ตอนที่ 10 ของขวัญวันเกิด

“ก็วันนั้นพีชป่วยอ่า พี่เพอร์ไม่ได้บอกพี่ใต้หล้าให้พีชเหรอ”

“ก็บอกแหละ แต่ … ช่างเถอะ เจอที่นั่งหรือยัง ให้พี่พาไปไหม”

ใต้หล้าเหลือบมองพี่ชายที่อยู่ใกล้คนตัวเล็ก เห็นได้ชัดว่าท่าทางมันดูผิดปกติ อยากรั้งเธอออกมาให้ห่างจากเขา แต่เจอสายตาแบบนั้นก็ไม่กล้า

“ก็ดีค่ะ”

ลูกพีชรีบตอบตกลง ไม่ใช่ว่าเธออยากจะไปกับเขามาก แต่เธออยากหนีจากบางอย่างที่มันกำลังเบียดเสียดอยู่แถวบั้นท้ายมากกว่า เขาต้องหน้าด้านเบอร์ไหนเนี่ย ถึงได้กล้าเอาไอ้นั่นมาถูบั้นท้ายเธอ

กรี๊ด! ไอ้! ไอ้พี่เหนือโรคจิตที่สุด

“อย่าเพิ่งไป”

“ระ รีบไปกันเถอะค่ะพี่ใต้หล้า”

ลูกพีชรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงพร่าต่ำที่ดังอยู่เหนือศีรษะชะมัด ไม่รู้ว่ามันเกิดจากความกระสันหรือความโกรธกันแน่ ไม่รู้และไม่อยากจัเดา เอาเป็นว่า รีบๆ หนีไปก่อนที่ร่างกายเธอจะวูบไหวดีกว่า

“พีชซื้ออะไรเป็นของขวัญพี่เหนือเหรอ?” ใต้หล้าถาม ขณะเดินเคียงข้างกันเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ดวงตาสีเข้มทอดต่ำมองคนข้างๆ

วันนี้ลูกพีชแต่งตัวเซ็กซี่มาก ชุดราตรีสีชมพูหวานแหวกด้านหน้าลงจนเห็นเนินอก ด้านหลังมีเนื้อผ้าปิดมาถึงแค่บริเวณสีข้าง ทั้งที่มีเส้มผมสีดำตกระลงมาปิดไว้บางส่วน ก็ยังมองเห็นผิวเนื้อขาวนวลของเธอ

อ่า … อยากถอดสูทคลุมทับมันไว้จัง

“หืม? มันบอกกันได้เหรอคะ?”

ลูกพีชเงยหน้าขึ้นไปมอง รู้สึกได้เลยว่าพี่ใต้หล้าดูต่างไปจากเดิม แววตาที่เคยเห็นเย็นชาไปจนถึงแข็งกระด้าง ตอนนี้อ่อนหวานและเจือไปด้วยความน้อยใจ

น้อยใจอะไรก่อน! พี่พูดเองว่ามองฉันเป็นเหมือนน้องสาว ถึงจะไม่ได้พูดกับฉันตรงๆก็เถอะ แต่เปลี่ยนใจตอนนี้ มันไม่ทันแล้วแหละ

“ถ้าพีชไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร”

“พีชให้นาฬิกาค่ะ ปาเต๊x รุ่นลิมิเต็ด”

นาฬิกาแบรนด์หรูรุ่นที่ผลิตขึ้นมาไม่ถึงสองร้อยเรือน อย่าง Tiffany -Bluxx ถูกลูกพีชหยิบใส่กล่องเป็นของขวัญวันเกิด แด่ทายาทคนโตของพิชญพาณิชแบบไม่เสียดายมูลค่าของมัน นานแล้วที่พี่เหนือไม่ได้จัดงานวันเกิด ถือว่ารวบยอดให้ของขวัญในคราวเดียวเลย ที่สำคัญคือนาฬิกาเรือนนั้นเธอได้มาฟรี เป็นของสะสมของแม่ ท่านบอกว่าได้รับเป็นของขวัญจากคนสำคัญ ตั้งแต่สมัยที่ยังทำงานเป็นนางแบบเดินอยู่บนรันเวย์

มันไม่เคยถูกแกะออกมาใช้งานจริง แกะออกมาชื่นชมก็มีบ้าง แต่รวมๆแล้ว มันก็ยังถือว่าเป็นของมือหนึ่งได้อยู่นะ

“ปาเต๊x รุ่นลิมิเต็ด ให้ของแพงขนาดนั้นเลย”

ปาเต๊x รุ่นลิมิเต็ดทุกรุ่น ล้วนแต่เป็นของหายาก ใต้หล้าไม่คิดว่าพี่ชายของตัวเองจะสำคัญ ขนาดที่เธอต้องให้ของขวัญมูลค่ามากขนาดนั้นแก่เขา

“ก็ไม่แพงหรอกค่ะ”

ตอนนี้ราคาประมูลของ Tiffany -Bluxx พุ่งไปแตะที่สองร้อยล้านเป็นที่เรียบร้อย ความหายากและราคาสูงลิ่วของมัน ไม่มีผลใดๆต่อการตัดสินใจของเธอเลย ลูกพีชไม่ต้องการเก็บของดูต่างหน้าจากแฟนเก่าของแม่ไว้ แต่จะทิ้งไปเฉยๆก็น่าเสียดาย เอามาให้พี่เหนือฟ้าแหละดี คนมีคอนเนคชั่นเยอะอย่างเขา คงใช้ประโยชน์จากมันได้ดีกว่าเธอที่มองไม่เห็นคุณค่า

“ลิมิเต็ดไหนของปาเต๊xที่ไม่แพง” ใต้หล้าแย้งอย่างไม่เข้าใจความคิดของคนข้างๆ

“ไม่รู้สิค่ะ พีชไม่ค่อยสนใจเรื่องของนาฬิกาซะด้วย”

ฉลาดแต่แกล้งโง่ไม่ได้ผิด

ลูกพีชตัดบทเสร็จ ก็ทำตาปริบๆเหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับนาฬิกา ทั้งที่ความจริงเธอชอบนาฬิกามาก เริ่มเก็บสะสมจากเรือนที่สวยถูกใจ ค่อยๆ ขยับขึ้นไปเป็นรุ่นที่หายาก ถึงจะมีไม่มากเหมือนนักสะสมท่านอื่นๆ แต่เธอมีรุ่นลิมิเต็ดจากแบรนด์อื่นๆทั่วโลก เกือบร้อยเรือนเชียวล่ะ

เรือนนั้นที่แม่ส่งมอบมันให้กับเธอ ทั้งที่ควรให้พี่เพอร์มากกว่า ก็เพราะรู้ว่าเธอชอบนั่นแหละ

“มาแล้วเหรอลูก เอาของขวัญให้พี่เหนือฟ้าแล้วใช่ไหม?” ท่านถามลูกสาวด้วยสีหน้าคาดหวัง ไม่ได้สนใจการมีอยู่ของเพื่อนลูกชายเลย

“เอาให้แล้วค่ะ พี่ใต้หล้าจะนั่งกับพวกเราไหมคะ หรือแค่มาส่งพีชเฉยๆ”

ลูกพีชนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างพี่ชาย ใต้หล้าส่ายหน้าปฏิเสธช้าๆ ก็แหงล่ะ! มันมีที่ว่างให้เขานั่งที่ไหนกัน ที่นั่งของโต๊ะนี้ถูกจับจองจนเต็มแล้ว แต่ถ้าเขาอยากจะนั่งร่วมโต๊ะจริงๆ ก็สามารถทำได้ แต่ไม่เอาอย่างนั้นดีกว่า ไม่สบายใจกับสายตาตำหนิของคนที่นั่งอยู่อีกฟากนั้นเลย

“อ่า งั้นก็ขอบคุณนะคะที่เดินมาส่ง”

พูดจบลูกพีชก็หันมาสนใจอาหารบนโต๊ะทันทีเพราะเริ่มหิว ความกังวลที่เคยมีก่อนจะได้พบหน้ากัน มันไม่เกิดขึ้นเลย ประหลาดใจตัวเองไม่น้อยเลยนะนี่

ทำใจได้แล้วละสิ! เธอต้องทำใจได้แล้วแน่ๆ มองหารักใหม่เพื่อลืมรักเก่า มันได้ผลดีอย่างที่ยัยเอวาบอกจริงๆ

แต่ทำไมคนใหม่ที่ว่านั่น มันต้องเป็นพี่ชายของคนเก่าด้วย โอ้ย! คนสวยโคตรจะกลัดกลุ้ม

“ใจเย็นๆ สิพีช! เดี๋ยวอาหารก็ติดคอหรอก” ท่านปรามลูกสาว ที่กำลังยัดอาหารเข้าปากเหมือนคนหิวโซ

“แม่คะ! กินอิ่มแล้วพีชกลับเลยได้ไหมอ่า”

ลูกพีชพูดทั้งๆที่ยังเคี้ยวอาหารในปากไม่หมด ลูกสาวของท่านที่ถูกคนรอบข้างยกย่องว่าเป็นสุดยอดกุลสตรี ไฉนวันนี้ลูกสาวคนดีถึงได้ดีแตก แถมยังมาแตกต่อหน้าผู้คนมากมายในงานเลี้ยงวันเกิดของคนอื่นอีก

“ลูกพีช! เคี้ยวของในปากให้หมดก่อน แล้วค่อยพูด” ท่านปรามลูกสาวผ่านน้ำเสียงและแววตา

“ฮือ! แม่คะ! หนูรู้สึกเหมือนจะท้องอืด เดี๋ยวมานะคะ”

เมื่อสายตาปะทะเข้ากับหนุ่มหล่อเจ้าของงาน ที่เดินควงแขนอยู่กับสาวสวยรายหนึ่ง ราวกับกำลังประกาศตัวต่อหน้าฝูงชน ลูกพีชก็ไม่สามารถฝืนทนนั่งอยู่ตรงนั้น บอกแม่สุดที่รักและคนในครอบครัวเสร็จ ก็ลุกขึ้นเดินหนีออกมา

ไม่อยากยอมรับเลยว่า ว่าระยะเวลาเพียงแค่สั้นๆ เธอดันไปหวั่นไหวกับผู้ชายที่ไม่สมควรรู้สึกอะไรด้วยอย่างพี่เหนือฟ้า จะบ้า! ไม่สิ ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

“โธ่เว้ย! ทำไมต้องเป็นเขาด้วยวะ!”

ลูกพีชเดินออกมาเตะลมที่ระเบียง มากกว่าจะเข้าไปอุดอู้แผดเสียงอยู่ในห้องน้ำ เสียงบ่นของเธอไม่ได้ดังมาก ความรู้สึกที่มันไม่สมควรเกิด พูดดังไปก็มีแต่คนเขาจะขำ หัวเราะเยาะเอานะสิ

ทำไมถึงเกิดแต่กับพีช ต้องอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตเลยหรือไง รักคนที่เขาไม่สามารถรักตัวเองได้ ถ้าจะอาภัพขนาดนี้ ไม่ต้องเกิดมาสวยก็ได้ไหม เสียดายของ!