โปรยปราย

“ลงมา”

​เสียงห้วนห้าวนั้นทำให้รัศมีแขทำคอแข็ง เธอเลิกดิ้นเมื่อเขายัดเธอเข้ามาในรถสำเร็จ แถมยังหายเมาไปแล้วเพราะออกแรงมาก เธอปรายตามองเขาพลางไม่เปิดปาก ทั้งยังนั่งหน้าเชิดอยู่ตรงนั้นทำราวกับไม่ได้ยินคำสั่งของกล้าตะวัน

​“โอ๊ย!”

มือหนาจับหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก ก่อนจะกระชากเธอลงมา รัศมีแขปลิวตามแรงเขายังกับว่าว กล้าตะวันพาเธอเดินเข้าไปในห้องรับแขก แล้วโยนร่างเล็กลงบนโซฟา เขายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเธอ นัยน์ตาคมดุจ้องเขม็ง มันทำให้หญิงสาวถึงกับหนาวเยือก แต่ทำใจดีสู้เสือ ปากนั้นสั่นเล็กน้อย เมื่อเอ่ยคำแรกออกมา

​“มีอะไรหรือคะ น้ากล้า ลูกหมีทำอะไรผิด”

​“ยังมาถามว่าทำอะไรผิด สิ่งที่ทำลงไป มันสมควรแล้วหรือ? รัศมีแข กินเหล้า ทำตัวเหมือนโสเภณีราคาถูก ยื้อยุดหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชาย ต่อหน้าคนทั้งรีสอร์ตนี่คือสิ่งที่เธอบอกกับฉันว่าไม่ได้ทำอะไรผิด?”

​“ค่ะ”

เธอยังคงเชิดหน้าแล้วยิ้มเย็น ก่อนจะยักไหล่

​“น้ากล้าไม่พอใจที่ลูกหมีทำแบบนี้ จะไล่ลูกหมีออกไปก็ได้นะคะ ลูกหมีจะได้กลับกรุงเทพฯ ไปใช้ชีวิตของลูกหมี ถอนตัวสิคะ ถอนตัวออกจากการเป็นผู้ปกครองของลูกหมีเสีย หรือว่าที่น้ากล้าไม่ถอน ยังทนกับเด็กเหลือขอร่านผู้ชายแบบลูกหมี เพราะน้ากล้ามีผลประโยชน์”

ความเมาและอารมณ์โกรธ ทำให้เธอไม่อาจจะระวังคำพูดของตนได้ กล้าตะวันขมวดคิ้ว รัศมีแขมองอาการของเขาคือการตอบรับ เพราะเขานิ่ง และมองเธอแบบนั้น คงจะหาคำพูดมาแก้ตัวไม่ทันล่ะสิ หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาเขา แล้วกอดเขาไว้อย่างจงใจยั่ว ใบหน้างามเงยแหงน มองสบตากับเขาที่กำลังหรี่ตาก้มลงมองเธอ นัยน์ตาคมดุนั่นยังคงเปล่งประกายวาวโรจน์ หัวใจยังเต้นแรงเพราะฤทธิ์โทสะ มือของเขากำเข้าหากันแน่น รัศมีแขเหยียดยิ้ม จงใจเปล่งวาจาที่รุกฆาตหัวใจเขาให้เลือดซิบ

​“พินัยกรรมนั่น ถ้าน้ากล้าไม่มีส่วนได้เสีย จะอยากมายุ่งกับคนอย่างลูกหมีทำไม น้ากล้าบอกว่าลูกหมีทำตัวเหมือนโสเภณี แล้วน้ากล้าล่ะคะ เหมือนอะไร ผู้ปกครองของโสเภณี ก็แมงดายังไงล่ะคะ”

​“ลูกหมี!”

​เสียงทุ้มนั้นตวาดดัง จนเธอแทบขาสั่น แต่รัศมีแขตอนนี้ใช้ความโกรธเป็นความกล้า เธอโกรธเขา และแทบจะ...เกลียด เมื่อรู้สิ่งที่เขาตั้งใจจะหาผลประโยชน์จากตัวเธอ

​“รับไม่ได้ กับเด็กร้ายกาจแบบลูกหมี ก็ไล่ลูกหมีกลับไปสิคะ จะทนไว้ทำไม ระวังลูกหมีจะบ้าผู้ชาย จนทนไม่ได้ ปล้ำน้ากล้าเอาสักวัน”

เธอโน้มคอเขาลงมา จงใจให้เขาโกรธเกลียดเธอกับพฤติกรรมที่เธอทำ กล้าตะวันยังคงยืนนิ่งขึง เขาหรี่ตามองใบหน้าเนียนสวย ที่ยิ้มยั่วใส่ ตอนนี้โทสะเขากำลังเต้นระริกเหนือการควบคุมแล้ว

​มือหนาตวัดรัดรอบเอวบาง ทำให้คนจงใจอยากยั่วเสียหลัก ร่างซวนปะทะอกกว้างนั่นเต็มที่ คนที่อยากจะให้เขาผลักออก แต่เขาดันรัดเธอไว้ มันนอกเหนือความคาดหมาย และทำให้แม่เด็กร้ายกาจขวัญเสีย ดิ้นรนอึกอักกับอกกว้างของกล้าตะวัน

​“ลูกหมีไม่ต้องปล้ำน้าหรอก น้าจะสนองให้เองถ้าเราอยาก”

เขายิ้มแสยะ ก่อนจะจับปลายคางมน บังคับไม่ให้เธอขืนหน้าหนีไปไหน เขารัดเธอไว้ด้วยลำแขนอันทรงพลัง รัศมีแขไม่อาจดิ้นรนได้อย่างใจคิด ได้แต่เบิกตาโต มองเขาอย่างตกใจ

​ริมฝีปากได้รูปกระแทกลงมาบนปากอิ่ม ตอนแรกจงใจลงทัณฑ์เหมือนแกล้ง บดเคล้าเอาแต่ใจจนเธอเจ็บ แต่เมื่อได้สัมผัสคนในอ้อมกอดถนัดถนี่ สิ่งใดๆ ที่เก็บกลั้นไว้ในใจ เริ่มทะลักทลายออกมา เพียงเพราะได้แตะต้อง จุมพิตเธอ

​“อื้อ...”

​เสียงหวานครางเบาๆ เมื่อริมฝีปากได้รูปรุกล้ำเธออย่างมีชั้นเชิงอ่อนหวาน สอนให้เธอรับรู้ถึงจุมพิตวาบหวิวของหนุ่มสาว ร่างน้อยแทบลุกเป็นไฟเพราะจูบเดียว เขาค่อยๆ เลาะเล็ม สัมผัส ปลายลิ้นร้อนผ่าวควานหาความหวานของผึ้งรวง ประกบจูบแนบสนิท ร่างน้อยแทบจะละลายกลายเป็นร่างเดียวกับกายแกร่ง

​เหมือนมีผีเสื้อนับพันกำลังบินอยู่ในท้องเธอ รัศมีแขรู้สึกร้อนเร่า กับจุมพิตร้อนแรงอ่อนหวานปานน้ำผึ้งป่า มือหนานั้นลูบเลยไปทั่วร่างน้อยนิ่มในอ้อมกอด สอดเข้าไปยังแผ่นหลังเนียนละเมียด ปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธออย่างเชี่ยวชาญ และกว่าที่รัศมีจะทันรู้ตัว มือร้อนร้ายกาจนั่นก็จับสำรวจบัวตูมเต่ง ปัดไล้ปลายยอดจนมันแข็งชัน

​“นะ...น้ากล้า”

เธอพยายามรวบรวมสติอันน้อยนิด ที่จะผลักเขาออกไป หากมือน้อยกลับอ่อนแรง เมื่อกล้าตะวันซบหน้าลงซุกไซ้กับซอกคอสาว เปิดกระดุมเสื้อเธอออกจนหมดแถว บัวคู่งามก็ดีดตัวเป็นอิสระ สู้สายตาหื่นกระหายของเขา มันงามเหลือเกิน ขาวผ่อง แต้มด้วยยอดทับทิมสีชมพูเข้ม กล้าตะวันดึงรั้งเธอจนขาลอยพ้นพื้น เพื่อจะเกลือกกลั้วใบหน้าลงกับบัวงามที่อวดโฉมล่อตา

​“สวยเหลือเกิน...ลูกหมี”

เสียงทุ้มเอ่ยผะแผ่ว รัศมีแขขนลุกซู่ เมื่อเขาอ้าปากงับชิมยอดบัวสีชมพู ผิวขาวลออตาเปลี่ยนเป็นสีชมพูทั้งตัวเพราะเลือดสาวไหลเวียนร้อนฉ่า ส่วนสาวกำลังเต้นตุบและฉ่ำชื้น อารมณ์ที่เธอไม่เคยสัมผัสและรู้สึก กำลังถูกสอนให้ได้รู้จัก ประสบการณ์รักของหญิงชาย

​เธอถูกช้อนอุ้มไปวางบนโซฟาเมื่อไหร่ไม่รู้ เอี๊ยมตัวสวยถูกถอดไปกองบนพื้นได้ยังไงไม่ทราบได้ แต่ตอนนี้เธอเหลือเพียงแพนตี้สีลูกกวาดตัวเดียวที่ปิดกาย ร่างน้อยกำลังจะลุกเป็นไฟเพราะสัมผัสจากกล้าตะวัน ที่ลืมตัว เมามัวไปด้วยไฟเสน่หา เพียงได้คลุกเคล้ากับสาวน้อย ที่แฝงเร้นเข้าไปอยู่ในหัวใจเขาอย่างเงียบเชียบ

​มือน้อยที่พยายามดันเขาตอนนี้ มันกลับกอดเขาไว้แน่น ร่างงามสะท้อนสะท้าน ยามที่เขาสัมผัส สำรวจอย่างใจเย็น กล้าตะวันไล่จูบไปจนถึงหน้าท้องเนียนเรียบ กลิ่นกายสาวเร้าอารมณ์เขาจนเกินกว่าจะห้ามใจได้ เขาซบหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น ใจเต้นแรงเร็ว บางส่วนแข็งร้อนชูชัน รอการปลดปล่อย เขาแทบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว อยากจะกระชากอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายนี้ออก แล้วหลอมรวมเป็นส่วนเดียวกันกับกายสาว

​มือร้อนยุติกิจกรรมสำรวจเนื้อตัวเธอ และซบหน้านิ่งกับหน้าท้องเนียน เหมือนจะพยายามข่มใจตัวเอง กล้าตะวันกำลังนับหนึ่งถึงร้อย เพื่อจะเรียกสติที่กระเจิงไปด้วยตัณหาให้กลับคืนมา เหมือนจะรับรู้ว่าจู่ๆเขาก็นิ่งเงียบไป ไม่เคลื่อนไหวสร้างความรู้สึกร้อนผ่าวหวั่นไหวใดๆ อีก รัศมีแขสติเริ่มกลับคืนมา เมื่อรับรู้แล้วเต็มที่ว่า เขากำลังล่วงล้ำก้ำเกินไปถึงไหน สาวน้อยก็เริ่มสะอื้นฮัก

​ทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้น ร่างใหญ่ที่เรียกพลังใจให้ตัวเองนั้น ก็ลุกผละจากไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่มองเธอสักนิด ขณะที่เอ่ยเสียงห้าวห้วน

​“อย่าทำแบบนี้กับน้าอีกลูกหมี เพราะลูกหมีจะไม่ได้รับบทเรียนแค่นี้ ลูกหมีจะได้กลายเป็นโสเภณีของน้าเข้าจริงๆ แน่นอน น้ารับรองเลย”

​ร่างสูงแกร่งเดินกระแทกเท้าจากไป ทิ้งให้ร่างน้อยลนลานรีบสวมเสื้อผ้า น้ำตาหยาดรินไหลด้วยความเจ็บใจ เจ็บใจเขา! ที่กล้าล่วงเกินเธอถึงขนาดนี้

​และเจ็บใจตัวเอง!

​ที่ดันไปร้อนเร่าอ่อนไหวกับสัมผัสของกล้าตะวัน