บทที่ 3 (2/2)

แทกยอมยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้ดงฮยอกหยุดพูด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ยอดกระหม่อมของคนตัวเล็กกว่าตรงหน้า ก่อนที่ปลายนิ้วแกร่งจะเอื้อมไปแตะลงที่ปลายคางมน แล้วค่อยๆ เชยขึ้นให้สบตากับเขาตรงๆ

สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วทำให้ฮายอนสะดุ้ง พยายามจะเบี่ยงหน้าหนีแต่แรงกดเบาๆ กลับตรึงเขาไว้แน่น

“พบกันอีกแล้วนะ... คุณแพคฮายอน” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมทอประกายลึกล้ำ

“ทะ ท่านประธานาธิบดี...” ฮายอนเอ่ยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ รู้สึกเหมือนกำลังจะละลายภายใต้สายตาคู่นั้น “ขออภัยที่เมื่อวานผมเสียมารยาทครับ...”

“เมื่อคืนหนีกลับไปเร็วเหลือเกินนะ” แทกยอมกระตุกยิ้มบาง “ทิ้งไว้แค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว คิดว่าผมจะหาคุณไม่เจอหรือไง”

“ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะหนีครับ...” ฮายอนกลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมสติ “เมื่อคืนเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉิน... ผมเห็นท่านหลับสนิท และกลัวว่าจะเกิดความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของท่านประธานาธิบดี ผมจึงรีบกลับครับ”

“กลัวภาพลักษณ์ของผม หรือกลัวผมกันแน่” แทกยอมโน้มใบหน้าลงมาใกล้อีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจ “แต่เอาเถอะ... ในเมื่อคุณมาอยู่ที่นี่แล้ว เรื่องเมื่อคืนผมจะไม่เอาความ”

แทกยอมปล่อยมือออกจากคางของฮายอน เดินกลับไปนั่งลงที่เก้าอี้หนังหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ผายมือไปยังโต๊ะไม้ตัวยาวที่จัดวางอยู่ตรงมุมห้องด้านขวา ซึ่งเต็มไปด้วยกองเอกสารโบราณ กล่องไม้ใส่บันทึกประวัติศาสตร์ และอุปกรณ์บูรณะกระดาษครบครัน

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หน้าที่ของคุณคือคัดแยกและบูรณะเอกสารประวัติศาสตร์ส่วนตัวของตระกูลชเว” แทกยอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทางการ “และโต๊ะทำงานของคุณ... จะตั้งอยู่ตรงนั้น ในห้องนี้”

ฮายอนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันมองโต๊ะทำงานสลับกับใบหน้าของผู้นำประเทศ “ในห้องนี้เหรอครับ! แต่... นี่คือห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานาธิบดีนะครับ ผมเป็นแค่ภัณฑารักษ์ธรรมดา ควรจะไปทำงานที่ห้องเอกสารกลางของปีกตะวันออกมากกว่าครับ”

“เอกสารพวกนี้คือบันทึกชั้นความลับของตระกูลผู้นำประเทศ” แทกยอมขัดขึ้นเสียงเรียบ สายตามองตรงมาอย่างไม่ยอมถอย “ไม่อนุญาตให้นำออกนอกห้องทำงานนี้แม้แต่แผ่นเดียว และการทำงานของคุณต้องอยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของผมโดยตรง”

“แต่การที่ผมมานั่งทำงานร่วมห้องกับท่านทั้งวัน มันอาจดูไม่เหมาะสมในสายตาของเจ้าหน้าที่คนอื่นนะครับท่าน” ฮายอนพยายามหาเหตุผลมาคัดค้าน “คนอื่นอาจมองว่าท่านใช้อำนาจตามอำเภอใจ...”

“ใครจะมองยังไงผมไม่สนใจ” แทกยอมตัดบทอย่างเด็ดขาด “ที่นี่คือทำเนียบของผม และคำสั่งของผมคือที่สุด คุณฮายอน”

ดงฮยอกที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ได้แต่แอบถอนหายใจยาว ส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความเผด็จการไร้ที่ติของเพื่อนสนิท ก่อนจะแกล้งกระแอมไอขึ้นมาหนึ่งที

“ถ้าท่านประธานาธิบดีไม่มีอะไรเพิ่มเติมแล้ว ผมขอตัวไปเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมสภาความมั่นคงรอบบ่ายก่อนนะครับ” ดงฮยอกกล่าวพลางส่งสายตาเห็นอกเห็นใจให้ฮายอนหนึ่งแวบ

“ไปเถอะ” แทกยอมโบกมืออนุญาต

ทันทีที่บานประตูปิดสนิทลง ความเงียบงันอันหนักอึ้งก็กลับเข้าปกคลุมห้องทำงานอันกว้างใหญ่อีกครั้ง

ฮายอนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สองมือกำแน่นด้วยความประหม่า แทกยอมลุกขึ้นจากเก้าอี้อีกครั้ง ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของฮายอนในระยะประชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

กลิ่นฟีโรโมนไม้ซีดาร์เข้มข้นแผ่ซ่านโอบล้อมแผ่นหลัง ฮายอนเกร็งตัวแน่นจนแทบไม่กล้าขยับ แทกยอมโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมใบหูขาวเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนขนอ่อนลุกซู่

“กลิ่นพีชของคุณเมื่อคืน...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแผ่วเบาจนหัวใจของฮายอนกระตุกวูบ “มันทำให้ผมแทบคลั่ง... และผมไม่คิดจะปล่อยให้กลิ่นนี้ลอยไปแตะจมูกใครหน้าไหนอีกแล้ว รู้ไว้ด้วยนะ... ฮายอน”

ใบหน้าหวานของฮายอนเห่อร้อนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เลือดในกายสูบฉีดรุนแรงจนแทบระเบิด

“ไปเริ่มทำงานได้แล้ว” แทกยอมผละออกช้าๆ รอยยิ้มมุมปากแฝงความพึงพอใจอย่างที่สุด “อย่าให้ผมเห็นว่าคุณอู้งานล่ะ... คุณภัณฑารักษ์ส่วนตัว”

ฮายอนรีบก้มหัวเร็วๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง สองมือนั่งจัดเรียงพู่กันและแผ่นกระดาษโบราณด้วยอาการใจสั่นระรัว ขณะที่สายตาคมกริบของประธานาธิบดีหนุ่มยังคงจับจ้องมองตามทุกอิริยาบถอย่างไม่ละสายตา!

คำพูดและสายตาที่หวงแหนอย่างเปิดเผยนี้... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่!

ชายผู้กุมอำนาจสูงสุดของประเทศคนนี้... กำลังคิดจะทำอะไรกับชีวิตของเขากันแน่!