ตอนที่ 5 เตือน

“กดแผลไว้นะ เดี๋ยวพี่มา”

เมื่อลูกพีชหย่อนบั้นท้ายลงไปบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว พี่เหนือฟ้าคนใจดีก็รีบปรี่ไปหาอุปกรณ์ทำแผลจากตู้ใกล้ๆ เธอใช้โอกาสนั้นสำรวจเขา พี่ชายจากบ้านข้างๆ ที่แสนจะใจดีไม่ได้เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็นเลย เขายังเป็นคนเดิม คนที่คอยห่วงใยตอนเธอบาดเจ็บ คนที่คอยเช็ดน้ำตาเวลาร้องไห้

แต่ทำไม … ทำไมตอนนี้เธอถึงได้มองเขาต่างไปจากเดิม สายตาที่ไม่เคยโฟกัสอยู่ตรงไหนบนร่างกายเขา เริ่มมีจุดโฟกัสที่มันแปลก มันใช่เหรอยัยลูกพีช ผู้หญิงดีๆที่ไหนเขาจ้องเป้าผู้ชายอย่างที่เธอทำ ขนาดพี่ใต้หล้าที่เธอชอบ เธอยังไม่เคยมองเขาอย่างจาบจ้วงแบบนี้เลยนะ เลิกสักที เอาสายตาเธอออกมาจากเป้าตุงๆนั้นได้แล้ว

“เป็นอะไร? เจ็บแผลมากเลยเหรอ?”

เมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งก้มหน้า ก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ ซ่อนความโกรธของเมื่อคืนไว้ข้างใน ปั้นสีหน้าที่ทำหน้าที่พี่ชายใจดี ทั้งที่ไม่ได้อยากทำ

ถ้าลูกพีชเป็นน้องสาวของเขา เขาได้จับไม้เรียวหวดใส่ขาขาวเนียนของเธอแน่ แต่งตัวโป๊เปลือยไม่พอ ยังเที่ยวไปจับของหวงของผู้ชายเล่น ไม่รู้จับมาแล้วกี่คน แม่ง! คิดมาถึงตรงนี้มันยิ่งโกรธ

“ก็ไม่เท่าไหร่นี่คะ”

“ไม่เจ็บ?”

“เปล่า มะ ไม่ใช่แบบนั้น”

ลูกพีชเกือบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน เจ้าสิ่งนั้นทำลายสมาธิเธอไปโดยสิ้นเชิง เมื่อเขาไม่คิดใจคำพูดเธอ ก็ลอบถอนใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่ก็นะ เมื่อคืนกับตอนนี้ต่างกันจริงๆ เมื่อคืนออกจะมโหฬาร ตอนนี้ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย

“มองอะไรของเธอกัน ยัยเด็กโรคจิต”

คนถูกตราหน้าว่าโรคจิตตาโต ส่วนคนพูดเจ้าของเป้านูนที่ถูกตาหวานจับจ้อง ขยับร่างกายหนีไปอีกด้าน ไม่ใช่หลบซ่อนมันจากสายตาจาบจ้วงของเด็กสาว เขากำลังพามันหนีไปปรับตัว ไม่อยากให้มันเหยียดขยายตัวต่อหน้าเด็กที่จะเพิ่งโตเป็นสาว

“ชิ! โรคจิตเนี่ยนะ ใครกันที่มันโรคจิต บุกรุกเข้ามาบ้านคนอื่นแบบนี้ อยากโดนตำรวจจับเหรอคะ”

“พี่ไม่ได้บุกรุก พี่เดินเข้ามาทางประตู และที่สำคัญ ป้าเพ็ญเป็นคนเปิดประตูให้”

เมื่อคนเปิดประตูให้เขาเข้ามา เป็นคนเก่าแก่ของบ้านที่มีความน่าเชื่อถือมากที่สุด ลูกพีชก็ไม่มีคำพูดใดๆโต้แย้งได้อีก ชายหนุ่มที่เข้ามาในบ้านอย่างถูกต้องหันมายกยิ้มมุมปาก เดินกลับมานั่งยองๆหน้าคนตัวเล็ก จับมือนุ่มนิ่มขึ้นมาทำแผล

“ดีนะที่มันเข้าไม่ลึก ทีหลังก็ระวังจะได้ไม่เจ็บตัว”

“ไม่ต้องมาสอนหรอก”

“?” ดวงตาคู่คมกร้าวขึ้น คนตัวเล็กจึงรีบพูดแก้ประโยคก่อนหน้าของตัวเอง

“อุบัติเหตุมันบอกได้ด้วยเหรอว่าจะเกิดขึ้นตอนไหน”

“หึ! พอโตขึ้น ฝีปากก็กล้าขึ้นสินะ”

เหนือฟ้าเริ่มยุ่งจนไม่มีเวลาให้คนรอบข้าง ตั้งแต่เริ่มเข้าไปเป็นหนึ่งในผู้บริหารของกรุ๊ป พยายามบริหารเวลาแล้ว เร่งมือและระดมสมองเพื่อสะสางงานให้มันเสร็จเร็วขึ้น แต่ผลก็ยังคงไม่เปลี่ยนไป ยิ่งทำงานเสร็จเร็วเท่าไหร่ งานที่ต้องทำยิ่งเพิ่ม

ห้าปีแล้วมั้งที่มันเป็นแบบนี้ แล้วตลอดห้าปี เขาได้เจอยัยเด็กนี่แบบนับครั้งได้ เจ้าหญิงตัวจ้อยที่เขาเฝ้าถนอมฟูมฟักด้วยคำพูดอ่อนหวาน โตมากลายเป็นเจ้าหญิงฝีปากกล้าได้ไง ใครกันที่มันละเลยการอบรมสั่งสอนเธอ

“พี่ก็ไม่ต่างกันหรอก ปากเสียขึ้นเยอะเลย โอ้ย! พีชเจ็บนะพี่เหนือ!”

“หึ! เจ็บแหละดี จะได้จำ”

ร่างกำยำในชุดเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขากระบอก ยืดตัวขึ้นยืนจากนั้นก็ทิ้งบั้นท้ายลงข้างๆ เด็กสาวที่เขาเคยฟูมฟักมาอย่างทะนุถนอม ขยับตัวหนีทันทีพลางทำหน้าตาแปลกๆใส่

คนที่ควรหวาดกลัวมันเขาไหมแม่คุณ จะพรวดพราดเข้ามาจับดุ้นกันอีกไหม ก็ไม่รู้

“จำได้หรือเปล่าว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรผิด”

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองตั้งใจมาหาเด็กข้างบ้านเพื่อตักเตือน ก็พูดเข้าประเด็นทันที คนข้างๆนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ มีเพียงดวงตากลมโตสีน้ำทะเลเท่านั้นที่วูบไหว บ่งบอกว่าเรื่องที่เธอก่อไว้เมื่อคืน ยังถูกบันทึกอยู่ในความทรงจำ

“อย่าทำแบบนั้นอีก เข้าใจที่พูดไหมลูกพีช”

“ … ทำไมคะ?”

ลูกพีชที่นั่งเงียบมาตลอดเพื่อทบทวนเรื่องราวต่างๆ ถามขึ้นก่อนจะเหยียดริมฝีปากออกเป็นเส้นตรง ความน้อยใจ เสียใจถาโถม เขาก็คงเป็นอีกหนึ่งคน ที่มองเธอเป็นเพียงแค่น้องสาว ไม่ได้มองเธอเป็นอย่างอื่นเลย เหมือนกับที่น้องชายของเขาเป็น

เหอะ! ทำไมเธอต้องมานั่งรู้สึกแย่เพราะพี่น้องคู่นี้ด้วยนะ มองเธอในฐานะน้องสาวงั้นเหรอ! ขนาดพี่เพอร์ยังไม่ใกล้ชิดกับเธออย่างที่พี่น้องคู่นี้ทำเลย แย่ที่สุด! ถ้าเป็นมากกว่านี้ไม่ได้ ต่อไปก็อย่ามาเข้าใกล้กันอีก

“จะทำไมอีกล่ะ ก็มันไม่ควรทำไง ผู้หญิงดีๆที่ไหนเขาจับไอ้จ้อนผู้ชายเล่นว่ะ!”

“พีชไม่ได้ตั้งใจ มันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อคืนขึ้นแน่ เพราะต่อไปผู้ชายที่พีชจะจับไอ้นั่นเขา ก็คือแฟนของพีช”

เหมือนเส้นเลือดในสมองจะปริแตก กาลเวลาทำให้สิ่งมีชีวิตต่างๆเติบโตขึ้น แต่เหนือฟ้าไม่คิดว่ามันจะทำให้เด็กสาวไร้เดียงสา โตขึ้นมาเป็นเด็กกร้านโลก ลูกพีชพูดถึงอวัยวะเพศของผู้ชายได้อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังเชิญหน้าชูคอขึ้นอย่างมั่นใจ

แม่ง! โคตรน่าหมั่นไส้เลย

“ตาถั่วแบบนี้เหรอจะหาแฟน!”

“เออ! ตาถั่วแบบพีชนี่แหละ จะหาแฟนให้ได้สักสิบคน คอยดูเถอะพี่เหนือ!”

“หึ! พี่จะคอยดูครับ คนเก่ง!”

เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความกราดเกรี้ยวของยัยเด็กขี้อ้อน ทั้งน่าโมโหทั้งน่าหมั้นเขี้ยว ยิ่งตอนที่แก้มใสๆนั่นยุบๆพองๆ เป็นปลาทองอยากจะพ่นน้ำ เขายิ่งต้องกลั้นขำ จะหัวเราะก็ไม่ได้ เดี๋ยวเด็กมันไม่กลัว

“หมดธุระแล้วก็กลับไปสิ กลับไปในตอนที่พีชยังพูดดีซะพี่เหนือ”

“นี่ไล่?”

“เออ! ก็ไล่ไง!”

“ถ้าพี่ไม่ไปล่ะ?”

“พีชไปเอง!”

ร่างสมส่วนลุกขึ้นจากโซฟาหนัง ก้าวฉับๆออกไปจากห้องนั่งเล่น มุ่งหน้าไปยังห้องครัวที่อยู่ชั้นหนึ่ง ทั้งโกรธ ทั้งหิว แผลที่โดนมีดบาดก็ทั้งเจ็บทั้งปวด แถมยังมาโดนไอ้พี่เหนือยียวนกวนประสาทอีก

เกลียดชะมัดเลย! ทำไมถึงไม่ใจดีกับเธอเหมือนที่ผ่านๆมา หรือกาลเวลากลืนกินพี่เหนือคนนั้นไปจนหมดสิ้นแล้ว