2

เวลาพลบค่ำ หลังจากเตรียมของรับประทาน รวมไปถึงเครื่องดื่มแล้ว เพลงแดนซ์มันๆ ก็เปิดดังลั่นหน้าบังกะโลของรัศมีแขและพวกเพื่อนๆ พวกเขามากันทั้งหมดห้าคน รัศมีแขสนิทกับชวัลและนิลยามากที่สุด ส่วนอีกสองคนนั้นเธอเพียงเคยเห็นบ้างตอนที่ยังไปเรียน ตอนแรกๆ ก็เกร็งกับการพูดคุยกับพวกนั้น แต่พอเธอเริ่มดื่มค็อกเทลสีสวยในขวดแก้วไปสักพัก รัศมีแขก็ยิ้มและหัวเราะกับพวกเขาราวกับสนิทสนมกันมานาน

​“ลองไหม?”

หญิงสาวหากแต่ดัดเสียงห้าว และตัดผมสั้นเต่อเหมือนผู้ชาย ยื่นส่งบุหรี่มวนเล็กให้เธอ รัศมีแขมองแล้วขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบบุหรี่ เคยลองบ้าง แต่ก็ไม่ชอบกลิ่นของมัน จึงสั่นหน้า แต่ทางนั้นก็ยังยัดเยียดมันให้เธอ

​“เอาหน่อยน่า ไม่ใช่บุหรี่ธรรมดานะลูกหมี ของดีเลยละ”

​“ของดี?”

เธอทวนคำ พลิกสิ่งที่อยู่ในมือไปมา ชลนีหัวเราะหึๆ พลางยักคิ้วน้อยๆ รัศมีแขเพิ่งจะสังเกตได้ว่า บุหรี่ที่ทางนั้นยื่นให้ ไม่เหมือนบุหรี่ก้นกรองทั่วไป ลักษณะพันเอาลวกๆ เหมือนกับมวนยาเส้น ชวัลเห็นเข้าก็ตีมือของรัศมีแข ดีที่ว่าบุหรี่ไม่หลุดมือหล่นลงไป เธอหันขวับไปจะโวยเพื่อนสนิท แต่ชวัลท้าวเอวฉับแล้วก็ถลึงตาใส่ชลนีเสียก่อน

​“นี่ นังชล เอาอะไรมาให้ยัยลูกหมีลอง ไม่ต้องเลยนะ   ลูกหมี เอาบุหรี่ยัดไส้นี่คืนมันไปเลย”

ว่าแล้วก็ทำท่าจะแย่งจากมือเธอ หากรัศมีแขเลิกคิ้ว แล้วไหวไหล่ เธอมองเจ้าบุหรี่ในมือ ก่อนจะยิ้มน้อยๆ

​“ไม่คืน น่าลองออก ยัดไส้นี่ ไส้อะไรหรือชล”

​ “โอ๊ย! นังลูกหมี หล่อนนี่ จะลองทำไมของมันไม่ดี         อีทอมชล ถ้ารู้ว่าหล่อนเป็นแบบนี้นะฉันไม่ชวนมาหรอก”

ชวัลยังคงโวยวายต่อไป แต่รัศมีแขก็คือรัศมีแข เธอคือ   ลิตเติ้ลมอสเตอร์ตัวร้าย ที่พร้อมจะแหกกฎทุกข้อของการเป็นเด็กดี เพื่อประชดประชันชีวิตที่เธอไม่ได้ยี่หระและยินดีกับการที่ได้หายใจอยู่ โดยปราศจากคนที่เธอรัก

​“นิดๆ หน่อยๆ น่าลูกชุบ แกทำเป็นไม่เคยเล่นไปได้”

เสียงหวานดังขัดขึ้น แล้วจุดไฟแช็กให้กับรัศมีแข ใบหน้าหวานงามหยดของคนพูด ดูสวยน่ามองไปเสียทุกส่วน

​“เอ้า...อยากลอง เพื่อนจัดให้ ถ้าติดใจละก็ ของดีไม่มีบ่อยๆ นะลูกหมี”

​“ต้องแบบนี้สินินนี่”

เธออัดควันเข้าปอด สำลักเล็กน้อย เพราะความไม่เคยชิน แต่ก็ทำใจกล้า สูดควันเข้าไปแรงๆ จนบุหรี่ไหม้ไปครึ่งมวน ส่งกลิ่นควันหอมเอียนฟุ้ง ชวัลมองแล้วสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ชอบใจ เขาบ่นพึมพำ แล้วเดินหลีกไปจัดการปิ้งบาร์บิคิวที่ริมหาดต่อ ไม่อยากมองเพื่อนสนิททำตัวเสเพล

​“เป็นไงบ้าง”

นิลยาถาม เธอทรุดลงนั่งข้างๆ กับรัศมีแข ที่ตอนนี้ เริ่มมึนเบลอไปกับฤทธิ์ของกัญชา

“หึๆ ก็ หึๆ”  

ไม่รู้ว่าทำไม อะไรถึงได้รื่นเริงไปหมดแบบนี้ รัศมีแขยิ้มกว้าง หัวเราะกับทุกสิ่ง มันช่างน่ารื่นรมย์ไปหมด แม้กระทั่งหน้าตาของเพื่อนรักก็ยังตลกและชวนให้หัวเราะขำ

​มวนแรก จนมวนที่สอง รัศมีแขเริ่มหัวเราะร่วนมากขึ้น จนน้ำหูน้ำตาไหล ชวัลได้แต่ยืนท้าวเอว มองอาการของเพื่อนสาว ปรายตาค้อนนิลยา ที่กำลังสูบบุหรี่ยัดไส้มวนแรก ทางนั้นหันมาเลิกคิ้ว แล้วยิ้มหวานส่งให้เธอ

​“เอาไหม? นังลูกชุบ”

​“ไม่!”

ตวาดเสร็จ ก็ยืนท้าวเอวอยู่ตรงนั้น รัศมีแขหัวเราะร่วน กับท่าทางของชวัล กัญชากำลังส่งผลต่อระบบประสาทของเธอ หลั่งสารความสุข ด้วยฤทธิ์ของสาร Cannabinoids เธอเริ่มพูดจ้อ หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ชลนีกับแฟนสาวของสาวทอมเองก็เช่นกัน ทุกคนพากันหัวเราะแม้กระทั่งตอนที่รัศมีแขหยิบเอาทรายบนหาดมาโปรยเล่น

​“นังนินนี่”

ชวัลเคืองจนจิกเรียกนิลยา ที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ นั่งยิ้มมองคนทั้งสามที่กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความสุขนั้นไม่ได้ นิลยาลุกขึ้นยืน แล้วบิดขี้เกียจ

​“ปลากับกุ้งเสร็จรึยัง เดี๋ยวเถอะพอพวกนี้สร่างเมา กินกันยันถ่านแน่ๆ ไปแกไปเตรียมให้เรียบร้อยเถอะ หึๆ”

​“เดี๋ยวเถอะ เล่นของกันแบบนี้ ตำรวจผ่านมาเจอ จับพวกหล่อนเข้าซังเต ฉันไม่เกี่ยวด้วยนะ”

​“โอ๊ย”

นิลยาโบกมือ แล้วสูดควันเข้าไป พลางพ่นใส่หน้าชวัล ทำให้ฝ่ายนั้นถึงกับสำลักควัน เธอหัวเราะขำ ก่อนจะยิ้มสวย

​“เงินถึง ตำรวจก็ตาบอดละ เรามีถังเงินอย่างยัยลูกหมีมาด้วย กลัวอะไร”

​“ฉันไม่ยุ่งกับพวกหล่อนแล้ว เชิญทำอะไรกินกันเอง ฉันจะไปนอน ทนไม่ได้ ไม่สบอารมณ์”

ว่าแล้วก็กระแทกเท้าเดินหนี นิลยามองตามแล้วก็หัวเราะคิกชอบใจ เธอปรายตามองรัศมีแขที่กำลังหัวเราะสนุกเมื่อถูกชลนีสาดทรายใส่ผมสีชมพู

​ต้องแบบนี้สิ...ลูกหมี

​เมื่อชวัลหนีงอนไปนอนเสียแล้ว นิลยาก็เลยตกลงใจรับตำแหน่งแม่ครัวเสียเอง อีกไม่นานพวกรัศมีแขจะต้องหิวแน่ๆเธอรู้ดีว่าเวลาเสพของพวกนี้เข้าไปแล้วเป็นยังไง หญิงสาวทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นทรายแล้วใช้ส้นเท้าขยี้ เสพเอาพอสนุก เพราะเธอรู้จักมันดี ไม่ได้หลงมัวเมามากมายเหมือนเพื่อนทอม ที่ชอบนักกับของต้องห้ามแบบนี้

​นอกจากกัญชา ชลนียังเล่นอีกหลายอย่าง และเธอหวังว่า การมาเที่ยวทะเลหนนี้ ทางนั้นจะพกมาด้วยนะ เธอปรายตามองรัศมีแขที่กำลังหัวเราะแล้วนอนแผ่กับพื้นทราย พลางยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก เพื่อนของเธอดูจะชอบมาก รัศมีแขเป็นคนแปลก นิสัยบางอย่างไม่น่ารักนัก แต่เธอก็ยังเต็มใจที่จะคบหากับเพื่อนสาวคนนี้ สนิทสนมกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย บางอย่างของนิสัยไม่น่ารัก แต่บางสิ่งของนิสัยก็แสนจะดีมาก โดยเฉพาะเรื่องเงินๆ ทองๆ

​คิดแล้วก็ยักไหล่ พลางมองไปยังร่างเล็กนั่นอีกรอบ ตอนนี้รัศมีแขนอนกลิ้งทรายไปพร้อมๆ กับแฟนสาวของชลนี ดูจะสนุกสุดเหวี่ยงกันจริงๆ และเมากันจริงๆ มาก พรุ่งนี้ชวัลคงจะบ่นว่าจนหูชา แต่เธอจะสนใจอะไร ก็เพื่อนเธอแค่เล่นสนุก ปล่อยให้ยัยลูกหมีมีความสุขแบบนี้เสียบ้าง หัวเราะเสียงดังๆ แบบนี้ ดีจะตายไป

​“ขอโทษครับ”

เสียงห้าวทุ้มแหบเล็กน้อยดังขึ้นเบื้องหน้าแบบประชิดตัว ระหว่างที่เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ เล่นเอานิลยาสะดุ้งสุดตัว เธอทำตาโตอ้าปากค้าง เมื่อเห็นคนที่ยืนหน้าเคร่งอยู่ตรงหน้าชัดๆ เขาเป็นชายร่างสูง ผิวคร้ามแดด หนวดเครารกรุงรัง นัยน์ตาคมปลาบดุดันนัก ยามจ้องมองตรงมายังเธอ สวมเสื้อสีขาวแนบไปกับรูปร่างที่ล่ำสัน กำยำ เขาสวมกางเกงยีนสีเข้มกระชับไปกับรูปร่างสูงสง่า นิลยามองเขากวาดแบบชนิดหัวจรดเท้าไปจนถึงผ้าใบสีตุ่นๆ นั่น ยังคงอ้าปากหวออยู่แบบนั้น เพราะความตกใจกับรูปลักษณ์อันใหญ่โต ดูราวหมียักษ์ของอีกฝ่าย

​“คะ...ค่ะ”

​“ทำอะไรกัน”

เสียงนั้นดุจนเธอสะดุ้งอีกหน เขามองข้ามศีรษะนิลยาไปยังร่างของเพื่อนๆ ของเธอที่กำลังเกลือกกลิ้งทรายกันอย่างสนุก คิ้วเข้มขมวดมุ่น อาการแบบนั้นไม่ใช่คนปรกติแน่นอน ต้องเสพอะไรไปสักอย่าง ถึงได้ทำอะไรไร้สติได้ถึงขนาดนั้น

​“คุณเป็นใคร”

รวบรวมสติได้ นิลยาก็ถามกลับ เสียวสันหลังวาบเพราะพวกเธอกำลังทำผิดกฎหมาย พวกเธอมีสิ่งเสพติดอยู่ในครอบครอง และกำลังเสพกันอย่างสุดเหวี่ยงเสียด้วย

​“นั่นรัศมีแขใช่ไหม”

เขาชี้มือไปยังหญิงสาวร่างเล็กผมสีชมพู ที่ตอนนี้เริ่มร้องเพลง

“พวกเธอทำอะไรกัน เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำไมทำตัวกันแบบนี้ นี่นอกจากดื่มเหล้า ปาร์ตี้มั่วสุมกันแล้ว เล่นยาด้วยหรือเปล่า”

​คำถามยิงเป็นชุดนั่น ทำให้นิลยาหน้าซีด ก่อนที่เธอจะทันตอบอะไร ชายคนนั้นก็เดินดุ่มตรงไปยังรัศมีแขที่ยังคงหัวเราะร่วน เขาดึงมือเธอขึ้นมา ฝ่ายนั้นกะพริบตาปริบๆ เพราะเมายา แล้วมองเขาพลางยิ้มหวานให้

​“ใครอะ อ้อ...ดารารึซุปตาร์ที่ไหน รึว่า...นายแบบเกย์ ฮ่าๆ นายแบบเกย์รึเปล่าคะ สุดหล่อ”

​“ฉันเป็นผู้ปกครองของเธอ รัศมีแข ตอนนี้เธออยู่ในความดูแลของฉัน กล้าตะวัน นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!”

​สิ้นคำประกาศเขารวบร่างบางขึ้นบ่า ไม่สนใจว่าเธอจะร้องกรี๊ดๆ อย่างตื่นกลัวแค่ไหน เพื่อนอีกสองคนที่กำลังเมากลับพากันหัวเราะสนุกเพราะสติไม่มีแล้วตอนนี้ ส่วนนิลยาได้แต่ยืนตัวแข็งด้วยความตกใจ

​“อ้อ...”

เขาหยุดตรงหน้าเธอ แบกร่างของเพื่อนเธอที่กำลังดิ้นร้องอย่างบ้าคลั่งไว้บนบ่า เหมือนไม่รู้สึกรู้สมถึงความหนัก

​“เก็บของ ของลูกหมีไว้ด้วย พรุ่งนี้ฉันจะให้คนมาเอา แล้วก็เลิกทำอะไรแบบนี้เสีย ถ้ายังไม่อยากเข้าสถานพินิจ”

​ชายร่างสูงที่ประกาศว่าตัวเองชื่อกล้าตะวัน และเป็นผู้ปกครองของรัศมีแข พาเพื่อนของเธอไปโยนไว้ด้านเบาะหลังรถโฟวิลสี่ประตูคันใหญ่ แล้วขับปราดออกไป ทิ้งให้นิลยาได้แต่มองตามหลังด้วยความตื่นตะลึง