LOGINรุ่งเช้าคาร์ลตื่นเป็นฝ่ายขึ้นมาก่อน แล้วหันไปมองโยริที่กำลังสนิทอยู่ข้างๆ ท่ามกลางแสงแดดที่ค่อยๆ ส่องผ่านหน้าต่าง มือหนายกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของโยริอย่างเบามือ พลางคิดในใจ คนตัวเล็กช่างเหมือนดอกซากุระ บอบบาง อ่อนโยน แต่ก็กลับงดงามและเย้ายวนทุกครั้งที่ได้มอง "เจ้าจะรู้ตัวไหมว่าทุกครั้งที่เราได้พบก
คาร์ลมองดูท่าทางของโยริด้วยความพึงพอใจ กระแทกแก่นกายเข้าใส่พร้อมกับขยับแท่งแก้วสลับจังหวะกัน ดวงตาคมเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เมื่อเห็นร่างของโยริสั่นสะท้านไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้เขาเช่นนี้ "ไง ของจริงกับของปลอมเจ้าชอบอันไหนมากกว่ากันโยริ" "นะ...นายท่าน... ไม่ไหว... อึก...ข้าไม่ไหว...มะ...มันจะฉีก" "หึ
ทั้งคู่สบตากันด้วยแววตาที่แสนจะลามก คาร์ลกดลำคอของโยริแน่นขึ้น บังคับให้กลืนกินแก่นกายของเขาอย่างหยาบโลน มือหนาอีกข้างก็จับแท่งแก้วกระแทกรูสวาทของคนตัวเล็กตามจังหวะเดียวกัน ทุกสัมผัสทำให้โยริรู้สึกเสียวซ่านจนเกินบรรยาย อยากจะหุบขาเพื่อหนีความเสียวแต่ก็ไร้ผล ได้แต่ดิ้นเร้าๆจนผิวเนื้อเสียดสีกับเชือกจ
"เจ้ามันเกินเยียวยาจริงๆ ยิ่งข้ากระแทก เจ้าก็ยิ่งแอ่นรับอย่างไม่รู้จักพอ ยิ่งถูกจับบี้ ยิ่งย่ำยี เจ้าก็ยิ่งแฉะร้องขอให้ข้าชำเราเจ้าให้หนักขึ้น ร่างกายเจ้านี่มัน...ร่านเกินกว่าจะบรรยาย สมแล้วที่เป็นทาสที่เกิดมาเพื่อให้ข้าชำเรา และใช้ทุกส่วนของร่างกายจนหมดสภาพ" คาร์ลไล้ฝ่ามือที่ลื่นไปด้วยน้ำมันลงบนสะ
จากนั้นคาร์ลก็หยิบขวดน้ำมันออกมา เปิดฝามันอย่างช้าๆ ก่อนจะหยดน้ำมันเย็นๆนั้นลงบนแผ่นอกของโยริ ผิวขาวเนียนรู้สึกร้อนผ่าว เมื่อหยดน้ำมันค่อยๆ ไหลซึมลงไปตามร่องรอยของเชือก เสียงลมหายใจของคนตัวเล็กเริ่มหนักหน่วงขึ้น จนคาร์ลได้แต่ยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นการตอบสนองนั้น "เจ้าตื่นเต้นกับมันใช่ไหม หึ แต่ข้าจะบอก
โยริกลับเข้ามาในสถานที่โออิรันเป็นครั้งสุดท้าย โดยที่มีคาร์ลเดินเคียงข้างมาด้วย คนตัวเล็กสวมใส่ชุดกิโมโนที่สง่างามที่สุดเข้ามา ราวกับเป็นการสั่งลาต่อทุกสิ่งที่นี่ สถานที่ที่เคยให้เกียรติยศสูงสุดแก่เขา คาร์ลได้ขอไถ่ตัวโยริออกมาด้วยเงินจำนวนมหาศาล แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไป โอคามิซังก็ได้ขอพูดคุยกับโยริ
Rrrrrrrr "ครับ" [ถึงรึยัง] "ถึงแล้ว กำลังเข้าไปครับ" หลังวางสายจากคราม โยริก็เดินเข้าไปในอู่รถแห่งหนึ่งพร้อมกล่องข้าวเบนโตะที่ให้แม่บ้านทำมาให้ ระหว่างทางที่เดินไปคนในอู่ก็ต่างส่งยิ้มให้กับคนตัวเล็กอย่างคุ้นเคย เพราะนี่ก็เข้าวันที่สามแล้วที่โยริเอาข้าวเอาขนมมาส่งให้กับพ่อหนุ่มนักแข่งเป็นการรับผ
"ข้าชอบดูเจ้าร่านแบบนี้ที่สุดเลยโออิรันน้อย" "เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงชอบดูเจ้าสำลักความต้องการของตัวเอง..." "เพราะเจ้า...จะอ้อนวอนข้าถึงขีดสุดยังไงละ ความร่านของเจ้ามันพุ่งทยานจน แม้แต่ในวินาทีนี้ที่เจ้าได้รับการกระตุ้นจนตาลอย เจ้าก็ยังกอดเอวข้าไม่ปล่อย" "ขาสั่นถึงเพียงนี้ก็ยังรั้นจะเกี่ยวเอว
โยริพาร์ท "รีบไป" เจค คนที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดีพูดขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนที่จะเดินนำผมไปยังเครื่องบินส่วนตัวเพื่อไปหาพ่อ ปึก! "ขอโทษครับ" อยู่ๆเจคก็หยุดเดินกะทันหันจนทำให้หัวผมเผลอไปชนเข้ากับหลังเขา จนได้รับสายตารำคาญจากเจคกลับมา สายตาเขา...ดูเกลียดผมมากเลย แต่ก็คงไม่แปลก เขารักเจ้านายเขามากหนินะ
"โยริอย่า!!!!" ฉึบ! Rrrrrrrr "เฮือก!" [เสี่ยโกดังเราโดนไฟไหม้อีกแล้วครับ] "อืม" [รอบที่สามของเดือนแล้วนะเสี่ย ครั้งนี้ของเราเสียหายเยอะมาก แถมเจ้าตัวมันยังมากร่างดูผลงานถึงที่ด้วย แบบนี้มันเย้ยกันชัดๆเลยนะครับ] "ดูไว้ เดี๋ยวกูกำลังไป" ฟ้าคราม หรือ เสี่ยคราม ถูกปลุกให้ตื่นจากฝันร้ายที่ตามหลอ







