บทที่ 2 (2/2)

ทว่าทันทีที่หยิบเม็ดยาสีฟ้าหม่นขึ้นมาจ่อปาก กลิ่นสารเคมีสังเคราะห์รุนแรงกลับกระแทกประสาทรับกลิ่น ร่างกายของฮายอนต่อต้านยาอย่างรุนแรงจนเกิดอาการขย้อน

“อุ๊บ!” ฮายอนปัดเม็ดยาทิ้ง รีบก้มตัวลงโก่งคออาเจียนใส่อ่างขยะข้างโซฟาจนตัวโยน

“ฮายอน!” มีแรตกใจสุดขีด รีบเข้าไปลูบหลังให้ ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นเม็ดยาและขวดยาที่ตกอยู่บนพื้น

มีแรก้มลงคว้าขวดยาขึ้นมาดู พลันเปลวเพลิงแห่งความโกรธก็ปะทุขึ้นในดวงตา “มึงกินยาบ้าอะไรเข้าไปเนี่ยฮายอน! สารเคมีเถื่อนพวกนี้มันทำลายสุขภาพมึงได้เลยนะ! มึงไปเอายาอันตรายแบบนี้มาจากไหน!”

“กูไม่มีทางเลือกมีแร...” ฮายอนหอบหายใจรวยริน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม “กูเป็นแค่โอเมก้ายีนด้อย... ถ้ายีนของกูรั่วไหลออกมาตอนที่คนอื่นอยู่เยอะๆ กูจะทำงานต่อได้ยังไง... ยาถูกกฎหมายมันระงับฟีโรโมนกูไม่อยู่ มีแต่ยาพวกนี้เท่านั้น...”

มีแรมองเพื่อนสนิทด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เธอโยนขวดยาลงถังขยะทันที ก่อนจะดึงฮายอนเข้ามากอดแนบอก “กูเข้าใจ... กูเข้าใจมึงนะฮายอน แต่ร่างกายมึงจะพังเอา... สัญญากับกูนะว่าจะไม่แตะต้องยาบ้าๆ นี่อีก ถ้ามีปัญหาเรื่องกลิ่น เดี๋ยวกูจะช่วยมึงหาคลินิกลับที่ไม่บันทึกประวัติราชการเอง เคไหม”

ฮายอนพยักหน้าทั้งน้ำตา ซุกหน้าลงกับไหล่เพื่อนสนิท สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ช่วยประโลมใจ ทว่าลึกๆ ในใจกลับโหยหากลิ่นไม้ซีดาร์ที่เคยโอบกอดเขาไว้เมื่อคืนอย่างน่าประหลาด

เวลาสี่โมงเย็น แสงแดดสีส้มอุ่นทอดเงายาวผ่านหน้าต่างห้องทำงานใหญ่ของหอจดหมายเหตุ เจ้าหน้าที่หลายคนเริ่มทยอยเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

ทันใดนั้น ชายในชุดสูทดำติดตราสัญลักษณ์ทำเนียบประธานาธิบดีสองนายก็เดินตรงเข้ามายังโต๊ะทำงานของฮายอนพร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มประทับตราครุฑแดง

“คุณแพคฮายอนใช่ไหมครับ” เจ้าหน้าที่เอ่ยถามเสียงเรียบ

“ใช่ครับ... ผมเอง” ฮายอนลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่า

“มีหนังสือคำสั่งด่วนที่สุดจากสำนักประธานาธิบดีถึงคุณครับ กรุณาเซ็นชื่อรับทราบด้วย”

ฮายอนรับปากกามาเซ็นชื่อด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเปิดซองเอกสารออกดู ข้อความในหนังสือราชการทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

‘คำสั่งแต่งตั้งและโอนย้ายข้าราชการพิเศษ... ให้ นายแพคฮายอน ตำแหน่งภัณฑารักษ์ชำนาญการ ย้ายไปปฏิบัติหน้าที่ประจำสำนักประธานาธิบดี ปีกตะวันออก ทำเนียบบลูการ์เดน มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป’

“มะ ไม่จริง...” ฮายอนพึมพำ ขาแทบหมดแรงทรุดลงกับเก้าอี้

“มีเรื่องอะไรกันเหรอคุณฮายอน” น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะดังขึ้นจากด้านหลัง

ชายหนุ่มร่างสง่างามในชุดสูทสั่งตัดเนื้อดี กิริยาท่าทางสุขุมเปี่ยมด้วยเสน่ห์ทางการทูตเดินก้าวเข้ามา ซูยอง (ยุนซูยอง) นักการทูตอาวุโสประจำกระทรวงการต่างประเทศที่แวะมาประสานงานเอกสารโบราณส่งยิ้มอ่อนโยนให้

ซูยองชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเดินเข้ามาในระยะประชิด จมูกที่ไวต่อฟีโรโมนของนักการทูตหนุ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นฟีโรโมนพีชขาวที่ปนเปื้อนกลิ่นไม้ซีดาร์จางๆ จากซอกคอของฮายอน แววตาคมฉายประกายสงสัยเพียงครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ

“ยินดีด้วยนะคุณฮายอน...” ซูยองเหลือบมองเอกสารในมือฮายอน “ได้ไปทำงานใกล้ชิดท่านประธานาธิบดีแบบนี้ มีคนอิจฉากันทั้งกระทรวงแน่ๆ”

“ผม... ผมไม่ได้อยากไปเลยครับพี่ซูยอง...” ฮายอนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันกะทันหันเกินไป... ผมกลัวว่าจะทำงานได้ไม่ดี”

ซูยองมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ จึงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูฮายอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฟังพี่นะคุณฮายอน... ทำเนียบบลูการ์เดนไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยเขี้ยวเล็บและการห้ำหั่นทางการเมือง แต่ในเมื่อท่านผู้นำออกคำสั่งเรียกตัวคุณไปด้วยตัวเอง การอยู่ใต้ปีกคุ้มครองของท่านประธานาธิบดี อาจจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณในเวลานี้ก็ได้นะ”

คำพูดของซูยองทำให้ฮายอนสะท้านไปทั้งอก

ดวงตากลมโตมองเอกสารคำสั่งย้ายในมือ สองมือกำกระดาษแน่นจนยับย่น ความกลัว ความสับสน และความตื่นตระหนกถาโถมเข้าใส่จนแทบหายใจไม่ออก

พรุ่งนี้เช้า... เขาจะต้องก้าวเท้าเข้าไปในกรงเล็บของชเวแทกยอม ชายผู้เป็นเจ้าของรอยกัดบนต้นคอนี้จริงๆ หรือ!