ตอนที่ 6||ถอนหมั้น

ตอนที่ 6||ถอนหมั้น

เช้าวันถัดมา ถนนใหญ่หน้าจวนตระกูลมู่หรงยังคงคึกคักเช่นทุกวัน พ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงขายของตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง บางคนกำลังต้มน้ำชา บางคนกำลังยกเข่งผักสดลงจากเกวียน บ่าวรับใช้จากจวนขุนนางใกล้เคียงเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย เสียงล้อเกวียนบดถนนหินดัง           ครืดคราดสลับกับเสียงตะโกนเรียกลูกค้า

กลิ่นขนมอบร้อน ๆ จากร้านริมถนนลอยปะปนกับกลิ่นเครื่องหอม ทำให้ถนนสายนี้มีชีวิตชีวาตามแบบนครฉางอันที่ไม่เคยหลับใหล

ทว่าไม่นาน รถม้าคันหนึ่งก็มาหยุดลงหน้าประตูใหญ่ของจวนมู่หรง เสียงล้อรถที่หยุดกะทันหันทำให้คนแถวนั้นหันมองโดยพร้อมเพรียง ผ้าม่านรถม้าถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ก่อนที่หญิงสาวผู้หนึ่งจะก้าวลงมา

ลู่เจาเจาสวมชุดเรียบสีฟ้าอ่อน เสื้อคลุมยาวปลิวเล็กน้อยตามลมเช้า ใบหน้าของหญิงสาวสงบนิ่ง ท่าทางเรียบร้อยตามแบบบุตรีตระกูลใหญ่ แต่แววตาของนางกลับเย็นชาจนผู้คนที่เห็นรู้สึกได้โดยไม่ต้องเอ่ย  คำใด

ในมือของนางถือกล่องไม้เล็ก ๆ กล่องหนึ่ง แน่นอนว่าย่อมเป็นกล่องของหมั้นของนางกับมู่หรงเยี่ย

ลู่เจาเจาเดินตรงไปยังประตูใหญ่ของจวนมู่หรง จากนั้นยกมือขึ้นจบห่วงทองเหลืองเคาะประตูไม้หนาหนักอย่างไม่รีบร้อน

กึก กึก

ไม่นาน ประตูด้านหนึ่งก็เปิดออก คนเฝ้าประตูโผล่หน้ามามอง เมื่อเห็นว่าผู้ที่ยืนอยู่คือหญิงสาวที่กำลังจะเป็นว่าที่สะใภ้ของจวน เขาก็รีบก้มคำนับทันที ท่าทางเขาดูตกใจเล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่ลู่ เหตุใดท่านจึงมาที่นี่แต่เช้าเช่นนี้ขอรับ”

ลู่เจาเจาตอบเพียงสั้น ๆ “ข้ามีเรื่องต้องพบใต้เท้ามู่หรง”

คนเฝ้าประตูรีบกล่าว “เช่นนั้นเชิญท่านเข้าไปด้านในก่อนเถิดขอรับ”

แต่ลู่เจาเจาส่ายหน้าอย่างสงบ “ไม่จำเป็น ข้าจะรออยู่ตรงนี้ เจ้าไปแจ้งพ่อบ้านของจวนเถิด”

คนเฝ้าประตูไม่กล้าถามอะไรอีก รีบวิ่งเข้าไปด้านในทันที ไม่นานนัก พ่อบ้านใหญ่ของจวนมู่หรงก็รีบเดินออกมา

เขาเป็นชายวัยห้าสิบกว่า ใบหน้าสุภาพแต่แฝงความเฉียบคม เมื่อเห็นลู่เจาเจา เขารีบยกมือคำนับทันที

“คุณหนูใหญ่ลู่ เหตุใดท่านจึงไม่เข้าไปด้านในเล่าขอรับ ใต้เท้าและฮูหยินย่อมยินดีต้อนรับท่านเสมอ”

ลู่เจาเจายิ้มบาง แต่รอยยิ้มนั้นเย็นชาจนพ่อบ้านรู้สึกไม่สบายใจ ก่อนนางกล่าวช้า ๆ

“บอกไปแล้วว่าไม่จำเป็น  ข้าเพียงต้องการพบใต้เท้ามู่หรงที่หน้าจวนเท่านั้น”

พ่อบ้านชะงักไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนางแล้วก็ไม่กล้าซักถามมาก รีบหันกลับเข้าไปในจวนอีกครั้ง

ไม่นาน ประตูใหญ่ของจวนมู่หรงก็เปิดออกอีกครั้ง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินออกมาอย่างสง่างาม เขาคือ มู่หรงเซียว เสนาบดีแห่งกรมกลาโหม

ข้างกายเขามีฮูหยินมู่หรงยืนอยู่ และด้านหลังยังมีบุตรชายอีกสองคนกับสะใภ้ของตระกูล รวมถึงบ่าวรับใช้จำนวนไม่น้อยที่ตามออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น มู่หรงเซียวก้าวมาหยุดตรงหน้าประตูจวน สายตามองลู่เจาเจาอย่างสงสัย

“เจาเอ๋อ เหตุใดเจ้าจึงมาหาข้าแต่เช้าเช่นนี้ แถมยังไม่ยอมเข้าจวนอีก”

น้ำเสียงของเขายังสุภาพ เพราะเขาเกรงใจลู่เผยจ้าว ท่านปู่ของนางอยู่หลายส่วน ถึงอีกฝ่ายจะเป็นแค่บุตรสาวนายอำเภอเล็ก แต่ฐานะของสกุลลู่นับว่าร่ำรวย อาจร่ำรวยกว่าตระกูลมู่หรงของเขาด้วยซ้ำ สะใภ้คนนี้ใต้เท้ามู่หรงจึงพึงใจนัก

ลู่เจาเจาไม่ตอบทันที สายตาของนางกวาดมองผู้คนที่ยืนอยู่หน้าจวน ยิ่งเห็นว่ามีคนมากเพียงใด รอยยิ้มบางบนริมฝีปากของนางก็ยิ่งเย็นลง

ดีมาก!

ยิ่งคนมากเท่าใด…ก็ยิ่งดี

หญิงสาวยกกล่องไม้ในมือขึ้นอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นจึงเปิดฝาออก ภายในกล่องคือปิ่นหยกสีอำพันใส ปิ่นหยกน้ำผึ้งของหมั้นที่มู่หรงเยี่ยมอบให้นางเมื่อครึ่งปีก่อน ลู่เจาเจาหยิบปิ่นนั้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ

ผู้คนที่ยืนดูเริ่มกระซิบกันทันทีหลังเห็นว่าเป็นของหมั้นหมาย ฮูหยินมู่หรงขมวดคิ้วใจคอเริ่มไม่ดี  “เจาเอ๋อ เจ้ากำลังจะทำสิ่งใด”

ลู่เจาเจายิ้มเย็น “ข้ามาคืนของหมั้น”

คำพูดนั้นทำให้มู่หรงเซียวขมวดคิ้วทันที แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร ลู่เจาเจาก็ออกแรงหักปิ่นหยกในมือทันที

กร๊อบ!

เสียงหยกแตกดังชัดเจนท่ามกลางสายตาของคนในตระกูลมู่หรงและชาวบ้านนับร้อยชีวิต

ปิ่นหยกน้ำผึ้งหักออกเป็นสองท่อนในมือของนาง เสียงอุทานดังขึ้นจากผู้คนรอบข้าง ฮูหยินมู่หรงหน้าซีดทันที มู่หรงเซียวเองก็สีหน้าเปลี่ยนไป

แต่ลู่เจาเจาไม่สนใจ นางโยนเศษหยกลงบนพื้นหน้าประตูจวน จากนั้นจึงกล่าวเสียงดังชัดเจน

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป…”

เสียงของลู่เจาเจาไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนจนผู้คนทั้งถนนได้ยินทุกคำ นางยืนตัวตรงอยู่หน้าประตูจวนมู่หรง สายตานิ่งเย็นราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะเงยหน้ามองตรงไปยังมู่หรงเซียว เสนาบดีกรมกลาโหมแห่งราชสำนัก ผู้ซึ่งยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าจวนด้วยสีหน้าแข็งกร้าว

“สัญญาหมั้นหมายระหว่างข้ากับคุณชายสามมู่หรง…”

หญิงสาวหยุดเล็กน้อย ราวกับจงใจปล่อยให้คำพูดนั้นลอยอยู่กลางอากาศ

“…ขาดจากกันแล้ว”

ลู่เจาเจายกมือขึ้นช้า ๆ แล้วชี้ไปยังเศษหยกที่แตกกระจายอยู่บนพื้นหินหน้าประตูจวน แสงแดดยามเช้าตกกระทบเศษหยกจนเกิดประกายวาววับ

“ดังเช่นปิ่นหยกนี้”

คำพูดนั้นเหมือนค้อนเหล็กที่ฟาดลงบนหน้าตาของตระกูลมู่หรงต่อหน้าผู้คนทั้งถนน ทำให้ถนนทั้งสายเงียบงัน

เสียงพ่อค้าตะโกนขายของเมื่อครู่หยุดลงโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ลมเช้าที่พัดผ่านก็เหมือนจะเบาลง ผู้คนจำนวนมากเริ่มกระซิบกระซาบกันทันที

“สวรรค์…”

“นางหักปิ่นหมั้นจริง ๆ ต่อหน้าท่านเสนาบดีเลยหรือ”

“นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว…”

บนขั้นบันไดหน้าจวน ใบหน้าของมู่หรงเซียวเปลี่ยนสีทันที เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ อย่างเห็นได้ชัด มือที่ถือแขนเสื้อไว้กำแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด

ข้างกายเขา ฮูหยินมู่หรงเองก็โกรธจนตัวสั่น นางก้าวขึ้นมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลู่เจาเจาอย่างกับจะเผาให้ไหม้ก่อนนางจะตวาดเสียงแหลมขึ้นทันที

“ลู่เจาเจา! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงมาทำเรื่องอัปยศเช่นนี้หน้าจวน   มู่หรง!”

แต่นางยังไม่ทันพูดต่อ ลู่เจาเจาก็ปิดฝากล่องไม้ในมืออย่างสงบ เสียงของฝากล่องดังขึ้นไม่มากแต่กลับทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด

หญิงสาวไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้โต้เถียง นางเพียงยกสายตามองพวกเขาอีกครั้ง สายตานั้นสงบนิ่ง แต่เย็นชานัก

เย็นเสียจนทำให้ฮูหยินมู่หรงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นลู่เจาเจาก็หมุนตัวอย่างเรียบร้อย เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนสะบัดเบา ๆ ตามแรงลมเช้า ก่อนที่นางจะก้าวขึ้นรถม้าอย่างไม่รีบร้อน

ไม่มีคำลาจาก และยิ่งไม่มีคำอธิบายใดเพิ่มเติม รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าจวนมู่หรงไปอย่างไม่รีบร้อน

เสียงล้อรถบดไปบนถนนหินดังครืดคราด ผู้คนทั้งถนนยังคงยืนมองตาม บางคนตกตะลึง บางคนตื่นเต้น บางคนรีบกระซิบส่งข่าวให้คนอื่นฟัง

เรื่องที่ว่าที่สะใภ้หักปิ่นหมั้นต่อหน้าท่านเสนาบดีกลาโหมกำลังจะกลายเป็นข่าวใหญ่ของนครฉางอันภายในไม่กี่ชั่วยามแน่นอน

เมื่อรถม้าคันนั้นหายลับไปจากสายตา บรรยากาศหน้าจวนมู่หรงก็เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น มู่หรงเซียวก็หันกลับมาอย่างช้า ๆ

ใบหน้าของเขามืดครึ้มราวกับเมฆฝน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่กดเอาไว้แทบไม่อยู่

เขากำหมัดแน่น เสียงลมหายใจของเขาหนักขึ้น ในชีวิตราชการหลายสิบปีของเขา ไม่เคยมีใครกล้าหยามหน้าตระกูลมู่หรงต่อหน้าผู้คนเช่นนี้มาก่อน

“เว่ยจง!”

เสียงตวาดของเขาดังก้องหน้าประตูจวน บ่าวรับใช้หลายคนสะดุ้งแล้วรีบคุกเข่าคำนับทันที

“ขอรับ ใต้เท้า!”

มู่หรงเซียวจ้องพวกเขาอย่างเดือดดาล

“รีบไปตามคุณชายสามกลับจวนเดี๋ยวนี้!”

น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวจนบ่าวหลายคนหน้าซีด

“ขอรับ!”

ชายคนหนึ่งรีบวิ่งออกจากจวนทันที มู่หรงเซียวกัดฟันแน่น ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“บอกเขาว่า...”

เขาหันไปมองเศษหยกที่แตกกระจายอยู่บนพื้นหน้าประตูจวน สายตาของเสนาบดีกลาโหมมืดครึ้มยิ่งกว่าเดิม

“...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”