11 "ลูกสะใภ้"

“สวัสดีค่ะ…ขอโทษนะคะ ที่นี่บ้านของตี๋ มงคลใช่หรือเปล่าคะ”

น้อยหน่ายืนอยู่หน้าร้านขายสังฆทานขนาดใหญ่ในตลาดสด พลางรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามออกไป เสียงของเธอฟังดูสุภาพ แต่ในใจกลับเต้นแรง

บ้านหลังนี้เธอจำได้ดี

ถึงจะไม่ได้เคยเข้ามาข้างใน แต่สมัยเรียนมัธยมเธอเคยนั่งรถผ่านเส้นนี้บ่อย ๆ ร้านสังฆทานขนาดใหญ่ที่มีพระพุทธรูปเรียงอยู่เต็มหน้าร้าน และมีธูปเทียนลอยกลิ่นจาง ๆ อยู่ในอากาศแบบนี้ จำยังไงก็ไม่มีทางจำผิด

ผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดชุดสังฆทานอยู่หน้าร้านเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มใจดีแบบคนที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า

“ใช่จ้ะ หนูมาหาใครเอ่ย”

น้อยหน่ากำถุงขนมในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“หนูเป็นเพื่อนตี๋นะคะ”

“อ๋อ เพื่อนตี๋สินะ มาหาตี๋ใช่ไหม”

เธอมองน้อยหน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น

“เข้ามานั่งก่อนสิลูก ยืนอยู่หน้าร้านแดดมันร้อน เดี๋ยวจะเป็นลม”

น้อยหน่าหันไปมองแดดที่ส่องอยู่บนพื้นปูนหน้าร้านอย่างเกรงใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ขอบคุณค่ะ”

เธอเดินตามเข้าไปในร้านอย่างระมัดระวัง

ด้านในร้านเต็มไปด้วยของใช้ทางศาสนา ทั้งชุดสังฆทาน ธูป เทียน หนังสือสวดมนต์ และพระพุทธรูปหลายขนาดเรียงอยู่เต็มชั้น

บรรยากาศมีกลิ่นธูปอ่อน ๆ ลอยอยู่ ทำให้ความรู้สึกในใจของเธอสงบลง

ตี๋ แฟนเก่าของเธอ โตมากับบรรยากาศแบบนี้สินะ ตอนเรียนเขาถึงได้น่ารักกับเธอมาตลอด แต่ตอนนี้เขาเย็นชา เรียกได้ว่าไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ แต่น้อยหน่าไม่โกรธ เพราะทุกอย่างก็เป็นเพราะตัวเธอเอง

“หนูนั่งตรงนี้ก่อนนะลูก”

แม่ของตี๋ลากเก้าอี้พลาสติกมาให้ น้อยหน่านั่งลงอย่างเรียบร้อย ก่อนจะยกมือไหว้

“ขอบคุณค่ะคุณแม่”

“ว่าแต่หนูชื่ออะไรนะลูก”

“หนูน้อยหน่าค่ะ” เธอยิ้มน้อย ๆ อย่างเป็นมิตร พยายามมองซ้ายมองขวา เพื่อหาตี๋ แต่ก็ไม่เจอ

“เป็นเพื่อนตี๋ที่มหาวิทยาลัยใช่ไหม”

“เป็นเพื่อนสมัยมัธยมค่ะ พอดีวันนี้มีเรื่องอยากจะรบกวนให้ตี๋ช่วยนิดหน่อย”

“เรื่องอะไรเหรอลูก”

“คอมหนูเสียค่ะ แล้วมีงานสำคัญอยู่ในนั้น ไปซ่อมที่ร้านไม่ได้ เลยอยากให้ตี๋ช่วยดูให้หน่อยค่ะ”

“โอ๊ย เรื่องแค่นี้ตี๋ช่วยได้อยู่แล้วลูก” เธอพูดอย่างมั่นใจ

“รายนั้นซ่อมคอมเก่งจะตาย ปกติก็รับซ่อมให้คนแถวนี้อยู่เหมือนกัน”

น้อยหน่ารู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อยที่อย่างน้อยแม่ของเขาก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่ประโยคต่อมาทำให้เธอเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง

“ว่าแต่ตี๋ไม่ค่อยพาเพื่อนมาบ้านเลยนะ แม่ตกใจเหมือนกันที่หนูรู้จักบ้านมัน” แม่ของตี๋มองเธออีกครั้งอย่างพินิจ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

“วันนี้มีสาวสวยมาหาถึงบ้านแบบนี้ เสียดายจัง ไม่ใช่แฟน แม่ดันนึกว่าจะได้ลูกสะใภ้แล้วซะอีก”

“ฮ่า ๆ” น้อยหน่าหัวเราะแห้ง ๆ เธอรีบหยิบถุงขนมที่เตรียมมา

“คุณแม่คะ พอดีหนูซื้อขนมมาฝากค่ะ”

“ขอบคุณนะลูก น่ารักจริง ๆ เลย รู้จักซื้อของมาฝากผู้ใหญ่ด้วย” แม่ของตี๋รับไปอย่างเอ็นดู

“ว่าแต่มีแฟนหรือยังลูก” คำถามตรง ๆ แบบนั้นทำให้น้อยหน่าชะงักไปนิดหนึ่ง

“ยังเลยค่ะ” เธอตอบพลางยิ้มสุภาพ

“หนูอยากตั้งใจเรียนก่อนค่ะ”

“แหม่ เด็กดีจริง ๆ”