ตอนที่ 8|| ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว 1/2

ตอนที่ 8|| ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว

เวลาต่อมา หลังจากจัดการเรื่องถอนหมั้นหน้าจวนมู่หรงจนจบสิ้นและขับไล่มู่หรงเยี่ยกับลู่เพ่ยหนิงออกจากจวนของตนสำเร็จ ลู่เจาเจาก็เดินทางตรงมายังสำนักหมอหลวง สถานที่ซึ่งนางใช้เวลาหลายปีในการศึกษาและฝึกฝนวิชาแพทย์

ประตูไม้สูงของสำนักยังคงตั้งตระหง่านเช่นเดิม กลิ่นสมุนไพรตากแห้งลอยปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษตำราที่เก็บอยู่ในห้องเรียนด้านใน เสียงครกตำยา เสียงบดสมุนไพร และเสียงพูดคุยของศิษย์ฝึกหัดดังแผ่ว ๆ อยู่ทั่วลาน บรรยากาศยังคงเหมือนวันที่นางเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ทุกวัน

แต่ทันทีที่เงาร่างของลู่เจาเจาปรากฏขึ้น บรรยากาศในลานสำนักก็เปลี่ยนไปทันที ศิษย์หลายคนหยุดมือจากงานที่กำลังทำอยู่โดยไม่รู้ตัว บางคนหยุดตำยา บางคนหยุดพลิกตำรา สายตาหลายคู่หันมองมาที่นางพร้อมกัน ความเงียบแผ่กระจายราวกับลมหนาว เพราะข่าวเรื่องที่ท่านหมอหญิงลู่หักปิ่นหมั้นหน้าจวนมู่หรงได้แพร่ไปทั่วนครฉางอันตั้งแต่ยามสายแล้ว

บางคนมองนางด้วยความตกใจ บางคนมองด้วยความสงสัย และบางคนก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกันเบา ๆ ว่า “นั่นนางจริงหรือว่าที่สะใภ้จวนมู่หรงที่หักปิ่นหมั้นต่อหน้าคนทั้งถนนนั่นหรือ”

 เสียงซุบซิบเหล่านั้นลอดเข้าหูของลู่เจาเจาอย่างชัดเจน แต่หญิงสาวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย นางเดินผ่านลานสำนักอย่างสงบนิ่ง ราวกับเสียงเหล่านั้นเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไป

ไม่นานนางก็มาถึงห้องทำงานของหัวหน้าหมอหลวง ประตูห้องเปิดอยู่เล็กน้อย ภายในชายชราผมขาวในชุดแพทย์หลวงกำลังนั่งอ่านตำราแพทย์อยู่หลังโต๊ะไม้ เมื่อเงาร่างของศิษย์สาวปรากฏขึ้น เขาก็เงยหน้ามองทันที แววตาของชายชรามีความประหลาดใจปนความกังวล

ลู่เจาเจาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานครู่หนึ่ง มือเรียวของนางยกขึ้นเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง จากนั้นจึงผลักประตูเข้าไปอย่างสำรวม ภายในห้อง กลิ่นหมึกและกลิ่นสมุนไพรตากแห้งลอยจาง ๆ ชายชราผมขาวในชุดแพทย์หลวงกำลังนั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะไม้ เขาคือ ท่านอาจารย์ ถังเหลียนซ่ง เขาเป็นหัวหน้าหมอหลวงแห่งสำนักหมอหลวง มือหนึ่งถือพู่กัน อีกมือกดกระดาษตำราที่กำลังจดบันทึกอยู่ เมื่อเงาร่างของศิษย์สาวปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู เขาก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาแก่ชราหรี่เล็กน้อยเหมือนกำลังเพ่งมองให้ชัด

ลู่เจาเจาก้าวเข้าไปในห้องอย่างสงบ ก่อนจะหยุดยืนห่างจากโต๊ะไม่กี่ก้าว จากนั้นนางจึงยกมือประสานกันแล้วก้มศีรษะคำนับอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียมศิษย์ต่ออาจารย์

“ท่านอาจารย์เจ้าคะ”

เสียงของนางสงบ ท่านอาจารย์ถังเหลียนซ่งชะงักเล็กน้อย ก่อนจะวางสายตาลงมองศิษย์สาวให้ชัดขึ้น แววตาที่เคยเคร่งขรึมพลันอ่อนลงเล็กน้อย

“อ้าว…เจาเอ๋อ”

เสียงของชายชรามีความแปลกใจปนเอ็นดู เขาวางพู่กันลงบนแท่นหมึกช้า ๆ แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้เล็กน้อย

“เจ้ากลับมาแล้วหรือ”

ลู่เจาเจาพยักหน้าเบา ๆ

“เจ้าค่ะ”

ถังเหลียนซ่งมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สีหน้าของเขาแฝงความสงสัยเล็กน้อย คิ้วขาวหนาขมวดเข้าหากันอย่างคนกำลังครุ่นคิด

“เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก”

เขาเอ่ยพลางยกถ้วยชาที่วางอยู่ข้างโต๊ะขึ้นจิบเล็กน้อย

“มิใช่เจ้าลาหยุดไปสิบกว่าวันหรอกหรือ”

ลู่เจาเจานิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ข้ามาขอลาออกจากสำนักหมอหลวงเจ้าค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้มือของถังเหลียนซ่งที่กำลังยกถ้วยชาหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาของชายชราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เขาวางถ้วยชา    ลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ แล้วหยิบพู่กันขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ ชายชรามองศิษย์สาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

“ลาออก?”

เสียงของเขาทุ้มต่ำลงทันที ก่อนที่ถ้วยน้ำชาในมือจะถูกวางลงบนโต๊ะเสียงเบา

“ไม่ได้!”

คำตอบนั้นหนักแน่นจนบรรยากาศในห้องเงียบงันไปชั่วครู่ ลู่เจาเจาชะงักเล็กน้อย ก่อนนางจะเงยหน้ามองอาจารย์ของตนอย่างสงบ

ถังเหลียนซ่งยกมือขึ้นลูบเคราขาวยาวของตนเบา ๆ สีหน้าของชายชรากลายเป็นเคร่งขรึมอย่างจริงจัง เขานั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ผ่านโลกมานานมองศิษย์สาวตรงหน้าอย่างพิจารณา

“เจาเอ๋อ...”

 ชายชราเอ่ยขึ้นช้า ๆ เสียงทุ้มของเขาสงบนิ่งแต่จริงจัง “เจ้ารู้หรือไม่ว่ากว่าจะสอบผ่านเป็นหมอหญิงของสำนักหมอหลวงได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”

เขาหยุดมองนางอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ

“ศิษย์หลายร้อยคนสอบ แต่ผ่านเพียงไม่กี่คน และในบรรดาผู้ที่ผ่านมีเจ้าที่เพิ่งสอบผ่านขั้นหมอหญิงเมื่อสิบวันก่อนเอง” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียดาย

“แล้วตอนนี้เจ้าจะมาบอกว่าจะลาออก?”

ลู่เจาเจานิ่งไปครู่หนึ่ง มือของนางที่ประสานอยู่ด้านหน้าค่อย ๆ กำแน่นขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวก้มสายตาลง ก่อนจะกล่าวเสียงเบา

“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์”

ถังเหลียนซ่งมองนางอย่างเงียบ ๆ เขารู้จักเด็กคนนี้ฉลาดเฉลียว และนางย่อมไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจเรื่องสำคัญเช่นนี้เพราะอารมณ์ชั่ววูบ

“เพราะเหตุใด” เขาเอ่ยคำถามของเขาไม่อ้อมค้อม

ลู่เจาเจาหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ของตน ดวงตาของนางสงบ แต่ลึกลงไปมีความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่

“ข้าถูกคู่หมั้นนอกใจเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้คิ้วของถังเหลียนซ่งขมวดเข้าหากัน เขาเคยได้ยินข่าวลือมาบ้างแล้ว แต่การได้ยินจากปากศิษย์ของตนเอง ทำให้ความรู้สึกนั้นต่างออกไป ลู่เจาเจากล่าวต่ออย่างหนักแน่นริมฝีปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เจือความขมขื่น

“ข้าต้องการถอนหมั้น แต่ครอบครัวของข้าไม่ยินยอม พวกเขาไม่สนใจว่าบุรุษผู้นั้นจะทำเรื่องต่ำช้าเพียงใด”

หญิงสาวเงียบไปอึดใจก็กล่าวต่ออย่างเรียบ ๆ “พวกเขาเพียงสนใจว่าหากถอนหมั้น ตระกูลลู่จะเสียหน้า”

ถังเหลียนซ่งถอนหายใจเสียงหนักหลังฟังเรื่องราวทั้งหมดเรื่องเช่นนี้เขาเห็นมามากแล้วในเมืองหลวง เห็นท่านอาจารย์ไม่กล่าวขัดลู่เจาเจาจึงเล่าต่อเสียงของนางยังคงสงบ แต่แววตากลับเย็นลงเล็กน้อย

“ท่านปู่กับท่านพ่อยังต้องการบีบให้ข้าแต่งกับบุรุษผู้นั้นให้ได้ ดังนั้นข้าจึงคิดว่าหากข้าออกจากฉางอันไปเสีย ทุกอย่างก็คงจบลง”