ตอนที่ 2 ชีวิตที่เก็บตก (1)

“อ๊ากกก ช่วยด้วย!”

เกวียนบ้านหูเพิ่งจะเคลื่อนไปได้ไม่นาน เสียงกรีดร้องหวาดกลัวกับเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากดังมาจากทางหลังหมู่บ้านที่ติดกับทางขึ้นเขา

“สวรรค์!!! ทหารแคว้นจ้าว!”

“ย่ะ ๆ”

ชาวบ้านวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น พี่ใหญ่หูตีวัวเร่งความเร็วขึ้น ด้วยความที่บรรทุกทั้งของทั้งคนจึงทำความเร็วสูงสุดไม่ได้แต่ก็ยังเร็วกว่าวิ่ง

“ต้าหู! ขอข้าขึ้นเกวียนด้วย!”

ชาวบ้านด้านหน้าเห็นเกวียนวัวก็ร้องขอ ทำท่าจะวิ่งมาล้อมเกวียน บ้านหูเห็นแบบนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที แค่พวกเขาวัวตัวเดียวกับข้าวของก็เต็มกลืนแล้ว

ถ้ามีคนมาเพิ่มคงได้ตายกันหมด

“ท่านพี่ขับต่ออย่าหยุด! น้องสามีมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้!!!” นางตงรีบจับไม้ฟืนขึ้นมาท่อนหนึ่ง ตะโกนบอกน้องสามีแล้วเริ่มทุบตีคนที่จะโดดขึ้นมาบนเกวียน

“เจ้าสองคนมัวนั่งบื้อทำไม ลุกขึ้นมาช่วยข้าถ้าไม่อยากตาย!!!”

นางเห็นน้องสามีกับภรรยานั่งอึ้งตกตะลึงก็หันไปตวาดสั่งเกรี้ยวกราด ออกแรงทุบตีไปด่ากราดไปด้วย “ไอ้สวะอย่าขึ้นมา! ลงไป!”

หูชุนปิดตาร่ำไห้โดยไร้เสียงมองเหล่าเพื่อนบ้านท่าทางสิ้นหวังปนคับแค้นมองมายังเกวียนของพวกตน สุดท้ายก็เอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบท่อนฟืนขนาดใหญ่ขึ้นมา

หากเขาไม่แข็งใจลูกเมียคงไม่รอด…

“โฮฮฮฮ…”

หูหลิงร้องไห้ขวัญผวากอดเอวผู้เป็นแม่ตัวสั่นเทา คนเป็นแม่ก็มีสภาพไม่ดีไปกว่ากันนัก

ตอนนี้บ้านที่มีเกวียนวัวตกเป็นเป้าโจมตีของคนเดินเท้า ทุกคนตาแดงก่ำกลัวตายจนลนลานหาทางรอด มีคนคิดจะปล้นชิงพยายามจะดึงหูต้าหย่งลงจากเกวียน

ผัวะ!

อดีตทหารและนายพรานฝีมือดีอย่างหูชุนตวัดฟืนครั้งเดียวก็ตีคนมาลองดีจนหงายหลัง พวกที่คิดได้ว่าวิ่งหนีก็ยังพ้นจึงไม่สนใจเกวียนอีกหลังจากเห็นว่าบ้านหูเอาจริง

“บ้านหูพวกเจ้าไม่ตายดีแน่ ไอ้คนใจดำ ข้าขอสาปแช่งเจ้าไม่ให้ได้ผุดได้เกิด!”

กรี๊ดดดดดด...

“อย่าเข้ามา ปล่อยพวกข้าไปเถอะ”

“บุกเข้าไป บุกเข้าไป ฆ่าให้หมด!”

เฮ! เฮ!

เสียงกรีดร้องสาปแช่ง สลับเสียงหวาดกลัวร้องขอความเมตตาราวกับนรกบนดิน เสิ่นซินนั่งนิ่งเงียบอยู่บนกองฟางริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มถูกฟันขบกัดจนห้อเลือด

ใบหน้าตอบผอมมีริ้วรอยความกังวล

...ถ้าท่านแม่กลับมา

ไม่รู้ว่าจะหาข้าเจอหรือไม่ ท่านจะร้อนใจเพียงใด

น้ำตาเม็ดโตไหลกลบดวงตา เด็กหญิงร้องไห้เงียบเชียบเหม่อมองบ้านที่เคยอยู่อาศัยห่างออกไปเรื่อย ๆ

ก่อนออกมาจากบ้านเสิ่นซินใช้มีดพยายามสลักเป็นตัวอักษร ‘เมืองหลวง’ บนผนังบ้านดิน แม้มันจะโย้เย้อ่านแทบไม่ออกเป็นคำ เด็กหญิงพยายามขีดลากเส้นตามที่มารดาเคยสอน

สิ่งใดที่ท่านแม่ของนางเคยสอน

นางไม่เคยลืม...

พลั่ก!

จู่ ๆ ร่างกายผอมบางราวปุยนุ่นถูกจับทุ่มลอยลิ่วตกลงจากเกวียนโดยไม่ทันตั้งตัว เสิ่นซินตกกระแทกพื้นดัง ‘ตุบ’

“เสี่ยวซิน!” “ซินซิน”

“เสี่ยวซิน!!! ที่สะใภ้ท่านบ้าไปแล้วเรอะ! พี่ใหญ่จอด!”

“ไม่ต้องจอด!!! ถ้าเจ้าอยากตายก็ลงไปคนเดียว! พวกทหารมันวิ่งตามมาลิบ ๆ โน่นแล้ว ข้าโยนของไร้ประโยชน์น้ำหนักมากออกไปวัวจะได้วิ่งได้เร็วขึ้น”

เกวียนวัวที่ทำท่าผ่อนแรงจะหยุด ถูกนางตงทุบหลังสามีเร่งเร้าเอาความเป็นความตายขึ้นมาข่มขู่ หูต้าหย่งจึงตัดใจขับเกวียนต่อไป

ทิ้งร่างเล็กจ้อยนอนหมดสภาพบนพื้นดินแดง

“ปล่อยข้า ข้าจะลงไปช่วยซินซิน ซินซินเจ้าลุกสิ! ซินซิน!”

เสิ่นซินที่กำลังเจ็บจุกค่อย ๆ ขยับตัวพยายามลุกขึ้นยืน ได้ยินเสียงหูหลิงร้องไห้ค่อย ๆ ห่างออกไป

แปร๊บ! ตุบ!

เด็กหญิงตัวเล็กซวนเซล้มลงไปอีกครั้ง ข้อเท้าขาวซีดบัดนี้มีรอยแดงช้ำเจ็บแปลบแค่เพียงขยับ สองขาเล็กขาวซีดค่อย ๆ ขยับ แม้ข้างที่เจ็บจะทนแทบไม่ไหว ก็พยายามลากขาเดินไปทีละก้าวด้วยตามุ่งมั่น

“ข้าต้องรอด ข้าต้องไม่ตาย ข้าจะไม่ยอมตาย”

“ฆ่า! ฆ่า!”

ฉัวะ! อ๊ากกกกกก

เสียงเข่นฆ่าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่นางหาสนใจจะหันกลับไปมองไม่ พยายามหนีห่างให้ไกลที่สุด สองข้างทางมีทั้งเรือนดินสลับทุ่งนา แทบไม่มีที่ให้หลบไปซ่อนตัว

พลั่ก! “หลบไป!!!”

ผู้คนที่กำลังหวาดกลัวคิดแต่หนีเอาตัวรอด ไหนเลยจะสนใจเด็กตัวเล็ก ใครขวางทางก็ชนจนกระเด็น เข่าของเสิ่นซินที่ถูกท่านป้าคนหนึ่งชนจนกระแทกพื้นแตกได้เลือดทั้งสองข้าง

ครานี้นางลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป...

ร่างเล็กคลุกฝุ่นค่อย ๆ ใช้ฝ่ามือคืบคลานไปตามพื้นถนนดินขรุขระ “แค่ก แค่ก!” ฝุ่นผงฟุ้งตลบจากฝีเท้าที่วิ่งผ่านไปรมอยู่รอบตัว

“ตายซะ!” เสียงตะโกนดังขึ้นราวกับคนพูดอยู่ข้างหู เงาบนพื้นดินเป็นชายร่างใหญ่เงื้อง่าดาบขึ้นสูงเตรียมฟาดฟันลงมา

ร่างเล็ก ๆ สั่นเทาเจ็บปวดไปทั้งตัว นัยน์ตาเริ่มเลื่อนลอยมีทั้งหยาดเหงื่อกับหยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดคลอขัง แต่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว

และดวงตาเปี่ยมพลังนี้เองที่สะดุดตาสายตาคมปลาบเข้า

เฟี้ยว! ฉึก!

จากนั้นรอบตัวกลับเกิดความโกลาหลวุ่นวายกว่าเดิม รอบตัวเสิ่นซินเหมือนช่องว่างที่อยู่คนละห้วงเวลาดุจกาลเวลาหยุดนิ่ง

สติรับรู้ไม่หลงเหลือ แววตาไม่อาจจับมองภาพสิ่งใดที่เกินจากฝ่ามือได้

“ช่วยชาวบ้าน! จัดการทหารพวกนั้นให้หมด”

บุรุษร่างสูงผมสีเงินปล่อยสยายพลิ้วไหวไปตามลม ท่วงท่าก้าวเดินดุจเซียนลอยล่องลงมายังโลกมนุษย์ ชายเสื้อคลุมสีดำเดินดิ้นทองสะบัดไปตามการขยับไหว

ปลายเท้าในรองเท้าสีดำมาหยุดห่างจากร่างของเด็กที่คุกเข่าอยู่กลางถนน เงาดำปิดกั้นแสงแดดที่กำลังเริ่มแผดเผาผืนดินจนร้อนระอุ

“เด็กน้อย เจ้าไม่กลัวตายหรืออย่างไร?” เจ้าของเงาดำถามเสิ่นซินด้วยเสียงทุ้มอ่อนโยน

เด็กหญิงที่มึนงงสับสนเงยหน้ามอง แต่ดวงตาไม่อาจเห็นสิ่งใดจิตใจลอยล่องไปไกลดุจก้อนเมฆที่กำลังกระจัดกระจาย

“ความตายใช่น่ากลัว ห่วงเพียงท่านแม่จะหาข้าไม่เจอ” เสียงเล็กขุ่นมัวลอดผ่านริมฝีปากแห้งแตกแผ่วเบา เสิ่นซินตอบออกไปอย่างไรกลับไม่รู้สักนิด จิตใจนึกถึงเพียงมารดา

“แล้วมารดาของเจ้าเล่า?”

หัวกลมทุยค่อย ๆ ห้อยตก ลมหายใจหอบเหนื่อย ตลอดทั้งร่างชุ่มหงาดเหงื่อแห่งความเจ็บปวด ข้อเท้าปวดตุบ หัวเข่าแสบร้อน ผมเผ้าหลุดจากเปียลีบลู่ไปตามต้นคอ

ต่อจากนั้นชายคนนั้นจะถามหรือว่ากล่าวสิ่งใดไม่ได้เข้าสู่สมองที่ว่างเปล่าสักนิด ก่อนหมดสติเสิ่นซินได้ยินเพียงประโยคเดียวที่ดังก้องกลับไปกลับมา กับการที่ฝ่ามือเล็กยื่นไปวางบนมือที่ใหญ่กว่าตนหลายเท่าก็ไม่รับรู้

“มาเถอะ... กลับไปกับข้า พบเจอแล้วก็นับว่าเป็นโชคชะตา”

6 เดือนต่อมา

ณ หุบเขาเร้นลับแห่งหนึ่ง ทางทิศตะวันตกของแคว้นเว่ย ยังมีหมู่เรือนไม้เรียบง่ายกลางป่าบนภูเขาสูง เรือนทั้งหมดมี 4 เรือนเป็นเอกเทศ เรือน 3 หลัง มีผู้จับจองเป็นเจ้าของ เหลือเรือนว่าง 1 หลัง

เรือนหลักมีขนาดใหญ่ที่สุด ประกอบไปด้วยห้องแยก 5 ส่วน เป็นห้องนอนใหญ่ 1 ห้อง ห้องนอนเล็ก 1 ห้อง ห้องหนังสือ 1 ห้อง ห้องครัว และห้องว่างไว้เก็บของ

ภายในห้องนอนเล็กบัดนี้มีเด็กหญิงร่างเล็กจับจองเป็นเจ้าของ เพียงแค่นางกำลังนอนแน่นิ่งคล้ายหลับใหล มีเพียงทรวงอกที่คลุมผ้าห่มขยับขึ้นลง

ใบหน้าเล็กคิ้วเรียวกำลังบิดมุ่น ลำตัวสั่นเป็นพัก ๆ ริมฝีปากซีดจนเกือบเป็นสีเทา

“ฉีก้วยเชิง (หมอประหลาด) ยังเดินทางมาไม่ถึงอีก?”

“เรียนนายฉีก้วยเชิงและศิษย์จะถึงในอีก 2 วันขอรับ”

สิ่งที่มือขวารายงานเรียกความวิตกกังวลแก่บุรุษผมเงิน ดวงตาคมนิ่งมองเด็กน้อยที่ราวกับตะเกียงไฟดวงเล็กใกล้มอดดับ

อีก 2 วัน...หวังว่าจะทันเวลา