ตอนที่ 5 || หลบหนีออกจากจวนลู่

ตอนที่ 5 || หลบหนีออกจากจวนลู่

ค่ำคืนนั้นเงียบงันอย่างผิดปกติ ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อยผ่านลานกว้างของจวนตระกูลลู่ กลิ่นดินชื้นจากสวนด้านหลังลอยมากับสายลมเย็น แสงจันทร์สีซีดส่องลงบนกระเบื้องหลังคาและพื้นหินเย็นเยียบ เงาของต้นหลิวสูงใหญ่ทอดยาวไหวเอนบนพื้นราวกับเงาวิญญาณที่กำลังสั่นไหวอยู่ในความมืด จวนที่เคยดูสงบและงดงามในสายตาผู้คนภายนอก บัดนี้กลับให้ความรู้สึกหนาวเย็นราวกับคุกที่ไร้กำแพงในใจของลู่เจาเจา

หญิงสาวคุกเข่าอยู่กลางลานมาเกือบห้าชั่วยามแล้ว หัวเข่าของนางชาจนแทบไร้ความรู้สึก ความเจ็บจากไม้เรียวสิบไม้ยังคงแผ่ร้อนอยู่ที่แผ่นหลัง เสื้อผ้าบาง ๆ ที่สวมอยู่เปียกชื้นทั้งจากเหงื่อและลมเย็นยามค่ำ มือของนางวางนิ่งอยู่บนตัก แต่ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อยเพราะความหนาวและความเหนื่อยล้า

บ่าวรับใช้บางคนเดินผ่านลานไปมา แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ เพราะคำสั่งของผู้อาวุโสตระกูลลู่คือกฎ และกฎนั้น…

...ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืน

เสียงจิ้งหรีดในสวนดังขึ้นเป็นระยะ ยิ่งทำให้ลานจวนที่กว้างใหญ่ดูเงียบเหงาอย่างน่าประหลาด เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนดึกดื่นค่อนคืน กระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง

“เจาเอ๋อ…”

เสียงนั้นเบามาก ราวกับเจ้าของเสียงไม่ต้องการให้ผู้ใดได้ยิน ลู่เจาเจาค่อย ๆ หันกลับไป แม้การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะทำให้แผ่นหลังเจ็บจนแทบสะท้าน

ใต้เงาต้นหลิว หลี่ซื่อยืนถือโคมไฟ อยู่ในมือ แสงสีส้มอ่อนของโคมส่องให้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

ข้างกายของนางยังมีเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งยืนอยู่ เด็กหญิงสวมเสื้อคลุมสีชมพูอ่อน ผมสองข้างถักเป็นเปียน่ารัก ใบหน้ากลมแดงจากลมเย็น

ลู่เหยาจี ย่อมเป็นน้องสาวต่างแม่ของลู่เจาเจาเอง เด็กหญิงปีนี้นางมีวัยเพียงเจ็ดขวบ ส่วนน้องชายของนาง ลู่หยวนเหิง นั้นอายุเพิ่งสามขวบคาดว่าคงหลับไปแล้ว

“พี่ใหญ่…”

เสียงเล็ก ๆ สั่นเครือ ทันทีที่เห็นพี่สาวคุกเข่าอยู่กลางลาน เด็กหญิงก็วิ่งเข้ามาอย่างลืมตัว

“พี่ใหญ่เจ็บไหม…”

ลู่เหยาจีคุกเข่าลงข้าง ๆ พี่สาวทันที มือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงจับแขนของลู่เจาเจาแน่น ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตา

“ท่านปู่ใจร้าย…ท่านพ่อก็ใจร้าย…”

เสียงของเด็กหญิงสั่และมีอาการสะอื้น  ลู่เจาเจามองน้องสาวตัวเล็กตรงหน้า หัวใจของนางพลันอ่อนลงอย่างรุนแรง นางยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างแผ่วเบา

“จีเอ๋อเด็กดีอย่าร้องไห้”

หลี่ซื่อรีบเดินเข้ามา ก่อนจะนั่งลงข้างลู่เจาเจาอย่างรวดเร็ว มือของนางจับแขนหญิงสาวอย่างระมัดระวัง

“รีบลุกขึ้นเถิด”

หลี่ซื่อพูดเสียงต่ำ หลังจากนางสำรวจรอบข้างอย่างระวังว่าจะมีใครมาพบเข้าแล้วแผนของตนจะพัง

“ข้าหลอกให้พ่อบ้านเจี่ยไปดื่มสุรากับคนเฝ้าประตูแล้ว ตอนนี้ไม่มีผู้ใดสนใจลานด้านนี้”

ลู่เจาเจานิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ คาดไม่ถึงว่ามารดาเลี้ยงของตนจะช่วยนาง

“ท่านน้าจะช่วยข้าหรือเจ้าคะ…”

หลี่ซื่อถอนหายใจเบา ๆ

“เด็กโง่…”

นางยกมือขึ้นลูบศีรษะหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

“ข้าเลี้ยงเจ้ามาสิบปี แม้จะไม่ใช่มารดาแท้ ๆ แต่ข้าก็ไม่เคยคิดกับเจ้าเหมือนคนนอกเลยสักครั้ง”

แสงโคมสั่นไหวเล็กน้อยในสายลม หลี่ซื่อมองลูกเลี้ยงตรงหน้าอย่างเศร้าใจ ความจริงแล้วหลายปีที่ผ่านมา หลี่ซื่อใช้ชีวิตอยู่ในจวนตระกูลลู่ราวกับเงาที่ไม่มีเสียง นางกล้ำกลืนทุกอย่างเงียบงัน

อดทนถูกสามีและญาติฝ่ายสามีกดข่มไม่ต่างจากสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกวางไว้เพื่อรักษาหน้าตาของตระกูล เพราะในโลกใบนี้ นางไม่มีทางเลือกอื่นเลย สตรีที่แต่งเข้าจวนใหญ่ หากจะอยู่ให้รอดก็ต้องยอมก้มหน้า

แต่ลู่เจาเจา...

เด็กคนนี้ต่างออกไป ลูกเลี้ยงของนางเหมือนมารดาของนางฉลาดและมีความคิดก้าวหน้าจึงเลือกเรียนแพทย์ หลี่ซื่อไม่ต้องการให้เด็กที่ตนเลี้ยงดูมากับมือเดินซ้ำรอยชีวิตที่เต็มไปด้วยความอดทนและน้ำตาเหมือนตนอีกคน ในต้าถังนี้มีสตรีอาภัพมากพอแล้ว นางไม่อยากเห็นลู่เจาเจาเป็นอีกคนที่ต้องถูกทำลายเพียงเพราะคำว่า หน้าตาตระกูลและเพราะนางเป็นสตรีไม่มีสิทธิ์เลือกสามีที่ดีด้วยตนเอง

หลี่ซื่อจึงกล่าวเสียงแผ่ว แต่แฝงความหนักแน่น “หากเจ้ายังอยู่ในจวนนี้ต่อไป ชีวิตของเจ้าจะถูกผูกไว้กับคนพวกนั้นตลอดไป”

แสงโคมในมือของนางสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลม จากนั้นหลี่ซื่อจึงล้วงห่อผ้าเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้หญิงสาว “นี่คือเงินตำลึงกับตั๋วเงินที่ข้าสะสมไว้ เจ้าจงเอาไปใช้ระหว่างทาง เจ้าไปหาท่านแม่ของเจ้าเถอะ ไปหยางโจว ไปอยู่กับท่านแม่ใหญ่ของเจ้า ที่นั่นอย่างน้อยเจ้าก็จะได้หายใจอย่างคนที่มีชีวิต”

ลู่เจาเจาเบิกตากว้างทันที มือของนางยังไม่ยื่นออกไปรับ “ท่านน้า ข้าไม่อาจรับไว้ได้ เงินพวกนี้ท่านเก็บไว้เถิด”

หลี่ซื่อส่ายหน้าเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่ผ่านความทุกข์มามากกว่าครึ่งชีวิต “อย่าปฏิเสธ ข้าเตรียมรถม้าไว้ที่ประตูหลังแล้ว เจ้าจงออกจากจวนคืนนี้เสีย ก่อนที่ท่านปู่ของเจ้าจะสั่งให้ขังเจ้าในห้องบรรพชนจริง ๆ หากถึงตอนนั้น แม้ข้าจะอยากช่วยก็ช่วยไม่ได้แล้ว”

ขณะนั้นเอง เด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนเงียบอยู่ข้างมารดาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตของลู่เหยาจีเต็มไปด้วยความจริงจังเกินวัย “พี่ใหญ่รีบไปเถอะเจ้าค่ะ”

เสียงเล็ก ๆ ของเด็กหญิงสั่นเล็กน้อยแต่แน่วแน่ “ท่านห้ามแต่งกับบุรุษอย่างมู่หรงเยี่ยเด็ดขาด เขาต่ำช้า จีเอ๋อไม่ชอบเขาเลย”

เด็กหญิงกำชายเสื้อของตนแน่นแล้วพูดต่ออย่างพยายามกลั้นน้ำตา “พี่ใหญ่ไปหาท่านแม่ใหญ่ให้สำเร็จก่อน หากพี่อยู่ที่หยางโจวได้แล้ว...ก็กลับมารับจีเอ๋อกับท่านแม่ไปด้วยนะเจ้าคะ”

คำพูดนั้นทำให้ลู่เจาเจาชะงัก หัวใจของนางเหมือนถูกบางอย่างกระแทกอย่างแรง นางก้มลงมองเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังพยายามยืนหยัดอยู่ต่อหน้าโลกที่โหดร้ายเกินวัย

“เหยาจี…”

เด็กหญิงเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้าอย่างแรง “จีเอ๋อจะรอพี่ใหญ่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไม่ต้องอยู่ในจวนนี้อีกแล้ว”

น้ำตาใสเริ่มไหลลงมาตามแก้ม แต่เด็กหญิงยังฝืนยิ้ม “สตรีก็ต้องช่วยสตรีกันเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ ท่านแม่สอนจีเอ๋อมาเช่นนั้น”

หลี่ซื่อมองลูกสาวตัวเล็กของตนอย่างตื้นตัน ก่อนจะหันกลับมามองลู่เจาเจา ดวงตาของนางจริงจังยิ่งกว่าครั้งใด “บุรุษยังอยากได้สตรีที่ดีมาเป็นภรรยา มาเป็นมารดาของบุตร แล้วสตรีเหตุใดจึงมิอาจเลือกบุรุษที่ดีมาเป็นสามีบ้างเล่า”

ลู่เจาเจาชะงักไปกับคำพูดนั้น

หลี่ซื่อกล่าวต่ออย่างหนักแน่น “เจ้าจงจำไว้ เจาเอ๋อ เจ้าเป็นสตรีที่ดี เช่นนั้นเจ้าต้องเลือกสามีดี ๆ อย่าให้ชีวิตของเจ้าต้องพังทลายเพียงเพราะบุรุษที่ไม่คู่ควร ข้าไม่อยากเห็นเจ้ากลายเป็นอีกคนที่ทนทุกข์เหมือนข้า เจ้าต้องเหมือนพี่หญิงซ่งท่านแม่แท้ๆ ของตนเองนะ”

คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของลู่เจาเจาร้อนผ่าว นางก้มลงคำนับหลี่ซื่ออย่างลึกซึ้ง “พระคุณของท่านน้าหมิ่น เจาเอ๋อจะไม่มีวันลืม”

หลี่ซื่อยิ้มบาง ๆ แม้ในดวงตาจะมีน้ำตา “ไปเถิด ก่อนที่คนอื่นจะรู้ตัว”

ลู่เจาเจาหันไปมองลู่เหยาจีอีกครั้ง เด็กหญิงตัวเล็กกำมือแน่นราวกับให้กำลังใจ นางจึงยื่นมือไปลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ “พี่ใหญ่สัญญา หากไปถึงหยางโจวและตั้งหลักได้มั่นคงเมื่อใด พี่จะกลับมารับพวกเจ้าทั้งท่านน้าหมิ่นไปอยู่ด้วยกัน”

ลู่เหยาจีพยักหน้าแรง ๆ จากนั้น ลู่เจาเจาจึงหันหลังเดินจากมารดาเลี้ยงกับน้องสาวด้วยความตั้งใจเด็ดเดี่ยว

ค่ำคืนนั้น ลู่เจาเจาก้าวออกจากจวนตระกูลลู่ผ่านประตูหลังที่เงียบงัน โดยมีแสงโคมของหลี่ซื่อและดวงตาของเด็กหญิงตัวเล็กยืนส่งอยู่ไกล ๆ

นางไม่ได้หันกลับไปมองอีกเลย เพราะนางรู้ดีว่า การเดินจากไปครั้งนี้ ไม่ใช่การหลบหนีทั่วไป

แต่มันคือก้าวแรกของสตรีสามคน ที่กำลังพยายามหาทางหลุดพ้นจากชีวิตที่บุรุษกำหนดให้พวกตนเดินโดยไม่เต็มใจ