บทที่ 1

"โยริอย่า!!!!"

ฉึบ!

Rrrrrrrr

"เฮือก!"

[เสี่ยโกดังเราโดนไฟไหม้อีกแล้วครับ]

"อืม"

[รอบที่สามของเดือนแล้วนะเสี่ย ครั้งนี้ของเราเสียหายเยอะมาก แถมเจ้าตัวมันยังมากร่างดูผลงานถึงที่ด้วย แบบนี้มันเย้ยกันชัดๆเลยนะครับ]

"ดูไว้ เดี๋ยวกูกำลังไป"

ฟ้าคราม หรือ เสี่ยคราม ถูกปลุกให้ตื่นจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาสองปีเต็ม ด้วยเสียงโทรศัพท์จากผู้จัดการสนามแข่งรถ

ที่โทรมาเร่งให้เขาออกไปดูโกดังสินค้าที่เกิดเหตุ ครามถึงต้องรีบร้อนออกไปด้วยความเบื่อหน่าย เพราะเดือนนี้เขาโดนลอบเผาโกดังทำให้ข้าวของเสียหายมาหลายรอบแล้ว และทุกครั้งมันก็มาจากแค่คนๆเดียว

"อ้าว มาแล้วหรอไอ้ลูกหมา"

"ต้องการอะไร" ครามยืนเท้าสะเอวมองหน้าฝั่งตรงข้ามอย่างเบื่อหน่าย

"แกก็น่าจะรู้ดีหนิ คาร์ลร็อล์ฟ" ก่อนที่คู่กรณีจะพูดพร้อมกับเท้าไม้เท้าลงบนพื้นโกดังของสนามแข่งรถ แล้วยิ้มเหยียดๆส่งมาให้

จนร่างสูงต้องขบกรามแน่น เส้นเลือดข้างขมับขึ้นปูดด้วยความโกรธที่เริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ พร้อมอุทานในใจว่า ไอ้แก่!

แต่ยิ่งเห็นครามโกรธชายชราตรงหน้ากลับยิ่งชอบใจ ยิ่งอยากท้าทายคนเด็กกว่าด้วยการเดินเข้ามาหาครามระยะประชิด แล้วใช้มือสกปรกของมันแตะลงตรงหน้าท้องข้างซ้ายของคราม เพื่อจงใจสะกิดแผลใจให้ครามโกรธเข้าไปอีก

"แผลหายดีรึยะ ปึก! อึก!"

"อย่าให้มันมากไอ้แก่ กูยอมมึงมาพอแล้ว"

แล้วมันก็ได้ผล สุดท้ายครามก็โกรธจนเกินจะควบคุม เขวี้ยงร่างของอาซาโตะออกไปจนหลังไปปะทะเข้ากับกำแพงอย่างแรง พร้อมพุ่งตัวเข้าไปบีบคอไอ้แก่นั่นจนตัวลอยขึ้นจากพื้น

แต่ถึงอย่างนั้นซาโตะก็ยังไม่หยุดกวนตีนคราม

"อะเอาสิ แกไม่กล้าทำ อึก อะไรฉันหรอก"

"อย่าท้าทายกู"

"กูท้า!"

Trrrrrrrr

'MaMa'

"ครับ มามา"

[โยริช่วยด้วย อึก ช่วยด้วย]

"เกิดอะไรครับ มามาค่อยๆพูด"

[ปาปา ปาปาเข้าโรงพยาบาล มีคนโทรมาบอกว่าปาปาถูกหามส่งโรงพยาบาลเพราะช็อก ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉิน]

"แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง มามาได้ไปดูรึยัง"

[ไปไม่ได้ ปาปาถูกคุมตัวไว้]

[โยริปาปาต้องตายแน่เลย ช่วยหน่อย ช่วยคุยกับเขาหน่อย]

"เขาคือใคร มามาค่อยๆพูดโยริฟังไม่รู้เรื่อง"

[คะคาร์ล ร็อล์ฟ ]

คาร์ลร็อล์ฟ ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ โยริ นากามูระ ก็รู้สึกชาไปทั้งร่างจนแทบจะทำโทรศัพท์ร่วงหล่นไปกับพื้นอย่างอ่อนแรงในทันที

"เขาทำอะไรปาปา แล้วปาปาไปเจอเขาได้ยังไงเขามาญี่ปุ่นหรอ"

[ไม่ ไม่ใช่]

[ปาปาไปทำธุระกิจที่ไทย แล้วก็น่าจะโดนคาร์ลร็อล์ฟหาเรื่อง เขาชอบมาหาเรื่องปาปาหลายครั้ง แล้วครั้งนี้ปาปาถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลเลยนะ โยริช่วยคุยกับเขาหน่อยได้ไหม]

[ฮื้อออออ ปาปาแก่แล้วเป็นโรคหัวใจอีก ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบครอบครัวเรา]

[ช่วยหน่อยนะ ช่วยคุยกับคาร์ลร็อล์ฟให้ปล่อยปาปาที]

"แต่ผมไม่ได้ติดต่อกับเขานานแล้ว ไม่มีเบอร์ติดต่อด้วย จะทำยังไงดี"

[เบอร์ที่โทรมาเมื่อกี้ก็ได้ อาจจะเป็นลูกน้องเขา โยริโทรไปนะ ถ้าเป็นโยริเขาต้องยอมแน่]

[ช่วยปาปาให้ได้นะ]

"คะครับ ส่งเบอร์มาเลย"

หลังวางสายจากแม่เลี้ยงโยริก็รีบโทรไปตามเบอร์ที่ได้มาในทันที และรออยู่นานกว่าปลายสายจะรับ

[โหล!] พอได้ยินเสียงเข้มดุจากปลายสาย โยริก็ถึงกับสะดุ้งต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู ก่อนจะทำใจกล้าพูดกับปลายสายใหม่อีกครั้ง

[ไรว่ะ โทรมาแล้วก็ไม่พูด]

"สวัสดีครับ คือๆ"

[อ้ำอึ้งหาพ่อมึงหรอ]

"ขอโทษครับ ขอพูดสายกับคาร์ลร็อล์ฟได้ไหมครับ"

[คาร์ล ร็อล์ฟ?]

[เฮ้ยพี่ คาร์ลร็อล์ฟคือใครว่ะ / ไอ้เหี้ย..เสี่ยไง เสี่ยครามอะ] เหมือนคนปลายสายจะหันไปคุยกับเพื่อนซึ่งโยริก็ยังคงรอสายอย่างจดจ่อ จนสักพักปลายสายก็ตอบกลับมา

[ออเออ มีไร เป็นใครจะขอคุยกับเสี่ยกู มึงมีปัญหาออ]

"เปล่าครับ คือผมมีเรื่องต้องคุยกับเขา ขอคุยสายกับเขาหน่อยนะครับ"

[เสี่ยไม่ว่าง เป็นใครชื่อไรบอกไว้แล้วกัน]

"โยริ นากามูระครับ..."

[ไม่มีไรแล้ว ถ้าทำแผลเสร็จพวกมึงก็กลับได้] ยังไม่ทันที่โยริจะพูดจบ คนตัวเล็กก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังเล็ดลอดเข้ามาในสาย เขาจึงไม่รอช้าที่จะพูดขอขึ้นอีกครั้ง

"นั่นเสียงคาร์ลร็อล์ฟนี่ ผมขอคุยกับเขาหน่อยได้ไหม มันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ นะครับ ขอร้องนะครับ"

[เออๆ เสี่ยครับมีคนโทรมาบอกจะขอคุยกับเสี่ย]

[ใคร]

[เขาบอกว่าชื่อโยริ นาอะไรนี่แหละเสี่ย]

หลังบอกชื่อไปครามก็รับโทรศัพท์มาไว้แนบหู แต่ก็ยังไม่ยอมพูดเป็นเวลาเกือบสองนาที จนโยริเริ่มใจเสีย

"คะคาร์ลใช่คุณรึเปล่า"

"....."

"ถ้าคุณฟังอยู่ ผมมาขอร้อง มามาบอกว่าคุณจับตัวปาปาไว้ ผมมาขอให้คุณช่วยปล่อยพ่อผมไปได้ไหม"

"คาร์ล คุณยังฟังผมอยู่รึเปล่า"

"คาร์ลร็อล์ฟคุณได้ยินผมไหม ฮาโหล..."

[ได้ยิน] แค่ประโยคแรกที่ตอบกลับมามันก็ช่างเย็นชาต่อใจคนฟังสะเหลือเกิน

"แล้วคุณจะปล่อยพ่อผมไหมครับ"

[ฉันพูดหรอ]

"ผมขอร้อง ตอนนี้พ่อผมเป็นโรคหัวใจคุณอย่าทำอะไรท่านเลย ขอร้องนะครับเห็นใจกันเถอะ ปล่อยท่านเถอะ"

[ทีพ่อเธอมายุ่งกับฉันทำไมไม่รู้จักห้ามไอ้แก่นั้นบ้างละ]

"ผมไม่รู้ว่าคุณกับปาปาไปเจอกัน"

[แล้วเคยรู้อะไรบ้างนอกจากเรื่องหนีกับหลบหน้า]

"ไว้คุณค่อยด่าผมเรื่องนี้ได้ไหม วันนี้ผมโทรมาเพื่อจะคุยเรื่องพ่อ มาขอร้องให้คุณปล่อยพ่อผม ปล่อยท่านเถอะนะคาร์ลร็อล์ฟ"

[จะขอร้องก็มาขอร้องต่อหน้าสิ มุดหัวอยู่ทำไม]

"ผมไปไม่ได้"

[โคตรขี้ขลาด ถ้าอย่างนั้นก็ให้ไอ้แก่นั้นมันตายๆไปเลย]

“คาร์ล...โอเคๆถ้าผมไป คุณจะปล่อยพ่อผมจริงๆรึเปล่า”

[ไม่ปล่อย]

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเถียงกันอยู่ คุณหมอเจ้าของไข้ก็ได้เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินพอดี ครามจึงจงใจไม่ปิดเสียงแล้วให้โยริได้ฟังสิ่งที่หมอพูดไปด้วย

[ใครเป็นญาติคนไข้ครับ]

[ไม่มี สรุปมันเป็นยังไงบ้างหมอ บอกอาการมาเลย]

[ด้วยเพราะคนไข้มาถึงมือหมอด้วยสภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน ทำให้กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด ถ้าไม่ได้รับการรักษาอย่างรวดเร็ว หัวใจจะหยุดเต้นแล้วสมองอาจขาดออกซิเจนจนกลายเป็นอัมพฤกษ์อัมพาตได้ครับ]

[คุณจะให้ทำการรักษาเลยใช่ไหมครับ]

[เดี๋ยวก่อน]

[ได้ยินนะโยริ] ทันใดนั้นครามก็หันกลับมาพูดกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอีกครั้ง

"คุณ อึก คุณตอบรับการรักษาเถอะนะครับ"

[สะอึก? ร้องไห้หรอ]

"....."

[ดี! ร้องให้ตายไปเลย]

"คาร์ลตอบรับการรักษา ไม่งั้นก็ส่งปาปากลับมาหาครอบครัวผม ฮึก นะ นะคุณ"

[บอกไปแล้วว่าถ้าอยากให้พ่อเธอรอดก็แค่กลับมา กล้าไหมละ]

“คุณพูดอะไร คุณก็รู้ว่าผมไม่...”

[กลับมาโยริ] ยิ่งคนปลายสายพยายามจะปฏิเสธ ครามก็ยิ่งกดเสียงให้ต่ำลงเพื่อกดดันโยริ จนคนตัวเล็กได้แต่ตอบกลับมาเสียงอ่อนเพราะความกลัว

"แต่เราเลิกกันนานแล้ว"

[แล้วใครบอกว่าฉันจะให้เธอกลับมาคบ ฉันคงจะยังเอาเธอทำเมียอยู่หรอกนิสัยแบบนั้น]

"แล้วคุณจะให้ผมกลับไปทำไม"

[กลับมาเป็นโออิรันให้เสี่ยครามไง]

[กลับมาเป็นกะหรี่ให้ผัวเก่าเอาเวลาอยาก]

[เธอกล้าแบกหน้าบางๆของเธอมาทำแบบนั้นไหมละ โยริ]

[ถ้ากล้าฉันจะเซ็นรับการรักษาทันที แต่ถ้าไม่ หมอ ถอดสายเครื่องช่วยหายจะ...]

"กลับ! ผมกลับ!"

"ดี แล้วจะส่งคนไปรับ"

ตู๊ดดดดดดดดดดดด

TBC