บทที่ 4 (1/2)

บทที่ 4

แสงแดดอบอุ่นยามสายส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาตกกระทบโต๊ะไม้ตัวยาวตรงมุมห้องทำงานของประธานาธิบดี ฮายอนนั่งหลังตรงแน่ว สองมือที่สวมถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวกำลังใช้พู่กันขนสัตว์ปัดเศษฝุ่นออกจากแผ่นกระดาษสาโบราณอย่างระมัดระวังที่สุด

แม้ดวงตาจะจดจ่ออยู่กับตัวอักษรพู่กันจีนโบราณ ทว่าประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขากลับตื่นตัวเต็มพิกัด

เพียงแค่ขยับข้อมือ กลิ่นฟีโรโมนพีชขาวก็โชยขึ้นมาแตะจมูก และทุกครั้งที่แทกยอมพลิกหน้าเอกสารหรือจรดปากกาลงบนแฟ้มราชการ เสียงขยับกายจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ฝั่งตรงข้ามก็ทำให้หัวใจของฮายอนเต้นผิดจังหวะเสมอ

“คุณฮายอน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังทำลายความเงียบงันขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฮายอนสะดุ้งตัวตรง วางพู่กันลงบนแท่นวางทันที “ครับท่านประธานาธิบดี!”

แทกยอมประสานมือไว้บนโต๊ะ สายตาดำขลับจับจ้องร่างโปร่งที่นั่งเกร็งอยู่มุมห้อง “ลุกมานี่หน่อย”

ฮายอนสูดลมหายใจเข้าลึก ลุกขึ้นก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของผู้นำประเทศ กลิ่นฟีโรโมนไม้ซีดาร์ที่แผ่ออกมาทำให้ปลายประสาทของเขารู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด แม้ในใจจะยังคงหวาดหวั่น

แทกยอมเลื่อนซองเอกสารหนังสีดำขลับมาตรงหน้า “เปิดอ่านดูสิ”

ฮายอนหยิบเอกสารด้านในออกมา มันคือ ‘สัญญาจ้างงานฉบับพิเศษและข้อตกลงรักษาความลับระดับความมั่นคงแห่งชาติ’ ความยาวกว่าห้าหน้ากระดาษ

ดวงตากลมโตกวาดอ่านเนื้อหาในสัญญาอย่างรวดเร็ว ข้อกำหนดระบุชัดเจนถึงการคุ้มครองความปลอดภัยส่วนบุคคล สิทธิการเข้าถึงหอจดหมายเหตุชั้นความลับ และ... ข้อห้ามสำคัญสามข้อ

ข้อแรก ห้ามเปิดเผยข้อมูลการทำงานหรือเหตุการณ์ใดๆ ภายในปีกตะวันออกแก่บุคคลภายนอกเด็ดขาด แม้แต่ครอบครัวหรือเพื่อนสนิท

ข้อสอง ห้ามออกนอกพื้นที่ปีกตะวันออกหรือเดินทางออกนอกทำเนียบบลูการ์เดนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากประธานาธิบดีหรือเลขาธิการ โดยจะมีรถยนต์กันกระสุนพร้อมพลขับส่วนตัวคอยรับส่งทุกวัน

“มีรถรับส่งส่วนตัวด้วยเหรอครับท่าน” ฮายอนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “ปกติผมขึ้นรถไฟใต้ดินไปทำงานได้ครับ ไม่จำเป็นต้องรบกวนงบประมาณราชการ...”

“จำเป็นสิ” แทกยอมตัดบทเสียงเรียบ “รถไฟใต้ดินคนแน่นและมีฟีโรโมนปะปนกันมั่วไปหมด ผมไม่ยอมให้คุณไปเบียดเสียดกับใครจนกลิ่นพีชของคุณไปกระตุ้นอัลฟ่าตัวอื่นแน่”

และข้อสาม... ข้อที่ทำให้ปลายนิ้วของฮายอนสั่น ‘ผู้ได้รับการว่าจ้างต้องอยู่ภายใต้การดูแลสภาวะฟีโรโมนโดยแพทย์ประจำสำนักประธานาธิบดี และยินยอมให้ผู้นำประเทศควบคุมการปล่อยกลิ่นตามความเหมาะสมเพื่อความมั่นคง’

“ข้อที่สามนี่มัน...” ฮายอนเงยหน้าขึ้น สบตากับแทกยอมด้วยความสับสน “ควบคุมการปล่อยกลิ่น... หมายความว่ายังไงครับท่าน”

“ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ” แทกยอมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบไร้ความลังเล “คุณเป็นโอเมก้า และฟีโรโมนของคุณมีผลกระทบต่อผมโดยตรง ถ้าคุณปล่อยให้กลิ่นของคุณรั่วไหลออกไปรบกวนคนอื่น หรือทำให้คนนอกรู้ว่าคุณมีอิทธิพลต่อผม มันจะไม่ปลอดภัยสำหรับตัวคุณเอง”

“แต่ผมเป็นแค่โอเมก้ายีนด้อย...”

“ยีนด้อยที่ทำให้ผมคลั่งได้ในคืนนั้นน่ะเหรอ” แทกยอมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้าจนฮายอนหน้าร้อนผ่าว “อ่านให้ละเอียดแล้วเซ็นชื่อซะคุณฮายอน สัญญานี้มีผลผูกพันทางกฎหมายขั้นสูงสุด ถ้าไม่เซ็น... ผมก็คงต้องสั่งกักบริเวณคุณไว้ในทำเนียบนี้ยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“เซ็นครับ! ผมเซ็นเดี๋ยวนี้เลยครับ!” ฮายอนรีบคว้าปากกาหมึกซึมขึ้นมาแล้วจรดลายเซ็นลงบนท้ายเอกสารทุกหน้าอย่างรวดเร็ว กลัวว่าจะถูกกักขังไว้ในนี้จริงๆ

เมื่อเห็นฮายอนเซ็นเอกสารครบถ้วน แทกยอมรับแฟ้มกลับไป ทว่าสายตาคมกลับสังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของคนตัวเล็กซีดเผือดและสั่นเทา เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมขาวเนียน ริมฝีปากอิ่มแห้งผาก

“มือสั่นขนาดนั้น จะบูรณะเอกสารไหวเหรอ” แทกยอมเอ่ยถามเสียงดุ

“ไหวครับท่าน! ผมแค่... ยังปรับตัวไม่ค่อยทันครับ แล้วก็ยังไม่ได้ทานอะไรมาตั้งแต่เช้า...” ฮายอนรีบซ่อนมือไว้ด้านหลัง ก้มหน้างุดด้วยความอับอาย

แทกยอมขมวดคิ้วแน่น แววตาดุขึ้นมาทันที “ทำไมไม่ทานข้าวเช้า รู้ทั้งรู้ว่าต้องมาทำงานกับผม”

“คือ... ผมตื่นเต้นจนทานอะไรไม่ลงครับ”

แทกยอมถอนหายใจสั้นๆ เขากดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานทันที

“จัดชาร้อนกับของว่างเข้ามาในห้องทำงานด่วนที่สุด” แทกยอมสั่งการผ่านระบบสื่อสาร

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็นำถาดชาคาโมมายล์ร้อนกรุ่นพร้อมขนมอบเนื้อนุ่มและผลไม้สดเข้ามาวางไว้บนโต๊ะรับแขกกลางห้องก่อนจะถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไปนั่งตรงนั้น” แทกยอมพยักพเยิดไปที่โซฟากลางห้อง

“เอ่อ... ผมยังทำงานค้างอยู่ครับท่าน ให้ผมทำงานต่อเถอะครับ” ฮายอนท้วงอย่างเกรงใจ