บทที่ 4

มือทั้งสองข้างของเธอยังกำแน่นอยู่บนตัก ไม่ปัดป้องและเมื่อเขาแทรกนิ้วทั้งสี่เข้ากับเรียวขาที่ชิดติดกัน ร่างกายของเธอกลับขยับแยกเรียวขาทั้งสองให้อ้าออก

มืออีกข้างของพี่ไนต์วางบนท้ายทอยประคองให้ใบหน้าของเธออยู่ในองศาที่พอเหมาะกับการจูบ มือข้างหนึ่งของเธอจับแขนกำยำไว้เมื่อรับรู้ว่าปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังแตะโดนแพนตี้ตัวบาง

“อา...อย่า” เสียงร้องห้ามของเธอแผ่วเบาเมื่อเขาละริมฝีปากออก

“ผ่อนคลายครับ” เขาปรับเบาะให้ร่างบางค่อย ๆ นอนราบลง กระจกรถดำสนิทซึ่งแน่นอนว่ารถไฟฟ้าไร้เสียงเครื่องยนต์มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงหวานที่ผ่านเข้ามาในโสตประสาท เพลงบรรเลงที่ทำให้บรรยากาศเวลานี้ช่างเย้ายวนใจ

เขาจูบเธออีกครั้งคราวนี้มือของเขาที่แตะต้องเพียงบางเบาเริ่มลงน้ำหนักมากขึ้น รสจูบที่อ่อนหวานในครั้งแรกของกันและกันเวลานี้กลับร้อนเร่า

เสียงสายฝนกระทบกับหลังคารถนั่นยิ่งทำให้บรรยากาศยามเย็นยิ่งเป็นใจ ริมฝีปากร้อนละจากปากนุ่มซุกไซ้ลงกับซอกคอขาวเนียน

เธอผวาเมื่อฝ่ามือหนากอบกุมก้อนเนื้อนิ่ม ปลายนิ้วเรียวยาวตวัดเล่นยอดถัน แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้นถึงสองชั้น แต่กายสาวกลับรู้สึกราวกับว่าเวลานี้เธอเปลื้องผ้าไม่เหลืออาภรณ์ติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

“อุ่นหอมจัง” เสียงทุ้มเข้มพึมพำกับทรวงอกอิ่ม แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้นแต่ไนต์ก็ยังได้กลิ่นหอมจากกายสาว

“อุ่นร้อนแล้ว” เขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหูและกระซิบถ้อยคำแสนซาบซ่าน เมื่อเขาเลื่อนบอกตำแหน่งที่เขาบอกว่าร้อน เรียวขาเธออ้ากว้างขึ้นกว่าเดิม

ฝ่ามือร้อนวางประกบบนเนินสาว นิ้วมือทั้งสี่วางทั่วทั้งส่วนความเป็นหญิง ถึงจะมีเนื้อผ้าลูกไม้บางขวางกั้นแต่เธอก็รับรู้ถึงแรงกดและแรงบดขยี้

“อื้อ...พี่ไนต์ขา” มือเรียวทั้งสองข้างจิกเกร็งบนไหล่กว้าง เธอแอ่นเนินเนื้อเข้าหาฝ่ามือหนา เอียงใบหน้าให้เขาได้ซุกซอกคอได้ถนัดมากขึ้น แอ่นหน้าอกสู้กับฝ่ามือที่กอบกุมบีบเคล้นเต้างาม

“อุ่น...น้ำอุ่นเต็มมือพี่เลยครับ” คำพูดเร่าร้อนของพี่ไนต์ทำคนฟังเร่าร้อนราวกับจะขาดใจ ขาเรียวอ้ากว้างอีกนิดให้กลีบดอกไม้ภายใต้แพนตี้อ้าออก

เมื่อกลีบดอกไม้ฉ่ำน้ำแย้มออกมามากกว่าเดิมนั่นเท่ากับว่าเธอกำลังอยากให้เขารุกล้ำได้มากขึ้น

“อยากให้พี่ใส่เข้าไปไหม”

บทที่ 3 รอยอะไร

“อยากให้พี่ใส่เข้าไปไหม” คำถามของเขาทำหัวใจสาวน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ ที่นี่มหาวิทยาลัย เธอกับเขาไม่ควรทำเช่นนี้ ไออุ่นรวบรวมสติทั้งหมดที่มีผลักมือเขาออกจากความเป็นหญิง

“อย่าค่ะ อุ่นอยากกลับบ้าน” เธอพลิกกายหันหน้าเข้าหาหน้าต่างรถ ไม่ยอมสบสายตากับเขาอีกตั้งแต่มหาวิทยาลัยถึงบ้าน

พี่ไนต์จะทรมานไหมเธอไม่รู้ แต่คนที่ทรมานตลอดทางคือเธอ ความอยากที่ไม่ได้รับการปลดปล่อยมันทรมานเหลือเกิน ทรมานจนเธอนอนไม่หลับ คงเพราะเธอไม่อยากมองหน้าเขาเลยเลือกที่จะไม่กินข้าวเย็น สร้างความแปลกใจให้พี่ชายอีกสองคนไม่น้อย ไออุ่นอ้างว่าเธอปวดหัวและอยากนอนพัก

สี่ทุ่มร่างบางย่องออกจากห้องของตัวเองลงมาที่ห้องครัวอยากได้นมอุ่น ๆ สักแก้วก่อนนอนเผื่อว่าจะนอนหลับง่ายขึ้น

“พี่กาย...” ผู้ชายที่อยู่ในห้องครับเป็นพี่ชายคนโตของบ้าน

“อุ่นมาทำอะไรเหรอ” พี่กายผู้ชายอบอุ่นแม้แต่เสียงที่เอื้อยเอ่ยออกมาก็หวานหูชวนละลาย

“อุ่นมาอยากได้นมร้อน ๆ ก่อนนอนค่ะ พี่กายเอาด้วยไหมคะ” ไออุ่นบอกในสิ่งที่ตัวเองต้องการทั้งยังถามเขาด้วยความห่วงใย เขาคือเสาหลักของบ้านเพราะพวกเราทั้งสามคนยังไม่มีใครเรียนจบ

“อืม เอาด้วยแก้วหนึ่ง เอาไปให้พี่ที่ห้องทำงานนะ” ห้องทำงานของพี่กายอยู่ในห้องหนังสือของบ้าน เพราะเพิ่งได้รับตำแหน่งบริหารหลังจากที่พ่อจากไปทำให้พี่กายต้องทำงานหนักทั้งที่บริษัทและที่บ้าน แม้แต่อยู่บนรถพี่กายยังคงทำงาน

ไออุ่นตั้งใจอุ่นนมอย่างดีให้ไม่ร้อนจนเกินไปใส่แก้วเก็บความร้อนเดินตรงไปในห้องทำงานเขา แต่เมื่อถึงห้องทำงานก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่เห็นพี่กายนั่งทำงานอยู่ เธอกวาดสายตามองซ้ายมองขวา

เห็นร่างใหญ่นอนหลับอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ที่ตั้งไว้ริมหน้าต่าง เขาคงเหนื่อยมาก

ไออุ่นวางแก้วนมอุ่น ๆ ไว้บนโต๊ะทำงาน เธอย่องไปหาโซฟาตัวนั้น เห็นผ้าห่มกองอยู่พื้นข้างโซฟา น่าจะเป็นผ้าห่มที่ไว้คลุมเวลาที่พี่กายอยากนอนพักในนี้

มือบางหยิบผ้าห่มขึ้นมาค่อย ๆ คลุมกายให้เขาอย่างเบามือ

“อุ้ย!” เธอตกใจเมื่อเขาขยับกายและร่างบางของเธอก็สะดุดล้มลงบนร่างหนา มือทั้งสองข้างของเขากอดเธอไว้แน่น

“เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามอย่างห่วงใยมองสำรวจใบหน้างามของเธอ

“เออ...ไม่เป็นไรคะ” ไออุ่นพยายามขยับตัวออกจากอกแกร่ง

“รอยอะไร” พี่กายมองรอยตรงลำคอขาวเนียนแล้วต้องขมวดคิ้ว ใช้นิ้วมือเกี่ยวทัดผมเธอเพื่อจะดูรอยให้ชัดขึ้น