ตอนที่ 2 ชีวิตที่เก็บตก (2)

2 วันต่อมา

‘หุบเขาหงถาว’ (ท้อแดง) มีโอกาสได้ต้อนรับอาคันตุกะที่ลักพา...แค่ก เชื้อเชิญมาด้วยวิธีการอันไม่น่าจะกล่าวถึงนัก 2 คน เดิมทีคนของนายท่านใช้วิธีการต่าง ๆ นานา

กล่าวเชื้อเชิญอย่างสุภาพ... ‘ข้าอารมณ์ไม่ดีไม่ไป’

เสนอรางวัลให้อย่างงาม... ‘เหอะ! เงินทองนับเป็นกระไรได้ ไม่ไป!’

ล้อมจับ... ‘ฮึ...คิดหรือว่าข้าจะกลัว เจอพิษที่ข้าคิดขึ้นมาใหม่หน่อยปะไร”

จนสุดท้ายนายท่านสั่งให้ยื่นจดหมายฉบับหนึ่ง... ‘โอ้...หมอต้องมีจิตใจแห่งโพธิสัตว์ ไยไม่เร่งนำทางอีก’

“ไหนคนไข้ รีบพาข้าไปหาเร็วเข้า!” เดินทางรอนแรมเกือบเดือนอย่างเร่งรีบด้วยวิชาตัวเบาสลับกับการขี่ม้า ไม่ต้องให้พูดถึงสภาพผู้มาเยือนเลย แต่ละคนแข้งขาสั่นแรงเดินไม่มี สภาพสกปรกมอซอราวขอทาน

“จับโยนลงสระเย็น” เสียงเฉื่อยชาไม่บ่งบอกอายุของชายหนุ่มผมเงินดูเจ้าสำราญ เขากำลังนั่งยกจอกสุราอุ่น ๆ ขึ้นจิบ ท่วงท่าทิ้งตัวพิงขอบตั่งเปิดสาบเสื้อให้แยกออกเห็นผิวเนื้อแน่นตึง

ดูเยี่ยงไรก็คล้ายคุณชายเสเพลท่านหนึ่ง

“ขอรับนายท่าน!”

“เพ้ย! ไอ้หนุ่มหัวหงอก! นี่หรือมารยาทรับรองแขกของเรือนเจ้า” หมอประหลาดโวยวายตอนโดนมือขวาของเจ้าหุบเขาหิ้วคอเสื้อด้านหลัง

ชายผมเงินแม้สั่งความแต่ก็รู้ว่าคนสนิทคงทำอันใดหมอประหลาดไม่ได้จึงโบกมือยกเลิก เปลี่ยนคำสั่งใหม่

“เรือนว่างหลังนั้น ท่านกับศิษย์ใช้งานได้ คงไม่คิดเอากลิ่นมรณะนี่ไปรมในเรือนข้าจนเด็กน้อยสิ้นลมกระมัง”

!!!

ถูกเจ้าหุบเขาปรามาสว่าตัวเหม็นโฉ่ หมอประหลาดก็มีสีหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรม ส่วนศิษย์น้อยของหมอประหลาดปรายตามองอาจารย์นิ่งเงียบจึงเดินตามคนของหุบเขาหงถาวไป

ผ่านไป 2 เค่อ เจ้าหุบเขาก็ลุกขึ้นผายมือเชื้อเชิญหมอประหลาดเข้าเรือนหลัก

“อ้อ...จริงสิ เสียมารยาทแล้ว ข้าโม่โฉ่ว (ไร้ทุกข์) เป็นเจ้าหุบเขาหงถาวแห่งนี้ ที่เชิญท่านมาเพราะศิษย์ถูกพิษประหลาดไร้ทางรักษา ไม่เคยมีผู้ใดพบในแผ่นดินมาก่อน นางอยู่ในห้องนี้ เชิญ”

ระหว่างเดินตามกันมายังห้องนอนเล็ก โม่โฉ่วหยุดยืนหันเพียงเสี้ยวหน้ามาแนะนำตัวกับหมอประหลาด เปิดประตูให้อาคันตุกะเข้าไปก่อน

หมอประหลาดรีบเดินสะพายล่วมยาหนักอึ้งก้าวไปด้านหน้า กลับรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกแผ่กำจายในห้องนอน จุดที่เย็นสุดมาจากทางเตียงปาปู้ลายดอกท้อ

“นี่!...หายาก! หายาก!” ยังไม่ทันตรวจชีพจรดวงตาหมอวัยกลางคนก็เปล่งประกาย

เพียะ!

“หยุด! อยากตายเรอะไอ้เฒ่าฉีก้วยเชิง!”

มือที่เอื้อมออกไปหวังคลำชีพจรดรุณีน้อยถูกปัดออกพร้อมเสียงตวาดคุ้นหู

“ตู๋ยี่ (แม่เฒ่าพิษ) ... ยัยเฒ่าหนังเหี่ยวเจ้าก็อยู่นี่รึ!?”

“เหอะ! พิษเย็นในตัวนังหนูนี่ร้ายกาจนัก เจ้าจับสุ่มสี่สุ่มห้า ระวังไอเย็นพุ่งเข้าทำลายตันเถียน”

“เจ้าไม่รู้จักพิษชนิดนี้?”

หมอประหลาดเห็นหน้าตายายเฒ่าถมึงทึงยิ่งดีใจจนตัวสั่นระริก ถูไม้ถูมือหยิบถุงมือหนังเม่นทองที่รีดบางราวปีกจักจั่น แล้ววางนิ้วลงจับบนชีพจรของเด็กน้อย

คิ้วรก ๆ เดี๋ยวขมวดเดี๋ยวคลาย...

“พิษเย็นนี่ประหลาดนัก ไม่เหมือนพิษจากภายนอกแต่กลับเกิดจากตันเถียนของเจ้าเด็กน้อยนี่ ไอเย็นวิ่งสะเปะสะปะไปตามเส้นชีพจร...”

“ชีพจรนี่!!!?” หมอประหลาดหันขวับไปมองตู๋ยี่ตาโต

ยายเฒ่าพิษบิดยิ้มเบี้ยวผงกหน้ารับ นางก็ตรวจเจอชีพจรพิเศษของนังหนู จึงรั้งอยู่หุบเขานี่มานานกว่า 5 เดือนแล้ว

“เอาล่ะ พิษเย็นกำเริบจนถึงจุดนี้ได้เยี่ยงไร จากอาการที่ข้าตรวจดูไม่น่ารุนแรงปานนี้”

“เจ้าหุบเขาโม่โฉ่วสอนนังหนูนี่เดินลมปราณ กลับไปกระตุ้นพิษเย็นจนระเบิดกระจายไปทั่วร่าง ข้าใช้ทั้งหนังคางคกไฟ เขาแรดเพลิงยังได้แค่พยุงอาการ”

“เพ้ย! เขาแรดเพลิงเจ้าใช้กับเส้นลมปราณเปราะบางของเด็ก 5 หนาว อยากให้นางพิการรึยายเฒ่าสมองหมู!

สองผู้เฒ่าที่เป็นเอกในเรื่องสมุนไพรต่างเริ่มถกเถียงกันถึงการต้านพิษ ตอนนี้ทั้งหมอเทวดาและยายเฒ่าพิษ ผู้รั้งอันดับหนึ่งในยุทธภพต่างลงแรงให้ดรุณีน้อยผู้หนึ่ง

เป็นความโชคดีในความโชคร้าย

หรือโชคชะตา?

‘ข้าจะฝังเข็มให้นางก่อน’

เสิ่นซินที่หลับลึก สติกำลังค่อยฟื้นคืนมาทันได้ยินเสียงถกเถียง พลันความเย็นจัดเข้าจู่โจมตามแขนขาจนร่างเล็กผอมแห้งสั่นเทารุนแรง

กึก กึก กึก…

“อ๊า…”

ความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วราวกับถูกมดแมลงค่อย ๆ กัดกินเนื้อหนังทีละนิด ความรู้สึกของการถูกกัดแทะจนถึงกระดูกขนาดผู้ใหญ่ยังแทบทานทนไม่ได้

“กรี๊ดดดดดดดด อ๊า อ๊า…”

แต่เด็กน้อย 5 หนาวผู้หนึ่งกลับอดทนด้วยพลังใจอันแข็งแกร่งน่าเหลือเชื่อ

“จับตัวนางไว้! อย่าให้นางสั่นเช่นนี้ ข้ามิอาจฝังเข็มได้” หมอประหลาดรีบตะโกนเตือนยายเฒ่าพร้อมโยนถุงมือหนังเม่นทองข้างที่เหลือให้

หากไม่มีหนังเม่นทองนี้คาดว่ายายเฒ่าพิษก็ไม่อาจจับตัวยัยหนูนี่โดยไม่โดนพิษเย็นแทรกเข้าชีพจร

วิชาลับเข็มตรึงวิญญาณ เป็นการฝังเข็มอันเลื่องชื่อของหมอประหลาด ทั้งรวดเร็ว แม่นยำ ลื่นไหล ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม เข็มทอง 670 เล่มถูกปักลงตามจุดทางเดินลมปราณจิงเสวี่ย [1] ทั้ง 14 เส้น ไล่ตามลำดับ

ทั้งห้องมีเพียงเจ้าหุบเขาที่มองตามการฝังเข็มได้ทัน

“ข้าต้องการคนที่มีลมปราณหยางบริสุทธิ์มาถ่ายพลังลงบนเข็ม จะได้ผลดีกว่า”

โม่โฉ่วเดินเข้าไปหยุดข้างเตียง ยกมือรีดเค้นกำลังภายในถ่ายลงไปบนตัวเข็ม เข็มทองทั้งหมดสั่นระรัวค่อย ๆ ปักลึงลงไป 1 ชุ่น

“ทิ้งไว้ 2 เค่อ ค่อยถอนเข็มออก นังหนูนี่คงตื่นขึ้นมาเอง อดทนหน่อยล่ะนังหนู พ้น 2 เค่อนี่ไปเจ้าก็รอดแล้ว”

หมอประหลาดพูดไปหอบไปพยายามปรับสมดุลลมปราณ เดินพลังผ่านชีพจรในร่างเพื่อฟื้นกำลัง ผ่านไป 2 เค่อ เขาสูดหายใจฟื้นพลังได้สามส่วน ลุกขึ้นใช้ท่าร่างเข็มตรึงวิญญาณถอนเข็มจากจุดชีพจร

“แค่ก...แค่ก...”

เสิ่นซินสะดุ้ง ‘เฮือก’ หลังเข็มเล่มสุดท้ายถูกถอนออก โก่งตัวไอออกมาเป็นไอควันเย็นจัดสีขาว

“เจ้าดื่มน้ำอุ่นเสียหน่อย” เสียงกังวานของศิษย์น้อยของหมอประหลาดมาพร้อมแก้วน้ำอุ่น

หวังหยูซินอดมองเด็กหญิงที่อายุน้อยกว่านาง 4 ปีผู้นี้ด้วยสายตานับถือมิได้ นางมองฝ่ามือที่เริ่มมีเลือดหยดไหลซึมออกตามซอกนิ้ว คาดว่าทั่วทั้งฝ่ามือคงมีแผลเหวอะหวะเพราะจิกนิ้วข่มกลั้นความเจ็บปวด

“ขอบคุณพี่สาวเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านหมอกับท่านป้าตู๋ยี่ด้วยนะเจ้าคะ”

คนป่วยพยายามลุกขึ้นเพื่อโค้งคำนับผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือตนจนพ้นวิกฤต

“พอแล้ว ไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้าช่วยเพราะสนใจพิษประหลาดในตัวเจ้า รักษาเจ้าก็เหมือนข้าได้ทดสอบพิษ ฮ่า ฮ่า คุ้มค่ายิ่ง!”

เสิ่นซินมุมปากกระตุกเก็บความซาบซึ้งกลับแทบไม่ทัน!

เห็นข้าเป็นหนูทดลองยา...ดีนัก!

“หมดเรื่องแล้ว ข้าไปร่ำสุราต่อ...หากเด็กนี่ใกล้ตายค่อยไปเรียกข้า”

เจ้าหุบเขาที่ยืนเอนพิงเสาเตียงปรายตามองเด็กน้อยหนหนึ่ง ก็เดินเอื่อยออกไปไม่รอผู้ใดตอบรับ

“นังหนูยื่นแขนให้ข้าตรวจชีพจรดู เจ้าไปได้พิษเย็นนี่มาจากที่ใด พิษนี้รุนแรงร้ายกาจ แต่ยังมีส่วนดีกับร่างกายเจ้า ทางหนึ่งก็กัดกินเส้นลมปราณแช่แข็งตันเถียน แต่ยามเจ้าพิษกำเริบกลับปกป้องร่างกายเจ้าไม่ให้ผู้ใดแตะต้อง”

“ว่าแต่...อายุ 5 หนาวเจ้ามีลมปราณก่อกำเนิดแล้วรึ แถมจุดชีพจรเปิดตลอดร่างไม่ติดขัด พรสวรรค์ด้านวรยุทธ์เข้าขั้นอัจฉริยะในรอบ 100 ปีเชียวนา!”

หมอเฒ่าตรวจชีพจรไปก็อ้าปากพูดไปเรื่อย ถามแล้วกลับไม่รอคำตอบ บางคราก็ราวกับพูดกับตนเองเสียมากกว่า

เสิ่นซินจึงเลือกไม่ตอบคำ

‘ถ้าท่านหมอรู้ว่าข้ามีลมปราณก่อกำเนิดตอน 3 ขวบ คงมิใช่ตกใจจนเป็นลม?’

ท่านแม่เคยบอกว่าข้ามีพรสวรรค์ในรอบ 1,000 ปี…

[1] จิงเสวี่ย - ฝังเข็มในเส้นลมปราณหลัก 12 เส้น และเส้นลมปราณกลางลำตัว 2 เส้น