เข้าสู่ระบบ------------------"อึดอัดหรือเปล่าที่เดินกับพี่" "เปล่าเลยค่ะ ไม่อึดอัดเลยสักนิด" เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสดใสคนพี่เองรีบคว้ามือเล็กเข้ามากุมไว้แน่น เขาต้องการตอกย้ำให้ทุกคนได้รับรู้ถึงสถานะของตน "ว๊ายๆ จับไม้จับมือกันแล้วนั่น" "ลูกเขยคนโตกำนันเชนเขาล่ะ" คราวนี้ยิ่งทำให้จันจิรู้สึกเขินอายมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก แต่คนที่อารมณ์ดีดูเหมือนจะเป็นลูกชายผู้การ เขาเดินยกยิ้มแสดงตัวว่าตนนั้นเป็นเจ้าของ บรรยากาศชื่นมื่นกลับต้องกร่อยเพราะเชิด "เชิด" เชิดยืนขวางทางของทั้งสองท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่จ้องมองมา เห็นชายอันตรายเนออนรีบก้าวเท้าใช้ร่างหนาของตนปิดบังร่างบางของจันจิไว้เบื้องหลัง ชายหนุ่มทั้งสองยืนประจันหน้ากันโดยไม่มีใครยอมถอย กระทั่งเสียงหวานเอยพูด "พี่เนออนหนูไม่เป็นไร" จันจิขยับตัวถอยห่างจากเนออนชายที่เพิ่งเลื่อนสถานะมาเป็นแฟนหนุ่มเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว "มีอะไรหรือเปล่าเชิด" เธอพยายามข่มอาการกลัวเอ่ยถามออกไปด้วยสายตาสั่นไหว แววตาดุดันของเชิดค่อยๆ อ่อนลงพลางถอนหายใจ "ฉันขอโทษ" เขาเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก้มหน้ามองเพียงพื้นดิน แม้ท่าทีจะดูเหมือนไม่สำนึกผิดแต่อดีตเพื่อนอย่าง
------------"ฝากดูแลลูกสาวแม่ด้วยนะเนออน" "ครับ" ทุกคนเดินทางออกจากบ้าน บรรยากาศเงียบลงเช่นเดียวกันกับจันจิและเนออนที่ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องนอนไปพักผ่อน เวลาล่วงเลยมาจนถึงสามทุ่ม เสียงเคาะประตูหน้าห้องหญิงสาวดังเรียกให้เจ้าของห้องหลุดออกจากภวังค์ "จันจินอนหรือยัง?" "ยังค่ะ" "พี่ขอเข้าไปหาหน่อยได้ไหม" "อะ เออค่ะ" จันจิลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตูห้อง พบเข้ากับชายหนุ่มลูกครึ่งในมือถือแก้วนมเห็นไอร้อนลอยขึ้นจากแก้ว ไม่ทันจะได้สอบถามร่างหนาเดินแทรกพาตัวเองเข้าห้องนอนหญิงสาวไปเสียแล้ว"คืนนี้พี่เห็นอากาศค่อนข้างเย็นเลยชงนมร้อนมาให้" "ขอบคุณค่ะ" คนพี่นั่งบนเตียงพร้อมส่งนมให้หญิงสาวได้ดื่ม เกรงว่าคนพี่จะเสียใจจึงรับนมร้อนมาดื่มก่อนจะวางลงบนโต๊ะหัวเตียง และนั่งลงข้างกายคนพี่ "จันจิ" "ค คะ?!" "พี่คิดมาอย่างดีแล้ว" "คิดว่า...?" "คิดว่าพี่จะจริงจังกับความรู้สึกตัวเอง จะจริงจังว่าจะขอจันจิคบในสถานะแฟน" "!!!!" ลูกสาวกำนันดั่งกับถูกสะกดจิตเวลานี้เธอไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง ได้ยินเพียงเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก หัวใจดวงเล็กร้อนรุ่มจนยา
---------------"เรากลับบ้านก่อนนะแจน" "โอเคพรุ่งนี้เจอกัน" โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในตัวอำเภอนักเรียนเบาบางตาลงคงเหลือไว้ไม่กี่คน หนึ่งในนั้นที่ยังรอพี่สาวมารับคือแจนแจน เธอตัดสินใจที่จะรอหน้าอาคารเรียนบริเวณนั้นมีต้นไม้ให้ร่มเงาร่มรื่น ทว่าช่วงเย็นย่ำเช่นนี้กลับดูน่ากลัวเหมือนกับฉากในหนังสยองขวัญ "เมื่อไหร่จะมานะ?" เด็กสาวละสายตาจากหน้าจอมือถือเงยตรงไปยังถนนกลับจ้องผงะเมื่อเจอเข้ากับชายหนุ่มร่างใหญ่ใบหน้าเคร่งขรึมสายตาดุดันยืนมองเธออยู่ก่อนแล้ว "พะ พี่เชิด!!" ที่แท้เป็นลูกชายสัปเหร่อที่มีชื่อเสียงในทางที่ผิด ร่างใหญ่นั้นค่อยๆ เดินตรงมาหาเด็กสาวก่อนจะนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับเธอ ต่างก็ตรงที่ว่าวันนี้เธอกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเขาเหมือนอย่างก่อน พยายามจ้องมองหยั่งลึกเข้าไปในนัยน์ตาดุดันคู่นั้น แม้มันจะเกรี้ยวกราดแต่เธอกลับมองว่าลึกๆ ข้างในนั้นเต็มไปด้วยความอ้างว้างเดียวดายอย่างน่าสงสาร "เห็นฉันขนาดนี้แล้วไม่กลัวเลยหรือไง" "ไม่ค่ะ เพราะครั้งหนึ่งพี่ก็เป็นคนที่เคยช่วยชีวิตหนูเอาไว้" เชิดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่รู้ว่าเด็กสาวจะเดียงสาถึงเพียงนี้ ก่อนตนจะเริ่มเอ่ยถึงสิ่งที่ต้องการพูด
-------------------"ไม่ได้! คิดทะลึ่งอะไรของเรากันเนี่ย" หญิงสาวร่างบางยกมือปิดหน้าปิดตาตัวเองด้วยความเขินอาย ริมฝีปากไม่อาจหุบยิ้มได้เอาแต่หน้าแดงเมื่อคิดถึงชายหนุ่มลูกครึ่ง ลมหายใจร้อนรุ่มปะทะผิวกาย เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหู รอยจูบอ่อนโยนและนุ่มนวล ทุกสัมผัสยังคงติดตราตรึงใจใจเธอไม่เปลี่ยน ก่อนเสียงพูดคุยของใครบางคนจะดังเล็ดลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้อง "วันพรุ่งนี้เราต้องเดินทางกลับแล้ว ฉันยังไม่ได้บอกเนออนเลย" "ปล่อยให้พักผ่อนไปก่อนเดี๋ยวลูกตื่นมาค่อยบอกก็ได้" "ค่ะคงต้องเป็นแบบนั้น เจ้าลูกชายตัวดีนี่ดื้อจริงๆ เกือบพาลูกสาวกำนันไปเป็นอันตรายแล้วไหมล่ะ" "จะว่าไปหนูจันจิก็น่ารักดีนะ เหมาะกับลูกชายเราซะจริง" "คิดว่าฉันคิดไปคนเดียว ฉันอยากได้ลูกสะใภ้เหมือนหนูจันจิเลยล่ะ สวยเก่งจบในคนเดียว" "อึก!" ก่อนเสียงสองสามีภรรยาจะหายไปบ่งบอกว่าทั้งคู่ได้เดินห่างออกไปไกลจากบริเวณห้องเธอแล้ว นั่นยิ่งทำให้จันจิไม่อาจจะข่มตาหลับลงได้ "ละ ลูกสะใภ้งั้นหรอไม่จริงหน่า" แบบนี้ฉันจะนอนหลับตอนไหนกันล่ะเนี่ย!!---"ขอบคุณกำนันและแม่จันทร์อุตส่าห์ช่วยดูแลต้อนรับพวกเราเป็นอย่างดี" "ไม่เป็นไรเลยค
-----------------"ทีนี้รู้หรือยัง" "อึก! พี่เนออนคือว่า...ขอจูบได้ไหม" แม้จะไม่เคยจูบใครมาก่อนและไม่คิดที่จะขอจูบชายคนไหน แต่กลับเป็นเธอเองก็เอ่ยพูดความคิดออกไปดั่งผู้หญิงมีประสบการณ์ "ได้สิ แต่ถ้าพี่หยุดไม่ได้ไม่รับประกันความปลอดภัยนะ" "เรื่องนั้น จันจิรู้ดีและไม่คิดจะหยุดอยู่แล้ว อื้ม" ร่างบางขยับก้นนั่งลงบนตักแกร่ง ประคองกรอบหน้าคมครามเลื่อนริมฝีปากจูบชายหน้าหล่อด้วยท่าทีเงอะงะ บ่งบอกว่าเธอนั้นยังเดียงสากับเรื่องอย่างว่าอยู่มาก ก่อนคนพี่จะผละตัวถอยห่างประคองเรือนหน้าสวยเพ่งสายตาจ้องมองเธอผ่านความมืด "ใจเย็นสิค่อยๆ เปิดปากออกเดี๋ยวพี่สอนเอง" "อะ อา---!!!" ทันทีที่เธอเปิดริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยตามคำสั่ง ริมฝีปากหนาเข้าจู่โจมราวกับเสือตะครุบเหยื่อ เรียวลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวลิ้นหวานพันละวันคลอเคลียไม่ปล่อยให้หนี ทำเอาคนน้องถึงกับหายใจไม่ออกตบไหล่เตือนสติคนพี่ให้ปล่อยตนเป็นอิสระ "แฮ่ก! หายใจไม่ออก" "พี่บอกแล้วไงว่ามันจะหยุดไม่ได้ อยากให้พี่ต่อหรือพอแค่นี้" ฝ่ามือหนารวบคล้องเอวคอดขยับเลื่อนมายังแผ่นหลัง ก่อนจะขยับมาบีบเคล้นเนินอกอวบอิ่มแสนนุ่มนิ่มแผ่วเบา ทำเอาหญิงสาวที่ไม่ประสา
-----------------"โอ๊ย!!!" ร่างเล็กถูกวางตรงบนพื้นกระท่อมหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ โดยที่ฉันผิดเองก็ไม่รู้เลยว่ากระท่อมหลังนี้อยู่ส่วนไหนของป่า ตลอดทางเดินเธอเห็นเพียงพื้นดินและหญ้าเท่านั้น "เริ่มกันเลยดีไหม" "ชะ เชิดเราเป็นเพื่อนกันนะมีอะไรก็ใจเย็นค่อยๆ คุยกันสิ" ตลอดทางที่เดินมาร่วมสิบนาทีเธอค้นพบแล้วว่าการขัดขืนนั้นไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าเธอจะทุบตีแผ่นหลังหรือกัดลำตัวของชายป่าเถื่อนสักเท่าไรเขาก็ไม่ตอบโต้ ทั้งยังนิ่งเฉยเหมือนกับหินผาที่ไม่มีความรู้สึก แต่เมื่อเธอพูดคุยด้วยเหตุและผลร่างใหญ่ที่คร่อมอยู่นั้นค่อยๆ อ่อนลงจ้องมองใบหน้าเธอด้วยสายตาเรียบเฉย ต่างจากแววตาของสัตว์ป่าเมื่อครู่"แล้วจันจิล่ะ จันจิเคยที่จะรับฟังคำพูดของฉันบ้างไหม เธอเอาแต่หลบหน้าและหนีฉันทุกครั้งไปราวกับว่าฉันเป็นตัวขยะแขยงในชีวิตของเธอ" "ระ เรื่องนั้น" ฉันไม่ได้ขยะแขยงหรือรังเกียจเชิดสักหน่อย แต่ที่ทำไปก็เพื่อรักษาระยะห่างไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เหมือนในวันนั้นเท่านั้นเอง "พอฉันพยายามจะเข้าหาเธอ เธอกลับวิ่งหนีรู้หรือเปล่าว่าฉันตกหลุมรักเธอจนแทบคลั่ง" "งึก!" เมื่อปลายนิ้วโป้งหยาบกร้านค่อยๆ เกลี่ยเนินแก้มหญิงสาวอย่
--------------"ที่นี่ถูกแล้วสินะ" เบื้องหน้ารถคือโฮมสเตย์ที่ทำจากไม้สไตล์บ้านๆ แต่อบอุ่นโดยรอบเต็มไปด้วยทุ่งนา ส่วนวิวด้านหลังถูกโอบล้อมไปด้วยภูเขา "ไม่ได้จองมาด้วยสิ คงมีห้องว่างอยู่หรอกมั้ง"หลังจากคว้ากระเป๋าและข้าวของที่จำเป็น เตรียมจะเปิดประตูก้าวเท้าลงจากรถ จู่ๆ ร่างของหญิงสาวในเสื้อคอกระเ
---------------"นะ นม อึก!"เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก สายตาหื่นกระหายจ้องทะลุเนื้อผ้าขาวบางที่เปียกชุ่มจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน เนินเนื้อที่เบียดแน่นอยู่ในยกทรงสีขาว นั้นดูนวลตาเสียจนเขาอยากจะกระโจนเข้าไปฝังหน้าลงซะให้รู้แล้วรู้รอด ความรุ่มร้อนมหาศาลหลั่งไหลลงไปรวมกันที่กลางกายประหนึ่งลาว
--------------บนโต๊ะอาหารเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบจาน ทว่าความเงียบนั้นเริ่มเปลี่ยนไป เมื่อสายตาของผู้ใหญ่หาญลอบมองไปยังร่างอิ่มนวล ของเด็กสาววัยสะพรั่งที่นั่งฝั่งตรงข้าม ยามที่มะลิขยับกายยกแขนตักกับข้าว คอเสื้อคอกระเช้าเว้าลึกก็เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่เบียดชิดกันจนเด่นชัด ดึงดูดสาย
--------------"มะลิ หึ"แสงจากตะเกียงรำไรสาดกระทบใบหน้าคมคร้ามที่ครานี้ดูสับสนวุ่นวายใจ พลางลอบมองขึ้นไปยังด้านบนเรือน ได้ยินเสียงพูดคุยเบา ๆ ของน้าหลานลอยตามลมลงมา "เฮ้อ ทันทีที่มีเด็กสาว บ้านหลังนี้กลับดูสดใสขึ้นมาทันตา"เขาลอบถอนหายใจยาว พลางพึมพำกับความว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ต่างจากในหั





![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

