1

กล้าตะวันมองดูจดหมายที่อยู่ในมือ อ่านรายละเอียดของมันอีกหนเป็นการซ้ำรอบที่สาม เขาถอนใจเฮือก พลางมองสบตากับทนายความที่นำเอกสารนี้มาให้เขา ฝ่ายนั้นเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หน้าเผือดอย่างนึกเกรงชายหนุ่มตรงหน้า แม้ว่าจะอายุไม่มากนัก น้อยกว่าตนเองเสียด้วยซ้ำ แต่ลักษณะของชายผู้นี้ เหมือนราวกับราชสีห์ ทำให้เขานึกหวั่นเกรงอย่างบอกไม่ถูก

​นัยน์ตาคมปลาบราวใบมีดโกน คิ้วเข้มได้รูปขนานไปกับนัยน์ตา จมูกโด่งเป็นสันงดงาม เขาไว้หนวดเคราจนรกเรื้อไปหมด แต่ยิ่งทำให้ดูน่าเกรงขาม เรือนผมตัดสั้นสีดำสนิท เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ และกางเกงยีนสีเดียวกัน สวมรองเท้าผ้าใบมียี่ห้อราคาแพง แต่เปื้อนเพราะการใช้งานและไม่ได้ดูแลนักจนเป็นสีตุ่นๆ

​ผิวสีแทนคร้ามแดด เสริมให้เขาดูคมเข้ม และดุดัน ตอนนี้นัยน์ตาของเขาที่ธวัชกำลังมองสบด้วย ไม่อาจบอกความรู้สึกอะไรนัก จนเขานึกลำบากใจว่า พิมพ์จันทร์คิดดีแล้วหรือ ที่มอบมรดกชิ้นสำคัญให้กับชายผู้นี้

​“จันทร์ไม่ได้มอบอะไรให้สามีใหม่เลยสักชิ้นหรือครับ?”

คำถามแรกจากปากของกล้าตะวัน นอกเหนือความคาดหมายของธวัชไปเล็กน้อย มันทำให้เขากะพริบตาปริบๆ แล้วถามซ้ำอย่างไม่แน่ใจ

​“อะไรนะครับ”

​“จันทร์ไม่ได้มอบอะไรสักชิ้นให้กับสามีคนปัจจุบันของเธอ มันจะไม่มีปัญหาภายหลังหรือครับ ถ้าเกิดว่าผมทำหน้าที่เป็นผู้จัดการมรดกทั้งหมดของเธอ”

​“ไม่มีปัญหาหรอกครับ เพราะทางนั้นไม่อาจจะเรียกร้องอะไรได้ เธอไม่ได้จดทะเบียนครับ”

​“อ้อ...”

เขานั่งอ่านทวนเอกสารอีกหน ตอนนี้จำมันได้ขึ้นใจไปแล้วเรียบร้อย พิมพ์จันทร์กำลังคิดอะไรอยู่นะ ถึงได้...

​ข้าพเจ้านางพิมพ์จันทร์ พรหมทัศนา ขอมอบมรดกส่วนของข้าพเจ้า ได้แก่เงินสดในบัญชีธนาคาร กิจการบริษัท พี ที   คอปอเรชั่น ที่ข้าพเจ้าถือหุ้นใหญ่ ที่ดินจำนวนหนึ่งพันไร่ ที่จังหวัดกาญจนบุรี โครงการบ้านจัดสรรที่จังหวัดชลบุรี เครื่องประดับทั้งหมดในตู้เซฟธนาคาร....ให้แก่นางสาวรัศมีแข พรหมทัศนา บุตรสาวของข้าพเจ้า

​และข้าพเจ้าขอมอบหมายให้นายกล้าตะวัน รักษ์นุวัฒน์ เป็นผู้จัดการมรดก และเป็นผู้ปกครองของนางสาวรัศมีแข

พรหมทัศนา ในเรื่องการเบิกจ่ายเงิน และดูแลส่วนมรดกของข้าพเจ้า จนกว่านางสาวรัศมีแขจะอายุครบยี่สิบห้าปี ส่วนของมรดกถึงจะโอนคืนให้กับบุตรตรีของข้าพเจ้า หรือถ้านางสาว รัศมีแข ได้ทำการสมรสก่อนอายุดังกล่าว สินทรัพย์ทุกชิ้น

นายกล้าตะวัน รักษ์นุวัฒน์ก็ยังจะต้องทำการอนุญาต เบิกจ่าย และควบคุมไปจนกว่านางสาวรัศมีแขบุตรตรีของข้าพเจ้าจะอายุครบยี่สิบห้าปีบริบูรณ์ 

​พิมพ์จันทร์กำลังเล่นอะไร?

​เธอกำลังโยนภาระชิ้นใหญ่มาให้เขาสินะ...แต่จะปฏิเสธก็ไม่ได้เสียทีเดียว เยื่อใยที่เคยมี ความรักที่เคยมอบให้กับพิมพ์จันทร์ มันกำลังทำให้กล้าตะวันตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

​รึจะต้องเรียกว่า เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง

เอากระดูกมาแขวนคอก็ว่าได้...

​“แล้วแบบนี้ ผมต้องดูแลลูกสาวของเธอไปจนกว่าจะอายุยี่สิบห้าสินะครับ ถ้าเกิดว่ารับเป็นผู้จัดการมรดก”

​“ต้องแบบนั้นแหละครับ”

ธวัชยิ้มแหย เขารู้จักคุณหนูของบ้านพรหมทัศนาดี นั่นก็เพราะคลุกคลีชิดใกล้กับพิมพ์จันทร์ค่อนข้างมาก ยิ่งในระยะหลัง ก็ยิ่งรู้ ยิ่งเห็นอะไรมากมาย ทำให้เขาห่วงเด็กสาววัยขบเผาะ ที่กำลังหัวดื้อ เอาแต่ใจคนนั้นนัก เกรงว่าถ้าห้ามกันไม่อยู่ จะยิ่งเตลิดไปไกล เพราะเสาหลักของชีวิตไม่อยู่แล้วแบบนี้

​เสาหลัก...

​ธวัชถอนใจ เขารู้จักครอบครัวนี้ดีเกินไป เสียด้วยซ้ำ ห่วงแสนห่วงเด็กสาว ผ้าขาวบริสุทธิ์ ที่ย้อมตัวเองด้วยสีเทา กำลังกล้า กำลังอยากลองดี ถ้าปราบกันไม่ได้ ก็คงจะเสียคนแน่งานนี้   พิมพ์จันทร์เองก็ออกปาก เพราะปรามลูกสาวไม่อยู่ เธอตามใจรัศมีแขชนิดที่ว่าลูกชี้อยากได้อะไรต้องได้ ทดแทนเวลาที่ตนเองไม่ค่อยมีให้ ความรักที่ถูกทดแทนด้วยเงิน ยิ่งทำให้รัศมีแข กลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ หัวดื้อนัก

​“ผมไม่ได้เจอยัยลูกหมีมาตั้งแต่สิบขวบ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะครับ”

กล้าตะวันพึมพำ ภาพของสาวน้อยผมเปีย ที่หน้าบึ้งยามถูกขัดใจ ปรากฏขึ้นในมโนนึก

​ตอนนี้เป็นสาวแล้ว จะเปลี่ยนไปเท่าไหร่นะ เขาไม่ได้มาพบปะพิมพ์จันทร์ในระยะเวลาห้าหกปีนี้มากนัก เพราะเธอมีสามีใหม่ ต้องเรียกได้ว่า เปลี่ยนสามีใหม่แทบจะปีละคน เขาเองก็ยุ่งกับกิจการไร่ชา ที่เปิดโรงงานผลิตน้ำชาบรรจุขวดเพิ่มขึ้น วุ่นวายกับการทำโปรเจกต์ส่งออก อดีตคนรักเก่า เพื่อนรัก และที่ปรึกษาอย่างเขา จึงห่างจากเธอไปมาก

​ใครจะไปคิดว่าพิมพ์จันทร์จะไว้วางใจเขามากถึงเพียงนี้ ตอนก่อนที่เธอจะจากโลกนี้ไป ยังโทรศัพท์คุยกับเขาเหมือนล้อเล่นสนุก และราวกับว่าจะรู้ชะตากรรมของตน พิมพ์จันทร์ถึงได้ทำพินัยกรรมนี้ขึ้น และเอ่ยคาดคั้นกับเขานักหนาให้เขารับปากเธอ

​‘รับปากนะกล้า ว่าถ้าจันทร์ขอกล้าจะช่วย’

​‘ช่วยอะไร ถ้ามันยากขนาดที่ว่าต้องย้ายภูเขา รึถมทะเล ผมก็ช่วยไม่ได้นะจันทร์’

​‘แหม...’

เธอหัวเราะคิกอย่างอารมณ์ดี

‘ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก แค่อยากให้กล้าช่วยดูแลยัยลูกหมีให้ ถ้าจันทร์ไม่อยู่ จันทร์เป็นอะไรไป สัญญานะกล้า สัญญาว่าจะดูแล ช่วยเหลือลูกสาวของจันทร์ ไปจนกว่าแกจะมีอนาคตที่ดี ยืนบนขาของตัวเองได้ จันทร์เป็นแม่ที่แย่ แย่มาก...แต่จันทร์เชื่อว่า กล้าจะเป็นผู้ปกครองที่ดี’ 

​‘จะเอาลูกสาวมาฝากให้เลี้ยงรึยังไงกัน’

เขาแหย่เธอ ยิ้มนิดๆ คำขอของเธอ เขาไม่เคยปฏิเสธได้อยู่แล้ว

​‘จะให้เอาไปดัดนิสัย แล้วก็ดูแล คุ้มครอง ช่วยให้ยัยลูกหมีกลายเป็นคนน่ะสิ ทุกวันนี้น่ะ...ร้ายกาจมาก แถมยังหัวเราะใส่จันทร์เวลาที่จันทร์เรียกมาเอ็ด ไม่มีกลัวหรอกนะ บอกว่าตัวเองนะเป็นลิตเติ้ลมอนเตอร์ เฮ้อ...รับปากหน่อยสิกล้า ว่ากล้าจะช่วยจันทร์’

​‘เอ่อ...’

​‘ถ้าจันทร์ไม่อยู่ กล้าต้องช่วยจันทร์นะ สัญญานะ สัญญาว่าจะดูแลลูกของจันทร์’

​‘พูดแบบนี้ ผมไม่ชอบเลยนะจันทร์ ยังกับว่าจะลาตาย’

เขาเอ็ดเธอไปอย่างนั้น แต่พิมพ์จันทร์หัวเราะเสียงใส แล้วเอ่ยเสียงแผ่วตอบเขา

​‘บางทีการไปอยู่โลกหน้า อาจจะดีกว่าจริงๆ สำหรับจันทร์ มันเหนื่อยเหลือเกินน่ะกล้า’

​‘อย่าพูดอย่างนั้น ผมไม่ชอบเลยนะจันทร์ เอาเป็นว่าผมสัญญา ว่าจะดูแลยัยลูกหมีให้ ดูแลให้ดีเหมือนลูกสาวของตัวเองเลยล่ะ พอใจรึยัง แต่ห้ามคิดอะไรแบบนั้นนะ มันไม่ดีเลย ชีวิตถ้าเดินผิดทาง มันก็หันกลับได้นี่? จริงไหม’

​‘แต่บางเรื่อง บางที หันกลับไม่ได้ ต้องเดินต่ออย่างเดียวนะกล้า เหมือนกับคนบางคน เราเดินออกมาจากเขาแล้วก็ไม่สามารถเดินกลับไปได้’

​‘ผมมีที่สำหรับจันทร์เสมอ’

คำตอบจากหัวใจนั้น ทำให้ปลายสายเงียบไป ก่อนจะหัวเราะสดใส แล้วเอ่ยชวนเขาคุยไปเสียเรื่องอื่น

​พิมพ์จันทร์...อดีตคนรักที่เขาเคยรักมาก แม้จะเลิกราไปก็ยังห่วงใย และไม่ให้ใครมาแทนที่ของเธอ ความรักฉันท์ใคร่ครอบครองเป็นเจ้าของ กลายเป็นมิตรภาพ มีความรู้สึกดีๆ และพร้อมที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ

​วันที่เธอจากไปกะทันหันเพราะโรคหัวใจนั้น กล้าตะวันแม้จะไม่ร้องไห้ แต่น้ำตาของเขาก็ไหลตกใน ไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าเธอได้จากเขาไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ พิมพ์จันทร์ ผู้หญิงที่เขาเคยรักมาก เป็นสิ่งที่บอกได้ว่าคนอย่างกล้าตะวัน ที่แสนจะเย็นชานั้น ก็มีส่วนอ่อนไหวของหัวใจ เพราะเคยได้สัมผัสกับความรัก

​“ตอนนี้เธอดรอปเรียนมหาวิทยาลัยไว้ก่อนน่ะครับ เอ่อ...หลังจากที่คุณจันทร์เสีย คุณลูกหมีก็ไม่ยอมอยู่บ้านเลย ออกเที่ยวทุกวัน”

​“หืม?”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เด็กนั่นอายุเท่าไหร่กันนะ? เขาจำได้คร่าวๆ ว่าราวสิบแปด สิบเก้า น่าจะอยู่ในวัยเรียน ฟังแค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่า ทำไมพิมพ์จันทร์ถึงได้ห่วงบุตรสาวนัก

​“เอ่อ...ปีก่อนเธอก็เข้าเรียน แต่ก็ลาออกมา แล้วก็เปลี่ยนเป็นมหาวิทยาลัยนี้ครับ คือเปลี่ยนมาสามที่แล้ว”

​“แล้วตอนนี้ลูกหมีอยู่ที่ไหนครับ”

กล้าตะวันหรี่ตา เขาอาจจะต้องทำหน้าที่ผู้ปกครอง ซึ่งพิมพ์จันทร์มอบหมายให้ ตั้งแต่นาทีนี้แล้วสินะ

​ลูกสาวตัวแสบของพิมพ์จันทร์ เด็กที่เรียกตัวเองว่าปีศาจตัวน้อย จะแสบขนาดไหนกัน?

​เขายิ้มนิดๆ ให้กับตนเอง

​แสบขนาดไหน กล้าตะวันก็คิดว่าเขาเอาอยู่ คนงานเป็นร้อยชีวิต เขายังควบคุมได้ นับประสาอะไรกับเด็กวัยรุ่นคนเดียว

​ถ้ามันจะเป็นการทำตามคำขอครั้งสุดท้ายของพิมพ์จันทร์ เขาก็ยินดีที่จะขัดเกลา และจัดการลิตเติ้ลมอนเตอร์ ให้กลายเป็นลิตเติ้ลแองเจิล

​ลองมีลูกสาวดูสักหน ลูกสาววัยรุ่นเสียด้วย คงเป็นประสบการณ์ที่สนุกดีพิลึกละวะ ไอ้กล้า...

​ลมทะเลพัดผ่านร่างบางเพรียวของเด็กสาววัยรุ่น เธออยู่ในชุดบิกินี่ครึ่งท่อนลายสีส้มแสบตา และสวมกางเกงขาสั้น เรือนร่างสะคราญของเด็กสาวในวัยเจริญเติบโตเต็มที่ มีอกอิ่มน่ามอง เอวคอดกิ่ว สะโพกผาย เรียวขายาวเพรียว เธอดูมั่นใจกับการสวมใส่เสื้อผ้าเปิดเผยเนื้อตัวแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียดกลับน่ามองเสียมากกว่า เพราะผิวพรรณขาวผุดผ่อง ประกอบกับหน้าตาซึ่งมาจากการแต่งแต้มจัดสรรอย่างลงตัวของธรรมชาติ คิ้วเรียวเรียงตัวได้รูปสวย นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้ารูปหัวใจ แก้มอิ่มเล็กน้อย ริมฝีปากรูปกระจับ เรือนผมยาวสยายจนถึงสะโพกทำสีชมพูทั้งศีรษะตามเทรนแฟชั่นที่กำลังฮิตอยู่ในตอนนี้ สาวน้อยสุดเฉี่ยว หน้าตาน่ารักคนนี้กำลังเป็นเป้าสายตาคนมอง และถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยชายหนุ่มในวัยเดียวกัน ที่ดูเอาอกเอาใจเธอราวกับเจ้าหญิง

​“คืนนี้ ค้างอีกคืนสิลูกหมี เราจะจัดปาร์ตี้กัน”

หนึ่งในสองคนที่กำลังเดินข้างเธอชวน หญิงสาวออกจากบังกะโลมาเดินเล่น แล้วพบเข้ากับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน อนุสิทธิ์และปราบดา เขาเดินชวนเธอคุยเลียบริมหาดไปอย่างสนุกสนาน

​มหาวิทยาลัยเดียวกัน...

​พูดไม่ได้เต็มปากเท่าไหร่ ว่าพวกเขาทั้งสองจะเป็นเพื่อนร่วมหาวิทยาลัยของเธออีกต่อไป รัศมีแขมีแผนที่จะลาออก เธอกำลังเบื่อการเรียน เบื่อไปทุกอย่าง ตั้งแต่มารดาเสียชีวิตไปแล้ว สาวน้อยก็ยังไม่ได้หยิบจับทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เธอใช้วิธีหลีกหนีจากความทุกข์ ด้วยการออกเดินทางไปเรื่อยๆ ท่องเที่ยว สนุกกับเพื่อน แม้ยามค่ำคืนเธอจะต้องแอบร้องไห้ก็ตามที แต่รัศมีแขก็มองว่า มันดีกว่าที่เธอจะอยู่คนเดียว ในบ้านหลังใหญ่นั่นนัก

​“ไม่เอาดีกว่า จะกลับแล้ว”

รัศมีแขสั่นหน้าน้อยๆ เธอเบี่ยงตัวหลบมือของฝ่ายชาย ที่ทำท่าจะเอื้อมมากอดคอเธอ แล้วมองเขาด้วยสายตาเหยียดๆ ฝ่ายนั้นเลิกคิ้ว แล้วยักไหล่ พลางพูดโพล่งออกมาตามประสาคนปากไว

​“ทำไมรึ ลูกหมี จะมาเล่นตัวอะไรกัน ก็รู้ๆ กันอยู่”

​“รู้ๆ กันอยู่”

คิ้วเรียวของรัศมีแขขมวดเข้าหากัน เธอกอดอกโดยอัตโนมัติ เมื่ออีกฝ่ายใช้สายตาจ้องมองเธอตรงบริเวณหน้าอกอย่างไร้ความเกรงใจ เพียงแค่นี้ สาวน้อยก็รู้แล้วว่า คำว่ารู้ๆ กันอยู่นั้นหมายความว่าอย่างไร

​เธอสะบัดผมสีชมพูของตัวเอง แล้วทำหน้าเชิด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากเพื่อนชายมา แต่มือของเขาเอื้อมมาจับไว้เสียก่อน ก่อนที่ปราบดาจะทันตั้งตัว เขาก็กลิ้งหลุนไปกับพื้นทราย         อนุสิทธิ์มองเธออย่างอึ้งๆ ไม่อยากจะเชื่อสายตากับสิ่งที่ตัวเองเห็น แล้วก็ได้สติรีบไปประคองเพื่อนเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายร้องครางเบาๆ

​“นี่ล่ะ ที่รู้ๆ กันอยู่ ฉันไม่ได้ง่าย แล้วก็ไม่ได้ยาก”

เธอว่า หัวเราะน้อยๆ เมื่อเดินจากคนทั้งสองมา ที่มองตามหลังเธอพลางกลืนน้ำลาย

​“ไหนมึงบอกว่า นังนี่แป๊บเดียวก็ได้ยังไงวะ กูกะจะพาไปให้พวกเราสนุกกันเสียหน่อย ก็ใครบอกมาว่า ลูกหมีชอบสวิง”

ปราบดาบ่นอุบเลยทีเดียว เขาปัดทรายตามเนื้อตัวเป็นพัลวัน ไอ้หกล้มก้นกระแทกไม่เท่าไหร่หรอก แต่เสียฟอร์มที่ถูกผู้หญิงตัวเตี้ยเท่าอกทุ่มเขาเสียจนกลิ้ง ไหนจะยังจีบหล่อนไม่ติดอีกต่างหาก

​“ก็ไม่รู้สิ เค้าว่ากันมางั้น แต่กูว่าแบบนี้ อย่าไปยุ่งดีกว่า”

อนุสิทธิ์ว่า เขามองตามหลังรัศมีแขอย่างเสียดาย แล้วพาเพื่อนรักเดินไปทางอื่นเสีย

​ร่างเพรียวยังคงเดินท้าแดดไปเรื่อยๆจนเกือบจะสุดหาด ที่เริ่มมีหินโสโครกโผล่พ้นน้ำอยู่เรียงราย รัศมีแขถอนใจ สาวน้อยมองไปยังทะเลเบื้องหน้า ความสวยของธรรมชาติในยามนี้ ไม่อาจจะขับกล่อมจิตใจเธอให้สงบได้เหมือนทุกครั้ง

​เธอทรุดนั่งลงบนพื้นทราย เอนตัวไปด้านหลัง เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก่อนจะหลับตาพริ้ม น้ำตาไหลรินออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อนึกถึงความเป็นจริง ที่ว่าอีกไม่กี่วันเธอจะต้องกลับไปที่บ้านแล้ว ไปเผชิญกับความอ้างว้าง เงาของมารดาทาบทับทุกตารางนิ้วในบ้าน ไม่มีสิ่งใดที่มองแล้วจะไม่คิดถึงท่าน มารดาที่เหมือนเป็นสายชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเธอ แม้นว่าท่านจะไม่ค่อยจะสนใจใยดีเธอก็ตามที พิมพ์จันทร์ให้แต่เงิน ตามใจเธอในสิ่งที่เธออยากได้ หารู้ไม่ว่าสิ่งเดียวที่รัศมีแขอยากได้ยิ่งกว่าเงินก็คือ...

​ความรักจากมารดา..

​ทว่าท่านกลับมีคนมาเติมเต็ม ดึงความสนใจไปจากบุตรสาวอยู่ตลอดเวลา ชายคนแล้วคนเล่า ที่ก้าวเข้ามาในฐานะพ่อเลี้ยง พิมพ์จันทร์หมดเวลาไปแต่กับเรื่องแบบนี้ เรื่องความรักฉันท์พิศวาส หากบุตรสาวที่รอความรักจากเธอ กลับไม่ได้สิ่งนั้นเต็มที่ จนทำให้รัศมีแขกลายเป็นเด็กขาดความรัก ที่ไขว่คว้าหา ทว่าดื้อรั้น และไม่ใคร่วางใจใครง่ายๆ

​ความเป็นคนสองบุคลิกของรัศมีแข ดึงดูดใครต่อใครให้เข้ามาสนใจเด็กสาว แต่กลับต้องพบกับความผิดหวัง เมื่อตัวตนของเธอ เย็นชานัก ไม่ใช่เหมือนที่ใครต่อใครหาว่าเธอเป็น เธอตามหาความรัก แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่เปิดรับ และไม่กล้าที่จะมอบรักให้ใคร

​วัยแค่นี้เพียงสิบเก้าปี หากแต่มองโลกในแง่ร้าย และใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมาย เมื่อเสาหลักของชีวิตล้มไปเสียแล้ว กับภาสกรบิดาแท้ๆ ของเธอ ท่านก็เหมือนอยู่คนละโลก นานครั้งหรอกถึงจะติดต่อมาหาบุตรสาว และเธอก็ไม่อยากไปวุ่นวายอะไรกับทางนั้น เพราะมารดาเกลียดบิดาของเธอนัก รัศมีแขไม่เข้าใจความเกลียดโกรธของบุพการี แต่เธอก็เอาใจท่าน ด้วยการอยู่ข้างๆ ท่านมาตลอด พิมพ์จันทร์เสียอีก ที่ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ อยู่ข้างบุตรสาวเลย เพราะมัวแต่ตามหาความรักของตัวเอง

​แล้วตัวเธอก็จากไปเพราะความรัก...

​รักที่ผิดพลาด

​รัศมีแขเปลี่ยนท่านั่ง เป็นนั่งชันเข่า น้ำตามันไหลจนเธอตาพร่าไปหมดแล้ว หญิงสาวเช็ดน้ำตากับเข่าของตัวเอง เมื่อไหร่กันหนอ เธอถึงจะพ้นจากปลักตมแห่งความทุกข์ระทมที่เสียของรักที่สุดไปแบบนี้

​“ยัยลูกหมี มานั่งรัดทดอะไรแถวนี้ ไปๆๆ เค้ากำลังเตรียมข้าวของปาร์ตี้กันเย็นนี้นะยะ”

เสียงแหวๆ คุ้นเคยดังขึ้น เธอแอบเช็ดน้ำตา แล้วเงยหน้าขึ้นมาทำหน้าบึ้ง ใส่เจ้าของเสียง ที่กำลังเดินแกมวิ่งตรงมาหาเธอ เมื่อหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ฝ่ายนั้นก็มองกวาดอย่างสำรวจ ตาแดงๆ ของรัศมีแข บอกได้ว่าเพื่อนของเขายังไม่อาจจะทำใจได้เรื่องมารดา

​“ร้องอีกล่ะ”

​“ทรายเข้าตา”

​“เออ จะเชื่อนะแก ไปๆ ไปช่วยกันหมักหมูหมักปลา ฝีมือแกอร่อยดี คนอื่นทำก็ไม่อร่อยเท่าแกอะ”

​“อื้อ”

เธอทำท่าจะลุกขึ้นยืน มือของเพื่อนรักยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ กับสภาพของรัศมีแข

​“ปลงๆ เถอะนะยัยลูกหมี แล้วก็คิดดูว่าจะทำอะไรต่อ แกน่ะดรอปเรียนไปเทอมหนึ่งแล้วนะ จะกลับมาเรียนอีกไหม?”

เสียงทุ้มที่ดัดให้แหลมเล็กเหมือนสตรีของเพื่อนสนิท ถามอย่างเป็นห่วง

​“ไม่รู้สิ อาจจะไปลงเรียนอะไรเล่นๆ ชักจะอยากลองหัดวาดภาพ ไปด้วยกันไหม ลูกชุบ”

​“ไม่เอา แกไปคนเดียวสิ ทำยังกับว่าฉันรวยแล้วก็เวลาว่างมากมาย แค่เรียนนี่ก็หัวฟู ไม่มีเวลาตกผู้ชายแล้วละย่ะ”

ทางนั้นว่าแล้วทำท่าสะดิ้ง รัศมีแขหัวเราะกิ๊ก ก่อนจะควงแขนกับเพื่อนของเธอ ลูกชุบ หรือ ชวัล ชายหนุ่มที่มีรสนิยมในเพศเดียวกัน เธอจึงสะดวกใจที่จะควงแขนเขา รึแม้กระทั่ง…

​“ต้าย! ทำบ้าอะไรของแก๊”

ชวัลทำตาโตอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ เพื่อนรักก็โน้มคอเขาไปจูบที่แก้มเสียอย่างนั้น รัศมีแขหัวเราะกิ๊ก แนบหน้ากับแขนของเพื่อนอย่างอ้อนๆ

​“ก็รักแกน่ะสิ ลูกชุบ ไม่ได้แกกับนินนี่ ฉันจะเป็นยังไงกันนะ ดีนะที่มีพวกแก”

​“วุ้ย ซึ้งย่ะ ซึ้งตายล่ะ อย่ามาทำแบบนี้บ่อย เดี๋ยวฟ้าผ่า”

ชวัลโคลงศีรษะของสาวน้อยเล่นไปมา กิริยาแบบนี้ คนนอกที่มองมาก็มองคล้ายกับหญิงชายที่เป็นคนรักหยอกล้อกัน เพราะชวัลแต่งกายแบบผู้ชาย ด้วยเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีแสบตา ผมของเขาก็สีทองทั้งศีรษะตามแฟชั่น ทำให้ทั้งคู่เดินด้วยกันจึงตกเป็นเป้าสายตา

​ฝ่ายชายก็ดูหล่อเหลา แม้จะร่างบางไปนิด ฝ่ายหญิงหน้าตาน่ารัก ปากนิดจมูกหน่อย เดินหัวเราะต่อกระซิก ควงแขนกันมา ดูแบบไหนก็เหมือนแฟนกันมากกว่าเพื่อน

​นัยน์ตาคมกริบคู่หนึ่ง มองตามชายหญิงวัยรุ่นคู่นี้ไป ก่อนจะสั่นหน้าน้อยๆ แล้วถอนใจเฮือก เขานึกทบทวนข้อความตามจดหมายของพิมพ์จันทร์อีกหน แล้วขมวดคิ้ว

​แบบนี้แล้วคำว่าลิตเติ้ลมอนเตอร์ ที่เจ้าหล่อนเรียกตัวเอง ก็คงจะเป็นไปตามนั้นแน่นอน ดูทีแล้วเขาคงจะต้องถือสุภาษิต รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตีเสียแล้วกระมัง กล้าตะวันเอย...งานนี้คงได้สวมบทคุณพ่อจอมเฮี้ยบ สั่งสอนยัยตัวแสบให้รู้จักกับคำว่ากุลสตรีที่ดีเสียบ้าง

​พิมพ์จันทร์...

​งานสุดท้ายที่คุณขอร้องให้ผมทำนี่...มันช่าง...