไปดูไซต์งาน โฟร์แมนโทรมาเมื่อกี้ว่ามีปัญหาเรื่องแบบนิดหน่อย” เขาไม่ได้โกหกว่าจะเข้าไปดูไซต์งาน แต่เรื่องแบบมีปัญหานั้นเขาอ้างขึ้นมาให้ดูน่าเชื่อถือ

“น้าวิชญ์รีบปอเกรงใจจังเลยค่ะ ถ้ายังไงส่งปอที่หน้าตลาดก็ได้ค่ะ ปอเดินลัดไปอีกนิดเดียวก็ถึงโรงเรียนแล้ว  จะได้ไม่เสียเวลามากนะคะ เพราะเวลาเช้าอย่างนี้หน้าโรงเรียนรถติดมากค่ะ”

“ผมไม่รีบ ไหนๆ ก็มาแล้วก็อย่างส่งถึงที่ อยากรู้ด้วยว่าคุณสอนที่โรงเรียนไหน”

“ก็ได้ค่ะ แล้วอย่ามาบ่นทีหลังนะคะ” กัลยณัฏฐ์บอกทางไปโรงเรียนให้คนขับรถจำเป็น

“คุณเลิกงานกี่โมง”

“โรงเรียนเลิกสี่โมงเย็นค่ะ ครูต้องกลับห้าโมงเย็นค่ะ แต่ช่วงนี้มีซ้อมเชียร์บางวันก็กลับช้ากว่าปกติ” เธอตอบโดยไม่ได้คิดอะไร

“ครับ” เขารับคำโดยไม่พูดอะไรต่อ จากนั้นก็จอดรถให้เธอลงบริเวณหน้าโรงเรียนที่คราคร่ำไปด้วยรถของผู้ปกครองและรถรับส่งนักเรียนจอดเรียงกันเป็นแถวยาว

“ขอบคุณค่ะน้าวิชญ์” เธอยกมือไหว้อย่างที่ทำทุกครั้ง จนเขารู้สึกเหมือนว่าตังเองกำลังมาส่งลูกที่โรงเรียน พอพูดถึงลูกเขาก็ย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ที่เขาเห็นที่โฮมสเตย์ความไม่สบายใจก็กลับมากัดกินหัวใจอีกครั้ง

ปุณณวิชญ์โทรไปบอกสิงหนาทให้เอารถเขาไปใช้ได้เลย  ส่วนรถคันนี้เขาจะยืมใช้สักสองสามวัน เขาขับรถไปยังไซต์งานที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนของหญิงสาว คนงานกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

“พี่วิชญ์ มาแต่เช้าเลยนะครับ” อาธรหนุ่มรุ่นน้องโบกมือทักทายทันทีที่เห็นเขาเดินลงจากรถ

ชายหนุ่มโบกมือตอบแล้วเดินเข้าไปยังตู้คอนเทนเนอร์ที่ตัดแปลงมาเป็นห้องทำงานชั่วคราวของเขากับและโฟร์แมน รวมถึงใช้เป็นที่เก็บอาหารแห้งและเครื่องดื่ม

ปุณณวิชญ์เดินออกมาอีกครั้งพร้อมแก้วกาแฟกระดาษในมือ เมื่อเช้าเขายังไม่ได้ทานอะไร ก็ต้องรีบขับรถออกมาเสียก่อน ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะไปทานกาแฟกับไข่ลวกที่ร้านกาแฟโบราณข้างๆ ร้านขายของชำหน้าปากซอย

“งานราบรื่นดีไหม” เขายืนมองการสั่งงานของโฟร์แมนหนุ่มอยู่พักใหญ่ก็ถามขึ้น

“เรียบร้อยดีครับพี่ คนงานชุดนี้ขยันกันทุกคนเลย เมื่อวานทำงานล่วงเวลาก็ไม่บ่นกันสักคำ”

“อาร์ทถือว่าโชคดีมากที่ได้คนงานที่ขยัน ไม่เหมือนตอนพี่จบใหม่ คนงานต่อต้านกันน่าดูกว่าจะจูนกันได้ก็เกือบแย่” เขานึกไปถึงครั้งจบใหม่และได้คุมงานเองเป็นครั้งแรก สิงหนาทคือโฟร์แมนที่เคยมีปัญหาด้วย ตอนนั้นเขาเป็นเด็กจบใหม่ไฟแรง จึงค่อนข้างจะมั่นใจในตัวเอง คิดว่าตัวเองเก่ง ตัวเองเจ๋งเพราะจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งทุกอย่างต้องเป็นไปตามทฤษฎี แต่พอมาเจอหน้างานมีปัญหาก็จะทำตามที่เรียนมาอย่างเดียว จนงัดข้อกับสิงหนาทไปหลายครั้ง อติรุจน์เจ้าของบริษัทในขณะนั้นจึงเรียกเขาเข้าไปสอนอะไรหลายๆ อย่างจนในที่สุดก็เข้าใจระบบการทำงาน และพอมาเปิดบริษัทเองก็ไม่ลืมที่จะดึงสิงหนาทมาทำงานด้วย

เลยเวลาอาหารกลางวันไปเกือบชั่วโมงปุณณวิชญ์เริ่มรู้สึกหิว เขาจึงเดินไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่หน้าที่อยู่เยื้องๆกับไซต์งาน ขณะที่กำลังนั่งรอก๋วยเตี๋ยวเขาก็สำรวจไปยังบริเวณรอบๆ ที่นี่เขาเคยมายืนรอรถตอนที่เรียนมัธยมอยู่ ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก แต่ก่อนบริเวณที่เขากำลังสร้างอาคารสำนักงานอยู่นั้นเป็นป่ารกร้าง แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยอาคารสูง เมื่อความเจริญเข้ามาแทนที่ธรรมชาติก็จะค่อยๆ หายไป

“ได้ข่าวว่าวันนี้ตัดส้มโอเหรอคะคุณพล เป็นไงคะรอบนี้ได้เยอะไหม” เสียงแม่ค้าทักทายคนมาใหม่อย่างคุ้นเคย

“ก็พอสมควรครับ แล้วที่สวนล่ะ ยังไม่ตัดอีกเหรอ” เสียงชายมีอายุคุยโต้ตอบกับแม่ค้าก๋วยเตี๋ยว

 เขาไม่ได้หันไปมองเพราะไม่อยากเสียมารยาท เขาก้มหน้าทานก๋วยเตี๋ยวไปเรื่อยๆ เพราะไม่ได้รีบร้อนไปไหน แค่รอเวลาโรงเรียนเลิกเท่านั้น สักพักเขาก็ได้ยินเสียงคนเดินมาทักทายแม่ค้าอีกคน

“วันนี้ขายดีล่ะสิ” คนมาใหม่เป็นผู้หญิง เอ่ยทักทายแม่ค้า

“ก็อย่างที่เห็นนี่ก็พึ่งโทรสั่งให้เค้ามาส่งลูกชิ้นเพิ่ม” แม้ค้าตอบอย่างอารมณ์ดี

“แล้ววันนี้ทำไมมาพร้อมกันได้ล่ะ”

“มาพร้อมกันที่ไหนล่ะ พี่พลน่ะกลัวเมียรู้จะตาย นี่ก็ออกมาก่อนฉันตั้งนาน”

“ไม่รู้อย่างนี้แหละดีแล้ว เดี๋ยวรู้ขึ้นมามันจะเป็นเรื่อง” เสียงผู้ชายตอบ

“แล้วกะจะคบกันอย่างนี้อีกนานไหมล่ะปราณี”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่พลก็ไม่ยอมบอกลูกเมียไปสักที”

“บอกนะพี่บอกแน่ แต่รอให้หนูปอสอบผ่านก่อน พี่ไม่อยากให้ลูกมาคิดมากเรื่องนี้แล้วไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ”

เสียงของคนทั้งสามนั่งคุยกันอย่างออกรส ชายหนุ่มนั่งฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ปราณี พล หนูปอ ทั้งสามชื่อนี้ล้วนเป็นคนที่เขารู้จักแต่บทสนทนานั้นก็ทำให้เขาพอจะเดาออกแล้วว่าสิ่งที่เขาเห็นคืนนั้นเขาไม่ได้คิดไปเอง เขารอจนกระทั่งคนทั้งสองออกไปจากร้านจึงเดินไปจ่ายเงินให้กับแม่ค้า

“ไม่ต้องทอนครับพี่ ผมนั่งนานไปหน่อย เกรงใจ” เขาส่งธนบัตรสีแดงให้กับแม่ค้า

“ขอบใจนะน้อง แล้วมาอุดหนุนพี่อีกนะ”

“ครับพี่ ก๋วยเตี๋ยร้านพี่อร่อยสุดๆ ไปเลยครับ สองคนเมื่อกี้ก็คงลูกประจำของพี่นะครับ” เขาเอ่ยชมทำเอาแม่ค้าหน้าบาน

“เป็นทั้งลูกค้าทั้งเพื่อน ผู้หญิงน่ะพี่เคยทำงานด้วยกันตอนนี้มันไปเป็นเมียน้อยเค้า เป็นมาปีกว่าละ ไม่มีใครรู้เข้าเมืองทีก็ต่างคนต่างมา ผู้ชายน่ะเกรงใจเมียกับลูก” แม่ค้ากระซิบกระซาบอย่างกลัวคนอื่นได้ยิน

“ผมไม่รู้จักสองคนนั้นหรอกครับพี่ ผมมาคุมงานสร้างอาคารตรงนู้นงานเสร็จผมก็กลับ พี่ไม่ต้องกลัวผมไปบอกใครหรอก”

“ได้ยินอย่างนั้นพี่ก็โล่งใจ”

ปุณณวิชญ์เดินออกมาจากร้านก๋วยเตี๋ยวด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกับสิ่งที่ได้รับรู้มา เขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับอีกนานไหม เพราะที่เขาได้ฟังมาคือน้าปองพลจะรอให้ลูกสาวสอบผ่านแล้วจะบอกความจริง ในขณะที่หญิงสาวก็อ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อให้ตัวเองสอบผ่านให้ได้ และอยากทำให้บิดามารดาภูมิใจ เธอจะรู้หรือเปล่าว่าวันที่เธอสอบได้จะเป็นวันที่เธอเสียครอบครัวไป เขาเป็นห่วงความรู้สึกของเธอและยังไม่รู้ว่าจะว่าจะบอกเรื่องนี้กับเธอยังไง