LOGINปุณณวิชญ์ขับรถออกจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดคุยกับอาธร เมื่อขับผ่านมาถึงหน้าโรงเรียนก็เห็นขบวนพาเหรดกีฬาสี มีนักเรียนบางส่วนเดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนบ้างแล้ว ด้านหน้ารถติดยาวหลายร้อยเมตร
ชายหนุ่มจอดรถแล้วนั่งรอให้ขบวนผ่านไปช้าๆ สีสุดท้ายที่กำลังจะถึงรั้วโรงเรียนเป็นขบวนของนักกีฬาสีฟ้า นักเรียนแต่งชุดประจำชาติที่เขาเดาว่าน่าจะเป็น 10 ชาติอาเซียน ดูสวยงาม แต่ละชาติมีทั้งชายและหญิงเดินคู่กันมา เขาเห็นครูผู้ชายคนหนึ่งถือน้ำมายื่นให้เด็กสาวที่แต่งชุดไทย เขาจำได้ทันทีว่านั่นคือครูหนุ่ย คนที่เขาเคยเจอ พอมองไปยังเด็กสาวที่รับขวดน้ำไปนั้นก็แสนจะคุ้นตา เขาลดกระจกลง
เสียงดนตรีจากวงโยธวาทิตยังดังกึกก้อง เข้ามาในรถ แต่ชายหนุ่มไม่สนใจเลยสักนิด สองตาสีดำจ้องไปยังเด็กสาวในชุดไทย ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ นั่นต่างหากที่เขาสนใจ ‘โอปอ’ ชายหนุ่มพูดอย่างคนละเมอ ยามที่เขาเจอเธอปกตินั้นเธอเป็นเด็กสาวที่น่ารัก สดใส แต่ในยามนี้เธอสวยสะพรั่ง ทุกท่วงท่าที่เดิน ทุกรอยยิ้มที่มอบให้กับบรรดาผู้ปกครองและประชาชนที่มาชมขบวนพาเหรด ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เขาอยากวิ่งไปดึงเธอออกมาจากขบวน เขาไม่อยากให้ใครเห็นว่าครูปอในยามนี้สวยเพียงใด
ตลอดทั้งวันปุณณวิชญ์แทบไม่มีสมาธิทำงาน พอทานข้าวกลางวันเสร็จเขาจึงขับรถไปรอเธอที่โอบรักโฮมสเตย์
กัลยณัฏฐ์ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาแต่ไกล เธอคิดว่าคงเป็นแขกที่พัก แต่พอเดินเข้ามาถึงบริเวณห้องโถงกว้างก็เห็นชายหนุ่มตัวโตกำลังนั่งคุยกับบิดามารดาอย่างออกรส
“สวัสดีค่ะพ่อ แม่ น้าวิชญ์” เธอยกมือไหว้พร้อมกล่าวทักทาย
“มาแล้วเหรอเหนื่อยไหมกีฬาสีวันแรก” กัลยาขยับให้ลูกสาวนั่งข้างตัวเอง
“ทั้งเหนื่อยทั้งสนุกค่ะ แม่”
“ทานข้าวกันเลยไหม วันนี้วิชญ์มาขอทานข้าวเย็นกับเราด้วย”
“ค่ะแม่ ปอหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวอยู่แล้วค่ะ” หญิงสาวใช้ทัพพีตักข้าวใส่จานแล้วยื่นให้ทุกคน
“ทำไมของผมเยอะกว่าทุกคนล่ะครับ” ชายหนุ่มองจานข้าวของตัวเองเปรียบเทียบกับของคนอื่นๆ
“ก็น้าวิชญ์ตัวโตต้องทานเยอะๆ ตักทีเดียวไปเลยจะได้ไม่ต้องเติมให้เสียเวลา” หญิงสาวจำได้ว่าวันที่ไปทานข้าวที่บ้านของเมษาเขาเติมข้าวตั้ง 2 รอบ
“แล้วถ้าทานหมดแล้วยังไม่อิ่มอีกล่ะ ตักเพิ่มได้ไหม” เขาแกล้งถาม ชายหนุ่มรู้สึกว่าการได้พูดคุยกันระหว่างทานอาหารเป็นบรรยากาศที่อบอุ่นอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นกับครอบครัวของเขาเองที่มีหลานสาวกับพี่สาวหรือครอบครัวของกัลยณัฏฐ์ก็ตาม
“ได้ตามสบายเลย น้าหุงข้าว ทำกับข้าวเยอะแยะ วิชญ์มาทานด้วยกันที่นี่ทุกวันยังได้เลย” กัลยาบอกชายหนุ่มที่เขาเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน
“ขอบคุณครับน้ากัลยา ระหว่างที่บ้านยังไม่เสร็จผมคงได้มารบกวนบ่อยๆ แน่นอนครับ” ปุณณวิชญ์ดีใจที่ได้รับการต้อนรับจากครบครัวนี้อย่างดี ไม่แปลกใจเลยที่พี่สาวและหลานสาวของเขาจะสนิทสนมกับครอบครัวนี้มานาน
หลังทานอาหารเย็น ทุกคนก็ย้ายมานั่งดูข่าวภาคค่ำ หญิงสาวเล่าให้ทั้งสามคนฟังว่า วันนี้เธอไปทำอะไรมาบ้าง รวมถึงเรื่องที่เธอต้องสวมชุดไทยแทนนักเรียนที่ท้องเสีย
“แม่เสียดายจัง ปอมีรูปไหม”
เธอยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปที่ครูโบว์ช่วยถ่ายให้บิดาและมารดาดู
“ลูกแม่ก็สวยเหมือนกันนะ” กัลยาเอ่ยชมลูกสาว
“สวยเหมือคุณตอนสาวๆ ไง” ปองพลมองหน้าลูกสาวและภรรยาสลับกันแล้วยิ้ม
ชายหนุ่มมองภาพนั้นแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจกับท่าทีที่ปองพลแสดงต่อหน้าภรรยาและลูก คนนอกอย่างเขาได้แต่มอง เขาอยากถามเหลือเกินว่าน้ากัลยาและกัลยณัฏฐ์ทำผิดอะไร บกพร่องตรงไหน ปองพลถึงยังไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น เขาเบือนหน้าหนีเพราะไม่อาจทนมองภาพความอบอุ่นที่ปองพลเสแสร้งได้
“แม่ละอยากเห็นกับตาจริงๆ ว่าจะสวยเหมือนในรูปไหม” เสียงของน้ากัลยาดึงสติเขาให้กลับมายังการสนทนาตรงหน้าอีกครั้ง
“สวยครับ สวยจนครูผู้ชายบางคนเดินตามติดตลอดทางเลยครับ” เมื่อพูดไปแล้วทั้งสามคนที่เหลือก็หันมามองเขาเหมือนจะต้องการคำตอบว่าเขารู้ได้อย่างไร เพราะเขายังไม่ได้ดูรูปเลยด้วยซ้ำ
“น้าวิชญ์ ยังไม่ได้ดูรูปเลยนะคะ” กัลยณัฏฐ์ท้วง
“ไม่เห็นต้องดูเลยนี่ครับ ก็เมื่อเช้าผมเห็นกับตา”
“จริงเหรอ แล้วครูผู้ชายที่ว่าคือใครกัน” ปองพลสวมบทพ่อที่หวงลูกสาวขึ้นมาทันที
“นั่นสิคะ ปอไม่เห็นจะมีใคร แล้วปอก็ไม่เห็นน้าวิชญ์ด้วยค่ะ”
“ก็ครูที่ชื่อหนุ่ยไง ผมเห็นเขาเอาแต่เดินตาม ไม่สนใจจะดูแลคนอื่นเลย”
“ปอว่าก็ปกตินะคะ อยู่สีเดียวกันครูเค้าก็ดูแลสีฟ้าทั้งขบวนนั่นแหละค่ะ น้าวิชญ์อาจเห็นแค่ตอนที่เค้าอยู่ใกล้ๆ ปอก็ได้” เธอรีบแก้ตัวออกไปเพราะไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด
“ครูหนุ่ย ที่หนูบอกว่าเค้าจะมาส่งที่บ้านวันก่อนนะเหรอ เค้ามาจีบลูกสาวแม่หรือเปล่า”
“ไม่หรอกค่ะแม่ เราแค่อยู่สีเดียวกันค่ะ”
“อ๋อ แล้วถ้าเขามาจีบละ” กัลยาถามขึ้น
“ปอไม่ชอบหรอกค่ะ” กัลยณัฏฐ์รีบปฏิเสธ
“หล่อไหมล่ะลูก” ปองพลถามบ้าง
“ไม่รู้สิคะ แต่ครูคนนี้เป็นขวัญใจสาวๆ ที่โรงเรียนค่ะ เพราะเป็นหลานชายของเจ้าของโรงเรียน”
“อ๋อ อย่างนี้เอง แล้วหนูไม่สนใจบ้างเหรอลูกเค้าเป็นถึงหลานชายเจ้าของโรงเรียนเลยนะ”
“แม่ค่ะ เราไม่ได้อยู่กันสามคนนะคะ” เธอหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ
“วิชญ์ก็คนกันเอง ไม่ต้องอายหรอก”
“ก็...” เธอกำลังลำดับความคิด
“อ้าวพ่อกับแม่รอฟังอยู่นะลูก”
“เอาตามจริงนะคะ ตอนแรกปอก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเค้านะคะ แต่พอได้คุยบ่อยๆ ปอว่าครูหนุ่ยเป็นคนไม่ค่อยให้เกียรติคนวันก่อนมีครูผู้ใหญ่ท่านหนึ่งขับรถมาจอดใกล้ๆ รถเค้าแล้วบังเอิญว่าครูท่านนั้นถือของมาเยอะ มุมกระเป๋าเลยไปโดนรถของครูหนุ่ย เป็นรอยแค่ขนแมวเองค่ะ ครูหนุ่ยเดินมาเห็นพอดี เค้าให้ครูผู้ใหญ่คนนั้นไหว้ขอโทษ แล้วยังว่าอีกว่าทำงานจนจะเกษียณมีปัญญาขับแค่รถญี่ปุ่น อันนี้ครูโบว์เล่าให้ฟังนะคะ ปอไม่ได้เห็นเอง”
“มันอาจไม่ใช่อย่างที่เล่ากันก็ได้นี่ลูก”
“ปอก็คิดอย่างนั้น บางทีการเล่าต่อๆ กันก็ทำให้การสื่อสารผิดเพี้ยนไปได้”
“แสดงว่าลูกไม่ตัดสินคนจากที่ได้ฟังคนอื่นมา” กัลยาภูมิใจในความคิดของลูกสาว
“ค่ะแม่ จนกระทั่งปอก็เจอกับตัวเอง วันนั้นที่ปอรถเสีย เค้าอาสามาส่ง แล้วบอกว่ารถญี่ปุ่นราคาถูกก็เสียบ่อยเป็นธรรมดา โชคดีที่วันนั้นน้าวิชญ์แวะไป ปอเลยไม่ต้องทนนั่งรถมากับเค้า” สีหน้าคนพูดไม่ค่อยพอใจอย่างเห็นได้ชัด
“ถ้าวันนั้นพ่อไปรับปอก็คงดี” ปองพลพูดเบาๆ
“ไม่ใช่ความผิดของพ่อหรอกค่ะ”
“นั่นสิคุณ มันผ่านมาแล้วอย่าคิดมาก” กัลยาหันไปบอกผู้เป็นสามี
ปุณณวิชญ์ลอบมองหน้าชายสูงวัยก็เห็นว่าเขาพูดอย่างรู้สึกผิดจริงๆ
หญิงสาวเล่าต่อ “วันรุ่งขึ้นเค้าเห็นว่าปอไม่ขับรถมาเค้าก็อาสาจะมาส่งอีก แต่ปอบอกว้าน้าวิชญ์มารับ เค้ายังว่าอีกว่านั่งรถกระบะจะสบายเหมือนนั่งเบนซ์ของเขาได้ยังไง ปอเลยบอกเค้าว่า นั่งรถอะไรก็ถึงเหมือนกันแม้มันไม่สบายเท่ารถเบนซ์ แต่นั่งแล้วสบายใจมากกว่าปอก็ยินดีจะนั่ง”
คำตอบของหญิงสาวทำเอาชายตัวโตรู้สึกดีอย่างประหลาด เขาชอบที่เธอไม่ใช่พวกวัตถุนิยม
“คุณไม่กลัวเขาโกรธเหรอ เค้าเป็นถึงหลานชายเจ้าของโรงเรียนเลยนะ” ชายหนุ่มที่นั่งฟังอยู่นานพูดขึ้นบ้าง
“ไม่ค่ะ ปอไม่ได้ทำอะไรผิดแค่พูดความจริง”
การสนทนายังดำเนินไปต่ออีกสักพักหญิงสาวก็ขอตัวกลับบ้านโดยชายหนุ่มอาสาเดินไปส่ง
“วันนี้คุณสวยจริงๆ นะ” เขาพูดขึ้นเมื่ออยู่กันสองคน
“น้าวิชญ์ก็ชมเกินไป ปอไม่สวยหรอกค่ะ ต้องชมช่างแต่งหน้านู้นค่ะ” คนบอกไม่สวยแอบยิ้ม
“สวยจริงนะครับ ปกติก็สวยนะ แต่วันนี้สวยกว่าทุกวัน” เขาชมอย่างจริงใจ
“น้าวิชญ์นี่..สงสัยสายตาจะสั้น” กัลยณัฏฐ์เริ่มหน้าแดงเพราะอายที่เขาชมเธอตรงๆ
“แล้วเรื่องรถเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรอีกไหม” ชายหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของเธอแล้วก็ต้องรีบเปลี่ยนเรื่องคุย เขารู้ว่าเธออายที่เขาเอ่ยชม
“ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ”
“พรุ่งนี้เช้าผมไปส่งที่โรงเรียนนะครับ”
“คะ? ทำไมต้องไปส่ง รถปอก็ใช้ได้แล้วค่ะ” กัลยณัฏฐ์มองหน้าชายหนุ่ม
“น้ากัลยาบอกว่าพรุ่งนี้คุณต้องไปงานเลี้ยงสำหรับครูหลังจากจบงานกีฬาสี กว่างานจะเลิกคงดึกผมเลยอาสาไปรับท่านไม่อยากให้คุณขับรถกลับดึกๆ คนเดียว”
“แล้วแม่ว่ายังไงบ้างคะ”
“น้ากัลยาบอกว่าให้ผมถามคุณเอง” เมื่อเห็นเธอเงียบเขาก็เซ้าซี้อย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน “นะครับ ให้ผมไปรับนะ” เขาทำเสียงอ้อนอย่างกับเด็กๆ
“น้าวิชญ์ว่างเหรอคะ” เธอไม่ตอบ แต่กลับหันมาถามเขาอีกครั้ง
“ว่างครับ ผมจองห้องไว้ถึงวันอาทิตย์ คราวนี้จะได้ไปทำบุญกันจริงๆ”
“หนูดีว่ายังไงบ้างคะ ที่ผิดนัดครั้งที่แล้ว”
“ก็มีน้อยใจนิดหน่อย ผมเลยบอกว่าอาทิตย์นี้จะขอแก้ตัว”
“อ้อ”
“แล้วที่ผมผิดนัดคุณโกรธไหม”
“ก็ไม่นี่คะ ก็น้าวิชญ์งานยุ่ง ปอเข้าใจค่ะ”
คนถามแอบมองหน้าหญิงสาว ไม่มีท่าทางโกรธ หรืองอนอย่างที่เขาเคยเจอเวลาผิดนัดกับมุกไหม
“แต่ตอนนี้ไม่ยุ่งแล้ว” ถึงแม้เขาจะยุ่งแค่ไหน แต่คงต้องหาเวลามาทำคะแนนกับหญิงสาวตรงหน้าบ้างแล้ว เพราะกลัวว่าครูหนุ่มๆ ในโรงเรียนจะมาขายขนมจีบให้เธอจนทำคะแนนนำหน้าเขาไป
“ค่ะ งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันที่บ้านน้าวิชญ์เลยนะคะ” กัลยณัฏฐ์บอกชายหนุ่มเพราะไม่อยากให้เขาต้องเสียเวลาเข้ามารับที่บ้าน
“ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มดีใจที่เธอยอมให้เขาไปรับ
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าบ้านพอดี ชายหนุ่มช่วยเธอเปิดประตูรั้วและปิดให้ จากนั้นก็รอจนกระทั่งหญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านแล้วเขาจึงหันหลังเดินกลับไปยังโอบรักโฮมสเตย์
คืนนี้ปุณณวิชญ์ไม่ได้ออกมาคอยจับผิดใครเพราะได้คำตอบที่แน่ชัดไปแล้ว คงรอแค่จังหวะที่จะคุยกับบิดาของหญิงสาวเท่านั้น
กัลยณัฏฐ์เงียบหายไปตั้งแต่เช้าวันจันทร์ เขารีบตื่นแต่เช้าเพื่อจะมาส่งเธอและอยากเจอเพื่อนของเธอด้วยแต่พอมาถึงน้ากัลยาก็บอกว่าเพื่อนเธอมารับไปตั้งแต่เช้าปุณณวิชญ์ทำงานอยู่ที่บ้านตามที่หญิงสาวขอร้อง เขาแวะไปคุยกับมารดาของแฟนสาวทุกวัน เพราะกลัวเธอจะเหงา“เหงามากไหม” กัลยาถามชายหนุ่มที่นั่งมองเรือสัญจรไปมาอยู่หน้าระเบียง ชายหนุ่มพึ่งจะรดน้ำต้นไม่เสร็จ ยิ่งมองต้นพิทูเนียในกระถางเขาก็ยิ่งคิดถึงเจ้าของ“ครับน้า ปอไม่ติดต่อมาเลย” ใบหน้าเศร้าสร้อยของชายหนุ่มทำให้เธอยิ้มดีใจที่ลูกสาวได้พบเจอคนดีๆ อย่างเขา ระหว่างที่กัลยณัฏฐ์ไม่อยู่ชายหนุ่มจะแวะมาเธอทุกวัน บางวันก็มาทานอาหารเย็นด้วยอย่างวันนี้เขาก็มานั่งเล่นที่โอบรักโฮมเสตย์ตั้งแต่เช้า“เดี๋ยววันศุกร์ก็คงได้เจอกัน น้าเองก็ไม่เคยห่างกันนานแบบนี้มาก่อน แต่ก็ต้องอดทน” “ครับ” เขาตอบแบบหงอยๆ แล้วนั่งอยู่ที่เดิมจนพระอาทิตย์เริ่มแตะขอบฟ้า ท้องน้ำเบื้องหน้ากลายเป็นสีส้ม ก่อนจะค่อยๆ หายไปกับความมืดยามค่ำคืนเช้าวันศุกร์ปุณณวิชญ์ตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้แล้วที่กัลยณัฏฐ์จะกลับมา เขานั่งทำงานอย่างกระสับกระส่ายรอเวลาที่เธอจะโทรหา จนเลยเวลาอาหารกลางวันไปแล้ว ชา
กว่าสัปดาห์ที่ปุณณวิชญ์นอนอยู่ที่โรงพยาบาล กัลยณัฏฐ์เฝ้าดูแลไม่ห่าง และระหว่างนี้เธอก็ได้มีโอกาสช่วยเขาจัดการกับไฟล์เอกสารต่างๆ ที่ไม่ค่อยเป็นระเบียบ เธออาศัยช่วงที่เขาทานยาแล้วนอนพักในตอนบ่าย จัดเรียงข้อมูลที่อยู่ในโน้ตบุ๊กของเขา ชายหนุ่มดูจะพอใจเป็นย่างมากเพราะช่วยให้เขาทำงานได้เร็วขึ้น และการที่ไม่ต้องอยู่เฉยๆ ทำให้เธอจะลืมเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านมาได้อย่างรวดเร็วคงเพราะมีเขาอยู่ใกล้ๆ กลางคืนเธอก็นอนเป็นเพื่อนเขาทุกคืน และจะกลับไปบ้านบ้างในตอนเย็นที่พี่สาวของเขามาเยี่ยมโดยมีพิจิกานั่งรถไปด้วยทุกครั้ง เพราะชายหนุ่มยังไม่ยอมให้เธอไปไหนมาไหนคนเดียว วันนี้เขาได้รับอนุญาตให้กลับไปพักที่บ้านได้เพราะแผลหายดีแล้ว โดยเธอเป็นคนพาขากลับมาที่บ้าน“คืนนี้พี่นอนไม่หลับแน่เลย” ปุณณวิชญ์พูดในระหว่างที่เธอกำลังช่วยเขาจัดโต๊ะทำงาน “ไม่ได้แปลกที่เสียหน่อยจะนอนไม่หลับได้ยังไงคะ”“ก็คืนนี้พี่ต้องนอนคนเดียวนี่ครับ คงเหงาน่าดูเลย”“ให้หนูดีมานอนด้วยไหมคะ เผื่อมีอะไรจะได้เรียกใช้ได้”“ไม่เอาหรอก ใครมานอนด้วยก็ไม่เหมือนมีปอมานอนด้วย”“พี่วิชญ์พูดแบบนี้ ถ้าเกิดคนอื่นมาได้ยินปอเสียหายแย่เลยนะคะ” กัลยณัฏฐ์ต่อว่า
มุกไหมนั่งมองตัวเองในกระจกภายในห้องนอนของบ้านไม้สักหนังใหญ่ ตั้งแต่เธอมาอยู่กับพ่อเลี้ยงมงคล หญิงสาวมีความสุขมาก พ่อเลี้ยงเอาใจเธอทุกอย่าง ทุกคืนเขามานอนที่ห้องของเธอและไม่เคยสนใจภรรยาของเขาอีกเลย เวลาไปงานเลี้ยงหรือไปติดต่อธุรกิจต่างๆ เขาก็จะพามุกไหมไปด้วยทุกครั้งจนใครๆ ก็ต่างก็พากันเอาอกเอาใจเธอในฐานะคนรักคนใหม่ของพ่อเลี้ยงมงคล เธอมีชีวิตหรูหราชีวิตประจำวันส่วนใหญ่ก็เข้าร้านเสริมสวย ช้อปปิ้ง แต่งตัว พ่อเลี้ยงเองก็ไม่เคยว่าอะไรเธอเลยสักนิด แต่เขามีข้อแม้ว่าไม่ให้เธอไปยุ่งเกี่ยวกับเขมิกาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น “พ่อเลี้ยงไปไหนเหรอป้าชื่น” มุกไหมตื่นนอนมาตอนเกือบเที่ยงถามขึ้น “ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นรีบขับรถอออกไปหลังจากที่รับโทรศัพท์” ป้าชื่นตอบโดยไม่มองหน้าหญิงสาวเลยเพราะนางไม่พอใจที่หญิงสาวมาแย่งความรักไปจากนายหญิงของนาง มุกไหมไม่สนใจว่านางจะปฏิบัติกับเธอยังไง เพราะเธอมีแค่พ่อเลี้ยงก็พอแล้ว หญิงสาวนั่งจิบกาแฟอยู่ที่ระเบียงก็เห็นว่าป้าชื่นนั่งรถคนงานออกไปจากไร่ หญิงสาวไม่สนใจเพราะคนที่คอยรับใช้เธอในบ้านหลังนี้คือชบาคนเดียว “คุณมุกคะ
พอหญิงสาวออกไปได้สักครู่ปุณณวิชญ์ก็เรียกตรีทิพย์เข้ามาถามเรื่องงานทันที“ไม่พักผ่อนก่อนเหรอคะพี่ เรื่องงานเอาไว้ทีหลังก็ได้งานไม่ได้หนักหนาอะไร”“พี่อยากรีบตรวจเอกสารให้เสร็จระหว่างที่นอนอยู่ที่นี่ เพราะถ้าออกจากโรงพยาบาลแล้วพี่คงต้องคอยรับส่งปอพี่ไม่กล้าไว้ใจให้อยู่ที่โรงเรียนคนเดียวอีกแล้ว”“ก็ดีนะคะ แต่ทำไมน้องปอถึงโชคร้ายอย่างนี้ก็ไม่รู้ ครั้งก่อนก็คุณมุกใหม่ครั้งนี้ก็อยากจะมาเจอคนใกล้ตัวจับไปอีก”“นั่นแหละสิพี่ใจหายหมดเลยตั้งแต่รู้เรื่อง นี่ก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องจะจบลงจริงๆ หรือเปล่าเพราะคดีเก่าก็ยังจับตัวมุกไหมไม่ได้เลย”“นั่นสิค่ะ ตรีให้เครื่องช็อตไฟฟ้ากับสเปรย์พริกไทยน้องไว้แล้ว ช่วงไหนน้องปอว่าตรีว่างจะชวนไปเรียนศิลปะป้องกันตัวสักหน่อย ตรีเองก็อยากเรียนอยู่ด้วย”“ก็ดีเหมือนกันนะ ตรีลองไปหาที่เรียนดู เรื่องค่าใช้จ่ายพี่จะจัดการทั้งสองคนเลย”“ใจดีที่สุดเลยนะคะ ชวนหนูดีไปด้วยอีกคนดีไหมคะ”“ดีเลย พี่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก อย่างน้อยก็ป้องกันตัวเองได้บ้าง” เขาเอ่ยจากใจจริง“แล้วตอนนี้พี่เจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่า”“ก็ยังเจ็บแผลอยู่ ขยับตัวมากไม่ค่อยได้”“อย่างนั้นก็นอนเล่นอยู่บนเตียงส
เสียงปืนที่ได้ยินในที่เกิดเหตุนัดแรกนั้นเป็นเสียงปืนที่คนร้ายยิงปุณณวิชญ์ส่วนอีกสองนัดที่เหลือเป็นเสียงจากปืนของขุนพลที่ยิงไปยังคนร้ายเขาไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุเพราะถ้าเขาไม่ยิง คนร้ายก็คงจะยิงปุณณวิชญ์ซ้ำอีกเป็นแน่ ส่วนปราณีเมื่อเห็นร่างของแฟนหนุ่มโดนยิงจนร่วงไปกองกับพื้นก็กรี๊ดร้องอย่างคนเสียสติแล้วเป็นลมไป ตอนนี้กำลังอยู่ในความดูแลของทางโรงพยาบาลไปก่อนขุนพลมาแจ้งข่าวเรื่องคนร้ายกับกัลยณัฏฐ์หญิงสาวต้องไปให้ปากคำเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ระหว่างที่รอปุณณวิชญ์ฟื้น หญิงสาวรู้ว่าปราณีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแต่เธอเลือกที่จะไม่ไปเยี่ยม ไม่ใช่เพราะเธอใจดำหรือโกรธ แต่เพราะเธอกลัวว่าจะใจอ่อนจนทำให้ไม่กล้าเอาผิดเธอ“ผมแค่แจ้งให้ทราบเท่านั้นครับ ส่วนเรื่องคดีก็คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของตำรวจเจ้าของคดี” ขุนพลบอกหญิงสาว“ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ” เธอยกมือไหว้และขอบคุณขุนพล“ไม่เป็นไรครับ ถ้านายวิชญ์ฟื้นแล้วรบกวนบอกผมด้วยนะครับ” ขุนพลบอกแล้วขอตัวกลับภายในห้องพักผู้ป่วยตอนนี้มีเมษาและกัลยณัฏฐ์นั่งรอให้ชายหนุ่มฟื้น ส่วนกัลยาและพิจิกากลับไปก่อนแล้ว เมษาให้ลูกสาวไปนอนที่บ้านของกัลยา ส่วนเธอจะรอกว่าน้องชายคนเดียวจ
เสียงปืนที่ได้ยินในที่เกิดเหตุนัดแรกนั้นเป็นเสียงปืนที่คนร้ายยิงปุณณวิชญ์ส่วนอีกสองนัดที่เหลือเป็นเสียงจากปืนของขุนพลที่ยิงไปยังคนร้ายเขาไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุเพราะถ้าเขาไม่ยิง คนร้ายก็คงจะยิงปุณณวิชญ์ซ้ำอีกเป็นแน่ ส่วนปราณีเมื่อเห็นร่างของแฟนหนุ่มโดนยิงจนร่วงไปกองกับพื้นก็กรี๊ดร้องอย่างคนเสียสติแล้วเป็นลมไป ตอนนี้กำลังอยู่ในความดูแลของทางโรงพยาบาลไปก่อนขุนพลมาแจ้งข่าวเรื่องคนร้ายกับกัลยณัฏฐ์หญิงสาวต้องไปให้ปากคำเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย ระหว่างที่รอปุณณวิชญ์ฟื้น หญิงสาวรู้ว่าปราณีก็อยู่ที่โรงพยาบาลแต่เธอเลือกที่จะไม่ไปเยี่ยม ไม่ใช่เพราะเธอใจดำหรือโกรธ แต่เพราะเธอกลัวว่าจะใจอ่อนจนทำให้ไม่กล้าเอาผิดเธอ“ผมแค่แจ้งให้ทราบเท่านั้นครับ ส่วนเรื่องคดีก็คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของตำรวจเจ้าของคดี” ขุนพลบอกหญิงสาว“ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ” เธอยกมือไหว้และขอบคุณขุนพล“ไม่เป็นไรครับ ถ้านายวิชญ์ฟื้นแล้วรบกวนบอกผมด้วยนะครับ” ขุนพลบอกแล้วขอตัวกลับภายในห้องพักผู้ป่วยตอนนี้มีเมษาและกัลยณัฏฐ์นั่งรอให้ชายหนุ่มฟื้น ส่วนกัลยาและพิจิกากลับไปก่อนแล้ว เมษาให้ลูกสาวไปนอนที่บ้านของกัลยา ส่วนเธอจะรอกว่าน้องชายคนเดียวจ
ปุณณวิชญ์ขับรถมาจอดหน้าโรงเรียนเกือบห้าโมงเย็น เมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นคนที่เขามารอรับเดินออกมาสักที เขาโทรไปเธอก็ไม่รับสาย ชายหนุ่มคิดว่าเธอคงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เป็นแน่ เขาเดินลงจากรถจากนั้นก็เดินเข้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับคนอื่นๆ โรงเรียนนี้เขาไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง พอเดินไปถึ
เช้านี้กัลยณัฏฐ์พยายามสตาร์ทรถอยู่เกือบ 10 นาทีก็ยังไม่เป็นผล ทุกอย่างยังคงเงียบผิดปกติ เมื่อมองไปทางโรงจอดรถที่เคยมีรถของบิดาอยู่แต่ตอนนี้ว่างเปล่า เธอกำลังคิดว่าจะโทรไปบอกบิดาให้กลับมารับเธอไปส่งที่โรงเรียนแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้มารดาบอกกับเธอไว้ว่า พ่อค้าจะมาซื้อส้มโอในสวน เธอไม่อยากให้บิด
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ สองหนุ่มสาวยังอยู่ที่เดิม อีกคนยังคงอ่านหนังสือส่วนอีกคนก็ล้มตัวไปนอนตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเองก็ไม่ทันสังเกต กัลยณัฏฐ์มองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่จะเอื้อมมือไปแตะแขนชายหนุ่มเบาๆ“น้าวิชญ์คะ” เธอเรียกเบาๆชายหนุ่มขยับตัวแต่ไม่ทีท่าจะตื่น เธอลองเขย่าแขนอีกครั้งเขาก็ยังนอนน
กัลยณัฏฐ์ขับรถกลับจากโรงเรียนมาตามเส้นทางปกติที่ผ่านทุกวัน พอมาถึงบ้านของพิจิกาก็ต้องจอดเพราะตอนนี้ข้างหน้ามีรถกระบะจอดขวางทางอยู่ เธอมองซ้าย มองขวา เผื่อว่าจะเห็นเจ้าของรถ แต่รอสักพักก็ยังไม่เห็นใครสักคนปริ๊น ปริ๊น เธอตัดสินกดแตรรถ ปุณณวิชญ์ชะเง้อมองไปยังต้นเสียงก็เห็นรถยนต์คันเล็กสีขาวจอดต่อจา







