Accueil / รักโบราณ / ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ / บทนำ || ตลอดมาเป็นข้าที่โง่เอง

Partager

ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ
ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ
Auteur: จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง

บทนำ || ตลอดมาเป็นข้าที่โง่เอง

last update Date de publication: 2026-03-28 10:20:41

บทนำ || ตลอดมาเป็นข้าที่โง่เอง

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ ลู่เจาเจา ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากตนเองแน่น ราวกับเกรงว่าหากปล่อยเสียงใดเล็ดลอดออกไป หัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกจะระเบิดออกมาเสียก่อน

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูเรือนรับรองที่เป็นที่พักของคู่หมั้นตน ร่างกายแข็งทื่อดุจรูปสลักหิน นางถามตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ

นี่มัน…เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

เดิมทีการกลับมาครั้งนี้ นางตั้งใจให้เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในรอบสามเดือนที่ผ่านมา

หลังจากนางทำงานในหอแพทย์หลวงแห่งเมืองฉางอันติดต่อกันสามเดือน นางแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แม้แต่วันหยุดยังถูกใช้ไปกับการศึกษาตำราการแพทย์และช่วยรักษาคนไข้นอก นางทุ่มเททุกอย่างเพียงเพราะต้องการให้ท่านพ่อภูมิใจ และคู่ควรกับบุรุษที่ตนรักที่ปีนี้เขาสอบได้ถึงทั่นฮวา

บุรุษที่นางเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตคู่จนแก่เฒ่าไปด้วยกัน นอกจากจะเป็นแพทย์หลวงมีอาชีพการงานมั่นคงนางยังเร่งหาเงินสร้างฐานะอีกด้วย

ดังนั้นเมื่อได้หยุดยาวเพียงไม่กี่วันหลังจากนางไปรักษาโรคระบาดยังหมู่บ้านนอกเมือง ลู่เจาเจาจึงรีบเดินทางกลับที่จวนซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองฉางอันโดยไม่บอกผู้ใด นางตั้งใจจะมอบความประหลาดใจ   ให้เขา

แต่ผู้ที่ถูกทำให้ประหลาดใจ กลับกลายเป็นนางเอง

ภายในห้องเรือนรับรอง เสียงครางแผ่วต่ำดังลอดออกมาไม่ขาดสาย กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อของเรือนกายทำให้บรรยากาศในห้องอบอวลด้วยความกำหนัด

บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายหรูหรา ร่างชายหญิงสองคนกำลังพันเกี่ยวกันแน่น เสื้อผ้าถูกถอด ทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ชายผู้นั้นคือ มู่หรงเยี่ย บุรุษที่นางคบหามานานสามปี บุรุษที่ครั้งหนึ่งเคยบอกกับนางว่าจะรักนางเพียงคนเดียว จนนางวางใจยอมตกลงหมั้นหมายเมื่อครึ่งปีก่อน

ส่วนสตรีที่กำลังแนบชิดอยู่ใต้ร่างเขา…

เมื่อสายตาของลู่เจาเจามองเห็นใบหน้าชัดเจน หัวใจของนางก็เหมือนถูกของมีคมกรีดลงอย่างโหดเหี้ยม

“ลู่เพ่ยหนิง…?”

เสียงของลู่เจาเจาแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำ สตรีที่กำลังอยู่ใต้ร่างมู่หรงเยี่ยไม่ใช่สตรีแปลกหน้า แต่คือญาติสนิทที่สุดของนาง ญาติผู้พี่ที่นางเคยไว้ใจยิ่งกว่าผู้ใดในโลกและลู่เพ่ยหนิงยังรู้เห็นกับความรักครั้งนี้ของนางมาแต่แรกอีกด้วย!

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ทั้งสองคนบนเตียงต่างสะดุ้งโหยง มู่หรงเยี่ยรีบคว้าเสื้อคลุมมาปิดกาย ลู่เพ่ยหนิงเองก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้าอก ใบหน้าของนางนั้นแดงจัด ไม่รู้ว่าเพราะความอายหรือเพราะความตกใจ

ก่อนมู่หรงเยี่ยรีบเอ่ยขึ้น ปากคอสั่น

“เจาเอ๋อ! เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด เรื่องนี้ข้าสามารถอธิบายได้”

ลู่เพ่ยหนิงเองก็รีบพูดเสริมเสียงสั่น “ใช่แล้วเจาเอ๋อ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว พวกเราก็แค่...”

คำพูดของญาติผู้พี่ยังไม่ทันจบ หยดน้ำตาของลู่เจาเจาก็ไหลลงมาอย่างเงียบงัน หญิงสาวไม่ได้ร้องไห้โวยวาย หรือมีเสียงสะอื้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างช้า ๆ

ราวกับหัวใจของนางกำลังละลายออกมาเป็นหยดน้ำ สามเดือนที่ผ่านมา นางเหน็ดเหนื่อยเพียงใด กลางวันรักษาคนไข้ กลางคืนอ่านตำราเพื่อสอบเลื่อนขั้นเป็นหมอหลวง บางครั้งแม้จะป่วยก็ยังไม่กล้าหยุดพัก

ทั้งหมดนั้นเพียงเพราะนางหวังว่าเมื่อกลับมา จะได้เห็นรอยยิ้มของบุรุษที่นางรัก ว่าตนทำสำเร็จสอบเลื่อนขั้นสำเร็จตั้งแต่อายุสิบเก้าปี และจะได้ใช้เวลาด้วยกันเตรียมงานแต่ง

แต่สิ่งที่รอคอยนางอยู่กลับเป็นภาพเช่นนี้ ภาพของหนึ่งบุรุษที่รักมากกับอีกหนึ่งสตรีที่ลู่เจาเจาวางใจ กำลังสมสู่กันลับหลังตน

ในอดีต นางเคยได้ยินข่าวลือว่ามู่หรงเยี่ยมีสตรีอื่น นางเจ็บปวดอยู่บ้างแต่พยายามเข้าใจ เพราะนางยังไม่อาจแต่งงานทำหน้าที่ภรรยาให้เขาได้ จึงเลือกที่จะหลับตาข้างลืมตาข้างเสมอ

เพราะนางเชื่อว่าตราบใดที่หัวใจของเขายังอยู่กับนาง เรื่องเล็กน้อยเหล่านั้นก็ไม่สำคัญ

แต่วันนี้…

สตรีที่อยู่บนเตียงกับเขา กลับเป็นญาติสนิทของนางเอง หัวใจของลู่เจาเจาเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ

หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนหัวเราะออกมาเสียงเบา เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบจนแม้แต่มู่หรงเยี่ยยังรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาแล้ว

“อธิบายได้?” ท่านหมอหญิงลู่เอ่ยถามเสียงขมขื่น แต่ภายในใจของนางกลับทั้งเจ็บและขมยิ่งกว่า

“พวกเจ้าสองคนยังกล้าพูดคำว่าอธิบายอีกหรือ” สายตาของลู่เจาเจาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งขึ้นทุกขณะ

“บุรุษกับสตรีสองคนที่ข้ารักและเชื่อใจกลับลักลอบสมสู่กันบนเตียงของข้า แล้วบอกว่าให้ข้าอย่าคิดมาก”

หลังจากหมั้นหมายกับมู่หรงเยี่ย นางก็ซื้อจวนขนาดกลางนอกเมืองนี้ด้วยเงินตนเอง เพราะเขาเป็นคุณชายสามของตระกูลมู่หรง ยังมีพี่ชายอีกสองคน หากแต่งงานแล้วไม่แต่งเข้าจวนท่านพ่อของนางเอง นางก็ต้องอยู่เรือนสามในจวนมู่หรง

และตลอดมาลู่เจาเจารู้ดีเกินใคร มู่หรงเยี่ยอยากแยกจวน เขาไม่อยากตกอยู่ในอำนาจของท่านพ่อเขากับพี่ชายทั้งสอง เช่นนั้นจะให้เขาแต่งเข้าจวนลู่ของนาง มู่หรงเยี่ยคงยิ่งกว่าลำบากใจ และเพราะนางรักเขาจึงยอมควักเงินซื้อจวน เพื่อไม่ให้เขาลำบากใจ

“พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่นักหรือ” มู่หรงเยี่ยขมวดคิ้วทันที แทนที่จะรู้สึกผิด สีหน้าของเขากลับแฝงความไม่พอใจ

“เจาเอ๋อ เจ้าพูดจาหยาบคายเกินไปแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ลู่เจาเจาหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“หยาบคาย?”

“ใช่ เจ้าทั้งหยาบคายและก้าวร้าว” มู่หรงเยี่ยเสียงดังเข้าข่มคู่หมั้นตน เพราะเขาไม่เชื่อว่านางจะโกรธเขาจริง นางก็แค่น้อยใจเท่านั้น

“เฮอะ บุรุษที่แอบสมสู่กับญาติผู้พี่ของคู่หมั้นตนเอง ยังกล้ามาว่าผู้อื่นหยาบคายอีกหรือ หากข้าหยาบคายคงด่าพวกเจ้าสองคนเป็นสัตว์เดรัจฉานไปแล้ว มู่หรงเยี่ย ลู่เพ่ยหนิง!”

ลู่เพ่ยหนิงหน้าแดงจัดหลังถูกญาติผู้น้องด่ารวม นางจึงรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน “เจาเอ๋อ เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย”

ลู่เจาเจาฟังคำพูดของสตรีที่ตนนับถือเป็นพี่สาวแท้ๆ พลันเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มแทงหัวใจ

“เล็กน้อย? เพ่ยหนิง เหตุใดสิบเก้าปีที่พวกเราเติบโตมาด้วยกัน ข้าจึงไม่เคยรู้ว่าเจ้าไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้”

“ข้าไร้ยางอายที่ใด อย่างไรเสียเจ้าก็ยังเป็นคนสำคัญที่สุดของพี่เยี่ยอยู่ดี”

คำพูดนั้นเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นตบลงบนใบหน้าของลู่เจาเจาครั้งแล้วครั้งเล่า หญิงสาวมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

“ลู่เพ่ยหนิง เจ้ากล้าพูดคำเช่นนี้ออกมาโดยไม่ละอายใจ เจ้ามันไม่ใช่คนแล้วจริง ๆ”

บรรยากาศในห้องเงียบงัน เสียงลมหายใจของทั้งสามคนดังชัดเจน ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่เจาเจาจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ระหว่างข้ากับเจ้า ไม่มีคำว่าพี่สาวน้องสาวอีกต่อไป”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ตัดความสัมพันธ์สิบเก้าปีขาดสะบั้น ลู่เพ่ยหนิงหน้าซีดทันที จากนั้นสายตาของลู่เจาเจาจึงหันไปมองมู่หรงเยี่ย ดวงตาของนางเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก

“ส่วนท่าน ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน”

มู่หรงเยี่ยชะงัก ก่อนจะเอ่ยทวนคำของคู่หมั้นสาว

“สามวัน?”

“ใช่ ภายในสามวันนี้ ท่านจงเร่งเก็บข้าวของ แล้วออกไปจากจวนของข้าเสีย”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองคนบนเตียงถึงกับตกตะลึง มู่หรงเยี่ยเบิกตากว้าง ไม่เชื่อว่าสตรีที่รักเขามาสามปี สุดท้ายจะถึงกับขับไล่เขาออกจากจวนเช่นนี้

“เจาเอ๋อ เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร นี่คือจวนของข้า...”

“ไม่ใช่” หญิงสาวตัดบททันที

“จวนนี้ ข้าเป็นคนซื้อ”

ประโยคนั้นทำให้มู่หรงเยี่ยนิ่งอึ้ง

ลู่เจาเจาจ้องเขาอย่างขยะแขยง นางลำบากแทบแย่กว่าจะมีเงินซื้อจวนนี้ คิดสร้างครอบครัว แต่ชายชั่วกลับพาสตรีอื่นมาหลับนอนในจวนที่นางอาบเหงื่อต่างน้ำซื้อหามา

“ดังนั้นอย่าได้กล่าวว่าจวนนี้เป็นของท่าน รีบไสหัวออกไป ข้ายังใจดีอยู่มาก จึงให้เวลาท่านถึงสามวัน ไม่ใช่จับท่านกับสตรีผู้นี้โยนออกไปเสียตั้งแต่คืนนี้”

มู่หรงเยี่ยกัดฟัน เมื่อดูแล้วลู่เจาเจานั้นเอาจริง มิได้ขับไล่ตน  เล่น ๆ จากกลัวและกังวลบัณฑิตหนุ่มวัยยี่สิบสองปีจึงทำเสียงดังเข้าข่ม

“เจาเอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป แล้วนั่นเจ้ายังจะไปไหนอีก กลับมาคุยกันให้รู้ความก่อน เจ้าจะไล่ข้าเช่นนี้มิได้นะ”

ลู่เจาเจาหันหลังให้เขา เพราะทนเห็นหน้าของชายชั่วสตรีสารเลวไม่ไหว ก่อนนางจะเอ่ยเสียงเรียบเฉย

“ไปที่ใดก็ได้ ที่ไม่ต้องเห็นสตรีไร้ยางอายกับผู้ชายกินไม่เลือก”

หญิงสาวหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวประโยคสุดท้าย

“เพราะตั้งแต่ยามนี้เป็นต้นไป ข้าไม่มีคู่หมั้นเช่นท่านอีก มู่หรงเยี่ย!”

กล่าวจบ นางก็เดินออกจากห้องทันที ฝีเท้าของนางมั่นคง ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเหมือนแตกสลายอยู่ในอก เมื่อออกมาถึงหน้าประตู นางก็ผลักมันปิดลงอย่างแรง

ปัง!

เสียงประตูไม้ดังสะท้อนก้องไปทั่วเรือน ราวกับเป็นเสียงที่ปิดฉากความรักร่วมปีอย่างสิ้นเชิงแล้วในราตรีนี้ แต่จะโทษใครได้ ในเมื่อตลอดมาเป็นนางเองที่โง่งม…

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนพิเศษ 2

    จ้าวหลัวเฟยในวัยยี่สิบแปดปี ผ่านช่วงวัยคึกคะนองมาแล้ว ความหุนหันพลันแล่นในอดีตถูกหล่อหลอมด้วยเวลาและประสบการณ์จนเหลือเพียงความหนักแน่นมั่นคง อีกทั้งเขารอคอยมานานถึงเพียงนี้ จะให้รอเพิ่มอีกสักเล็กน้อยก็คงไม่ถึงกับขาดใจตาย ความรู้สึกที่เขาเก็บงำไว้ในใจ หากนับตามจริงก็ยาวนานถึงเจ็ดปีเต็ม เจ็ดปีของการเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ เจ็ดปีของการไม่กล้าเอื้อมมือเข้าไปแตะต้อง เพราะกลัวว่าสิ่งที่เขารักจะหายไปเขาอดทนมาได้ตลอด ดังนั้นจะให้ทนต่ออีกเพียงวันสองวันก็ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก หากแต่ว่าความอดทนที่สะสมมานาน ย่อมมีวันที่มันเอ่อล้นขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว“เจาเจา”“เพคะ”“ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว…เราเข้าหอเสียเลยเถอะ ข้าไม่ไหวจริง ๆ”“พี่เฟย!”น้ำเสียงตกใจปนขบขันของนางทำให้จ้าวหลัวเฟยอดยิ้มไม่ได้ เขายกมือขึ้นลูบท้ายทอยตนเองเล็กน้อย ราวกับรู้ตัวว่าพูดตรงเกินไป“ดุข้าด้วยเหตุใด พี่เฟยของเจ้าพูดจริงนะ ตั้งแต่รู้ว่าตนเองชอบเจ้า ตั้งแต่เจ้ามีอายุเพียงสิบสี่ปี จนได้เป็นคนรักและหมั้นหมายกัน ข้าไม่เคยแตะต้องสตรีอื่นเลย คิดดูเถิด…เจ็ดปีเชียวนะ เพราะข้าซื่อสัตย์ต่อเจ้าทั้งต่อหน้าและลับหลัง”คำพูดนั้นมิได้โอ้อวด หากแต่จริงใ

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนพิเศษ 1

    ตอนพิเศษหลังจากวันที่จ้าวหลัวเฟยขอลู่เจาเจาแต่งงาน ฤกษ์ยามมงคลก็ถูกเฟ้นหาอย่างพิถีพิถันโดยโหรหลวงและผู้รู้หลายฝ่าย จนในที่สุดก็ได้ฤกษ์ที่ดีที่สุดในอีกครึ่งปีต่อมา วันเวลาถูกกำหนดอย่างเหมาะสมทั้งฤกษ์ดาวและทิศทางลมฟ้า ราวกับสวรรค์เองก็รับรู้ถึงการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคนทั้งสองแม้ฐานะของจ้าวหลัวเฟยจะมั่งคั่ง ทั้งยังดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทางทหารไหนยังเป็นท่านชายสายเลือดสายตรงของเว่ยอ๋อง แต่เขากลับไม่เคยคิดบังคับให้ลู่เจาเจาหยุดทำในสิ่งที่นางรัก ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่หมอหญิงหลวง เจ้าของร้านยาสมุนไพรหลิงจิ่ว หรือแม้แต่งานประพันธ์ฉวนฉีที่นางทุ่มเทหัวใจ เขาล้วนสนับสนุนให้นางเดินหน้าต่อไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“ขอเพียงเจ้ามีความสุข อยากทำสิ่งใดเจ้าก็ทำเถิด เจาเจา”สำหรับจ้าวหลัวเฟยแล้ว คำว่า ความสุขของนาง สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด หากลู่เจาเจามีความสุข เขาก็พร้อมเป็นแรงสนับสนุนอยู่เบื้องหลังเสมอ และเขาไม่เคยรู้สึกอายแม้แต่น้อยที่จะกล่าวกับผู้คนว่า คู่หมั้นของตนคือหมอหลวงผู้มีฝีมือ นางรักษาผู้คนโดยไม่แบ่งแยกชนชั้น ไม่ว่าจะเป็นหญิงคณิกาที่ถูกสังคมเหยียดหยาม หรือขอทานเร่ร่อนที่ไร้ผู้เหลียวแลมิห

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 34 || ตอนจบ 2

    ลู่เจาเจาเงยหน้าขึ้น สายตาแน่วแน่ขึ้น “หากท่านจริงใจ เจาเจาก็ยินดีเพคะ”จ้าวหลัวเฟยชะงักไป ราวกับไม่แน่ใจว่าตนได้ยินผิดหรือไม่“เจ้าหมายความว่า...?”“ก็หมายความอย่างที่พี่เฟยถามนั่นแหละเพคะ”หญิงสาวยิ้มบาง“เจาเจาให้โอกาสท่าน เป็นมากกว่าพี่ชาย”คำตอบนั้นชัดเจน หนักแน่น และไม่มีความลังเล โลกทั้งใบของจ้าวหลัวเฟยราวกับสว่างวาบในชั่วพริบตา ความยินดีเอ่อล้นจนเก็บไม่อยู่“เจ้า...เจ้าให้โอกาสข้าแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็...”“เพคะ”ลู่เจาเจาพยักหน้า “จากนี้พี่เฟยกับเจาเจา คือคนรักกัน”เพียงสิ้นคำ จ้าวหลัวเฟยก็ลุกพรวดขึ้นทันที“ท่านแม่! ท่านยาย! เจาเจาตอบตกลงแล้ว! นางยอมเป็นคนรักของข้าจ้าวหลัวเฟยแล้ว!”เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ หญิงสาวหน้าแดงจัด“ท่าน…!”นางทั้งอายทั้งขำ แต่หัวใจกลับอุ่นวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พายุที่เคยโหมกระหน่ำในชีวิตนางได้ผ่านพ้นไปแล้วฟ้าหลังฝน สดใสกว่าที่เคยเป็นหลังจากนั้น ลู่เจาเจาพักฟื้นอยู่ที่คฤหาสน์ไป๋จนร่างกายหายดีโดยสมบูรณ์ สุขภาพของนางค่อย ๆ ฟื้นคืน รอยยิ้มกลับมา แววตาที่เคยหม่นหมองกลับสว่างขึ้นอีกครั้งเมื่อถึงเวลาที่นางต้องกลับไปทำงานที่สำนักหมอหลวง ไป๋เหล่าไ

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 34 || ตอนจบ 1

    ตอนที่ 34 || ตอนจบเพียงไม่กี่วันต่อมา ใต้เท้ามู่หรงเซียวก็ถูกเรียกตัวเข้าสอบสวนในคดีเกี่ยวข้องกับการยักยอกเงินกองทัพ ข่าวนี้สะเทือนไปทั่วราชสำนักของต้าหยวนอย่างรวดเร็ว ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆไม่นานนัก หมายจับก็ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ มู่หรงเซียวถูกปลดจากตำแหน่ง ยึดทรัพย์ และนำตัวไปประหารโดยไม่มีข้อยกเว้นพี่ชายของมู่หรงเยี่ยอีกสองคนก็ไม่รอดพ้นชะตาเดียวกัน ถูกปลดและเนรเทศออกจากเมืองหลวงในทันทีตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่พังทลายลงภายในเวลาเพียงสิบกว่าวัน เร็วเสียจนผู้คนยังตั้งตัวไม่ทัน และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนที่มู่หรงเยี่ยจะถูกส่งตัวกลับถึงฉางอันเสียอีก กล่าวได้ว่า ต่อให้เขากลับไปถึงเมืองหลวง ก็ไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีตระกูลให้พึ่งพิง เหลือเพียงหนทางเดียว กลายเป็นคนไร้ที่อยู่ ใช้ชีวิตอย่างขอทานเร่ร่อนอยู่ตามข้างถนนส่วนลู่เพ่ยหนิง เมื่อรู้ว่าตนกำลังจะถูกขายเข้าหอคณิกา นางเลือกทางที่โหดร้ายกับตนเอง ยอมกินยาทำแท้งบุตรในครรภ์จากนั้นจึงยอมแต่งเป็นอนุภรรยาของพ่อค้าขายเนื้อเพื่อแลกกับการมีที่พึ่งพิง สกุลลู่และตระกูลจวงจึงตัดขาดจากนางโดยสิ้นเชิงไม่มีผู้ใดเหลียวแล ไม่มีผู้ใดยื่นมือช่วยสตรี

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 33 || ชำระความ 2

    “เดิมทีข้าไม่คิดจะยุ่งกับเรื่องทุจริตของเสนาบดีมู่หรง แต่เป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักพอ แต่งงานแล้วก็ไม่อยู่กับภรรยาที่เจ้าต้องรับผิดชอบ กลับมาวุ่นวายกับคนของข้า ซ้ำยังทำร้ายนางจนเกือบตาย”เสียงของเขาต่ำลงทุกคำ“ชีวิตเจ้าจึงมีจุดจบเช่นนี้ และสกุลมู่หรงของเจ้าก็เช่นกัน ข้าจ้าวหลัวเฟย ไม่คิดปล่อยไปแม้แต่คนเดียว”“ไม่นะ!” มู่หรงเยี่ยตะโกนเสียงแตกพร่า ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจจนแทบคลุ้มคลั่ง“พี่เฟย…”เสียงของลู่เจาเจาดังขึ้น นางก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือข้างที่ว่างของจ้าวหลัวเฟย บีบกระชับไม่หนักไม่เบา ทำให้สายตาเย็นเฉียบของเขาอ่อนลงทันที“ว่าอย่างไร” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด“เจาเจามิต้องการให้คนผู้นี้ตายเพคะ”เสียงของลู่เจาเจาไม่ได้ดังนัก แต่กลับหนักแน่นจนบรรยากาศในห้องคุมขังเย็นวาบลงในทันที“หือ?...”จ้าวหลัวเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมหันมองนางอย่างพิจารณา คล้ายต้องการแน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิดลู่เจาเจายืนตัวตรง แม้ร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่จากบาดแผลสาหัส แต่แววตากลับมั่นคงยิ่งกว่าวันใด นางเอ่ยต่อช้าแต่ชัดถ้อยชัดคำ“พี่เฟยอย่าเข้าใจผิด เจาเจามิได้ห่วงหา มิได้มีเยื่อ

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 33 || ชำระความ 1

    ตอนที่ 33 || ชำระความบัณฑิตทั่นฮวาอนาคตไกลถูกกักขังอยู่ในห้องมืดคับแคบมาครึ่งเดือน มีเพียงน้ำให้ดื่มประทังชีวิต มู่หรงเยี่ยแทบเสียสติด้วยความหวาดกลัวและความทรมาน ร่างกายที่เคยสะอาดเรียบร้อย บัดนี้เต็มไปด้วยคราบสกปรก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเลือด คลุ้งอยู่รอบตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมตลอดยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยตกอยู่ในสภาพสะบักสะบอมเช่นนี้มาก่อน แม้ตระกูลของเขาส่วนใหญ่จะเป็นทหาร ผ่านสนามรบและความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่เขากลับเลือกเส้นทางบัณฑิต ใช้ชีวิตราบรื่นในเมืองหลวง ได้รับคำชื่นชม ได้รับการยกย่อง จนเคยชินกับความสะดวกสบายไหนเลยจะคิด…ว่าวันหนึ่งจะตกต่ำถึงเพียงนี้กึก…กึก…กึก…เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังสะท้อนเข้ามาในทางเดินแคบ ๆ ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูเหล็กหนาหนัก เสียงกลอนถูกปลดออก ก่อนที่บานประตูจะถูกเลื่อนเปิดออกแสงแดดยามบ่ายสาดเข้ามาในห้องมืด จ้าจนแสบตา มู่หรงเยี่ยต้องหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ และในแสงนั้น ส่งให้เห็นร่างสูงสง่างามของบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ราวกับยมทูตที่มารับวิญญาณด้านหลังของเขายังมีเงาร่างของสตรีก้าวตามมา แม้มู่หรงเยี่ยจะ

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 5 || หลบหนีออกจากจวนลู่

    ตอนที่ 5 || หลบหนีออกจากจวนลู่ค่ำคืนนั้นเงียบงันอย่างผิดปกติ ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อยผ่านลานกว้างของจวนตระกูลลู่ กลิ่นดินชื้นจากสวนด้านหลังลอยมากับสายลมเย็น แสงจันทร์สีซีดส่องลงบนกระเบื้องหลังคาและพื้นหินเย็นเยียบ เงาของต้นหลิวสูงใหญ่ทอดยาวไหวเอนบนพื้นราวกับเงาวิญญาณที่กำลังสั่นไหวอยู่ในความมืด จ

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 4 || นี่หรือคือคำว่าครอบครัว

    ตอนที่ 4 || นี่หรือคือคำว่าครอบครัวไม่ถึงอึดใจเงาร่างของชายชราที่แฝงอำนาจก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ทำให้ทุกคนในห้องเงียบงันทันที ราวกับอากาศทั้งห้องถูกกดทับจนหนักอึ้งลงไปอีกหลายส่วน ผู้คนต่างหันไปมองพร้อมกัน บุรุษชราผมขาวในชุดยาวสีเข้มกำลังก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ไม้เท้าในมือกระทบพื้นเป็นจังหวะหนัก

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 3 || ถอนหมั้นครั้งนี้เห็นทีจะไม่ง่าย

    ตอนที่ 3 || ถอนหมั้นครั้งนี้เห็นทีจะไม่ง่ายเพราะเสียงตวาดนั้นแข็งกร้าวราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่ก่อนแล้วจึงหยุดชะงักในทันที ราวกับลมหายใจของทุกคนถูกหยุดไว้กลางอก ทั้งสองสตรีหันไปมองพร้อมกัน บุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มวัยสี่สิบหกปีก้าวเข้ามาในห้องรับรองด้วยสีหน้าบึ้ง

  • ใจของข้ายากจะหวนรักท่านแล้วจริงๆ   ตอนที่ 2 || ข้าจะถอนหมั้นกับเขาเจ้าค่ะ

    ตอนที่ 2 || ข้าจะถอนหมั้นกับเขาเจ้าค่ะประตูไม้สีน้ำตาลไหม้ของจวนตระกูลลู่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เสาไม้สูงเรียงรายสองข้างประตู แผ่นป้ายไม้แกะสลักตัวอักษร จวนลู่ แขวนอยู่เหนือซุ้มทางเข้าอย่างสง่างาม ร่องรอยของกาลเวลาเกาะกินเนื้อไม้จนเกิดสีหม่นคล้ำ แต่ก็ยังคงความขรึมและศักดิ์ศรีของบ้านขุนนางเก่าแ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status