ตอนที่ 9 แขกกิตติมศักดิ์

19 : 00 น.

โรงแรมดังระดับหกดาว คือสถานที่จัดงานวันเกิดให้แก่ทายาทคนโตของพิชญพาณิช เพราะเจ้าของงานเป็นหนึ่งในผู้บริหารหลักของกรุ๊ป แขกเหรื่อที่ถูกเชิญมาร่วมงาน จึงไม่ได้มีแค่ญาติสนิทและคนใกล้ตัว ยังมีพนักงานระดับสูงจากฝ่ายต่างๆของบริษัทหลัก รวมถึงพนักงานจากบริษัทย่อยในเครือ ที่ถูกเชิญมาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้

และที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือ ครอบครัวจากวงการต่างๆ ที่ลูกสาวในบ้านยังครองตัวเป็นโสด ซึ่งครอบครัวเหล่านั้น ถูกคุณนายเก็จมณีสแกนไว้เป็นที่เรียบร้อย

“สวัสดีค่ะท่าน คุณหญิง หนูพลอย”

‘พลอยไพลิน’ หญิงสาวหน้าตาสวยหวานวัยยี่สิบห้า เธอเป็นผู้หญิงที่คุณนายเก็จมณีหมายตาไว้

แม้จะเป็นเพียงบุตรสาวคนเล็กของท่านผู้ว่าฯ แต่ถ้าได้แต่งงานกับเหนือฟ้า บารมีย่อมส่งเสริมกันและกัน ทางนั้นต้องการกำลังทรัพย์มาหนุนส่งฐานอำนาจของตัวเอง ลูกชายท่านเองก็ต้องพึ่งอำนาจเพื่อมาสร้างรากฐานในการเบิกทรัพย์ คู่ที่เหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองกับใบหยกขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ

“สวัสดีครับคุณเก็จมณี แล้วนี่เจ้าของงานไปไหนแล้วล่ะ?”

ผู้ว่าราชการจังหวัดข้างเคียงกับกรุงเทพ เอ่ยถามพลางมองหาเด็กหนุ่มเจ้าของงาน ที่ท่านหมายตาไว้ในฐานะลูกเขย เขาควรออกมายืนรอต้อนรับท่านอยู่ข้างๆแม่ แต่ตอนนี้ท่านไม่เห็นแม้เงา เงาร่างที่พอจะคุ้นๆว่าเป็นเขา ก็ไม่เห็นอยู่ในบริเวณทางเข้างาน

เจ้าของงานไม่มายืนรอต้อนรับแขกได้ไง

“คือแบบนี้ค่ะท่าน เหนือฟ้ากำลังรับแขกทางไกลอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยงข้างๆ นี้น่ะค่ะ”

ถึงแม้ในใจอยากจะตำหนิลูกชายมาก ที่ทิ้งให้ท่านยืนทำหน้าที่รับแขกแทน แต่การรับรองแขกทางไกลกลุ่มนั้นสำคัญที่สุด แม้แขกท่านนั้นจะคบหากับเหนือฟ้าในฐานะเพื่อนสนิท แต่ท่านผู้นั้นเป็นถึงองค์ชายของประเทศในแทบทะเลทราย คนระดับนั้นอุตส่าห์เดินทางไกลเพื่อมาร่วมงาน ถ้าไม่รับรองกันให้ดีๆ อาจมีปัญหาที่สั่นคลอนถึงความมั่นคงระดับชาติ

“แขกคนนั้นสำคัญกว่าผมงั้นเหรอ”

ครอบครัวนี้มีคุณสมบัติตรงตามความต้องการของท่านทุกประการ ติดอยู่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น นั่นก็คืออีโก้ที่สูงเฉียดฟ้าของท่านผู้ว่าฯ นี่แหละ ถ้าไม่ติดว่าองค์ประกอบครบกว่าครอบครัวอื่นนะ จะไม่มายื่นเสวนาให้เมื่อยปากเลย

ไม่ได้ชอบประจบสอพลอคนขนาดนั้นหรอกนะ!

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะท่าน เหนือฟ้าเป็นเจ้าของงาน เขาก็ต้องดูแลแขกทุกท่านให้มันทั่วถึง นิสัยเขาเป็นอย่างนั้นค่ะ รับแขกทางนั้นเสร็จเดี๋ยวเขามา ท่านกับคุณหญิงเชิญทางนี้ดีกว่าค่ะ ยืนนานๆมันเมื่อย เหนื่อยไหมจ๊ะหนูพลอย”

แม้คำพูดจะฟังแล้วรู้สึกขัดหูพิลึก แต่กิริยาท่าทางของคุณนายใหญ่แห่งพิชญพาณิช กลับดูดีจนไม่กล้าติ แขกทั้งสามเดินตามไปทั้งที่ยังขุ่นใจ แต่จะเรื่องมากไปกว่านี้ไม่ได้ เดี๋ยวโดนยัยคุณนายช่างเลือกปัดตก

“ว้ายตายแล้ว! มากันครบเลยนี่นา!”

คุณนายเก็จมณีร้องเสียงหลง จนครอบครัวผู้ว่าฯสะดุ้งตาม ความดีใจฉายอยู่เต็มใบหน้า ทิ้งแขกระดับท่านผู้ว่าฯไปอย่างไม่ลังเล ร่างสูงเพรียวบางของหญิงวัยห้าสิบเศษๆ ก้าวฉับๆไปหาแขกกิตติมศักดิ์ที่อาศัยอยู่บ้านข้างๆกัน

“สวัสดีครับคุณเกรซ / สวัสดีค่ะคุณเกรซ”

“สวัสดีค่ะคุณป้าเกรซ / สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ …อ่า ทั้งที่บ้านของเราอยู่ข้างกันแท้ๆ ทำไมป้าถึงไม่ยอมสังเกตนะ ลูกพีชของป้าโตเป็นสาวเต็มตัวซะแล้ว”

ความสนใจทั้งหมดถูกเทมากองอยู่ที่คนๆเดียว หญิงสาวในชุดราตรีสีชมพูอ่อน ยิ้มหวานรับคำชมจากแม่คนที่สองของตัวเอง ขยับตัวเข้าไปซุกในอ้อมกอดของท่านอย่างไม่กลัวผมเสียทรง เมื่ออ้อมกอดอบอุ่นอ่อนโยนคลายออก ก็เงยหน้าตอบกลับเสียงอ่อนนุ่ม

“ก็คุณป้ายุ่งมากนี่คะ”

“อืม ป้าก็ยุ่งจริงๆนั่นแหละ นี่ก็ต้องดูแลแขกแทนเจ้าลูกชายตัวดี ตะ! ตายแล้ว! ป้าทิ้งครอบครัวท่านผู้ว่าฯ มาเฉยเลย แป๊บนึงนะจ๊ะ ป้าขอกลับไปหาท่านผู้ว่าฯ ก่อน เดี๋ยวมานะคะ”

แขกกิตติมศักดิ์ทั้งสี่คน มองตามแผ่นหลังของแม่งานด้วยความรู้สึกรักใคร่เอ็นดู แม้เวลาจะล่วงเลยมานานหลายสิบปี คนที่พกความมั่นใจไว้เต็มสูบตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าครอบครัวนี้ ความสัมพันธ์เหนียวแน่นขนาดนี้ ถ้าหากลูกๆได้ผูกสัมพันธ์กันด้วย คงจะดีไม่น้อยเลย

“พี่เหนืออยู่นั่น พีชเอาของขวัญไปให้พี่เขาสิลูก”

ท่านอยากให้ลูกพีชกับเหนือฟ้าลงเอยกัน มันดูมีความหวังมากกว่ากับลูกชายคนเล็กของบ้านนั้นซะอีก คนที่ถูกผลักดันอย่างไม่รู้ตัวทำหน้ายู่ มองกล่องของขวัญในมือตัวเองนิ่งๆ ตัดสินใจไม่นาน ก็ก้าวเดินเข้าไปหาพี่ชายตัวโตที่อยู่ในลุคแปลกตา

พี่เหนือฟ้าสวมแว่น ดูดีกว่าตอนที่สวมเพียงแค่สูทนิดหน่อย

“เหนือฟ้า มีเจ้าหญิงเสด็จมาหานาย”

ชีคหนุ่มเจ้าทะเลทรายมองเห็นก่อน จึงเอ่ยเย้าหยอกเพื่อนที่ยืนหันหลังอยู่ ส่งยิ้มอ่อนโยนทักทายสาวสวยในชุดราตรีสีชมพูขับผิว เจ้าของวันเกิดหมุนตัวกลับหลัง หัวคิ้ววิ่งเข้าชนกัน เมื่อเห็นเนินเนื้ออวบอั๋นโผล่พ้นร่มผ้าออกมามากกว่าที่ควร

เข้าใจว่ามันเป็นดีไซน์ของชุด แต่ใส่ชุดอื่นก็ได้ไหม จะใส่แหวกอกมาเพื่ออะไร กลัวคนไม่รู้หรือไง ว่านมแม่งใหญ่อะ

“มองอะไรรามิล!”

“ก็ต้องมองคนสวยอยู่แล้วสิ”

“กลับเข้าไปรออยู่ในห้องเลย เดี๋ยวฉันมา!”

“เห้ย! อย่าดันสิวะเหนือฟ้า! เห้ย!”

ปึง!

เมื่อดันเพื่อนกลับเข้าไปในห้องได้แล้ว เหนือฟ้าก็รีบดันประตูปิด เดินกลับมาหาคนที่ยังยืนหน้าสลอน ไม่ได้ทุกข์ร้อนทั้งที่กำลังถูกสายตาหลายสิบคู่จับจ้องเนินเนื้อขาวและร่องลึก คิ้วเรียวโก้งเลิกขึ้นหนึ่งข้าง เมื่อสีหน้าของพี่ข้างบ้านบอกชัดว่ากำลังไม่พอใจ

ใช่สิ! ก็เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาชอบนี่นา เขาจะทำสีหน้าดีใจได้ยังไง

“อ๊ะนี่ของขวัญ!”

ลูกพีชยัดกล่องขนาดเล็ก ที่ด้านในเป็นนาฬิกาปาเต๊x ใส่เข้าไปในมือใหญ่ กำลังจะก้าวเดินหนีไปหามุมหลบ ฝีเท้าที่กำลังจะยกก็ถูกกดลงพื้น ก้าวเดินถอยหลังอย่างไม่ได้ตั้งใจ ในขณะที่ผู้ชายที่ตัวเองยังไม่พร้อมเผชิญหน้า เดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มจางๆ

“พีชก็มาสินะ”

“อือ ค่ะ วันเกิดพี่เหนือเชียวนะ พีชไม่มาได้เหรอ”

ลูกพีชพยายามทำตัวให้เหมือนปกติ แต่ให้ตายสิ เสียงของเธอมันสั่น ไม่ได้สั่นเพราะคนตรงหน้าเธอนะ ที่มันสั่นเพราะแผ่นหลังเปลือยเปล่า กำลังอิงแอบลงไปบนกล้ามท้องของใครบางคนต่างหาก

พี่เหนือฟ้า!

เพียงแค่อุทานชื่อเขาขึ้นมาในใจ ร่างกายส่วนที่ไวต่อความรู้สึก ก็เสียววูบหมุนวนจนต้องเขยิบตัวเดินไปข้างหน้า

หมับ! ข้อมือเธอถูกคว้าไปจับ แรงกระชากทำให้เธอถอยกลับไปยืนอยู่ที่เดิม ไม่ๆ ถอยกลับไปลึกกว่าเดิม และแนบชิดกว่าเดิมด้วย

“!!”

“แต่วันเกิดพี่ปีนี้พีชไม่ยอมไป”

ใต้หล้าเอ่ยถึงวันเกิดของตัวเอง ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อต้นเดือน ด้วยน้ำเสียงออกไปทางน้อยใจ คนที่ตั้งใจหลบเลี่ยงยกยิ้มให้เป็นธรรมชาติ เขาอยากให้เธอเป็นเพียงน้องสาว เธอก็จะเป็นน้องสาวของเขา และจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป!