ตอนที่ 4 อย่าให้พี่ต้องดุ

พรึ่บ!

“อย่าให้พี่ต้องดุ!”

เหนือฟ้ารั้งร่างคนดื้อรั้นที่พยายามจะเดินหนีไป เขารู้จักยัยเด็กนี่มาทั้งชีวิต รู้จักนิสัยเธอดียิ่งกว่าพี่ชายแท้ๆของเธอซะอีก ตอนเด็กๆ ทำตัวดื้อดึงแบบนี้มันก็น่าเอ็นดูอยู่หรอก แต่ความเอ็นดูนั้นมันเอามาใช้กับสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้ เขาไม่ปล่อยให้ยัยหน้าหวานแต่หุ่นดาวยั่วนี่ อยู่ที่นี่เป็นเหยื่อให้ใครหมายหัวแน่

“ปล่อยพีชนะ!”

“กลับบ้าน! ไอ้เพอร์มันปล่อยให้เธอออกจากบ้านในสภาพนี้ได้ยังไงวะ แม่ง! โคตรทุเรศ!”

ความโกรธทำให้ปากพูดออกไปแบบไม่คิด ส่วนคนฟังก็รู้สึกเหมือนมีมือปริศนา แทรกตัวฝ่าความมืดเข้ามาฟาดลงกลางหน้า คนตัวเล็กหยุดทุกการขัดขืนลง พี่ชายที่เคยชื่นชมเธอมาตลอด ว่าน่ารักอย่างนู้น น่ารักอย่างนี้ ใส่ชุดอะไรก็ดูดีไปหมด กล้าพูดคำนี้ออกมาเนี่ยนะ ฮึ่ย!

“ลูกพีช”

ทายาทคนโตของตระกูลดังเริ่มใจเสีย เมื่อเรียกคนตัวเล็กแล้วไร้เสียงตอบกลับ ขยับเข้าไปใกล้เงาร่างเล็กขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสบจังหวะที่ร่างสูงเบียดตัวเข้ามาใกล้ ลูกพีชก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ และไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้ทำด้วย

หมับ!

“อึก! ลูก …พีช!”

เหนือฟ้าพ่นเสียงลอดไรฟัน พลางข่มความเจ็บปวดที่เกิดกับลำกายในอุ้งมือเล็ก ได้ยินเสียงเหมือนคนเจ็บปวด ลูกพีชยิ่งขย้ำมือกำท่อนลำเขาหนักขึ้น

เพราะมันเป็นจุดอ่อนของผู้ชาย ให้สู้คนตัวใหญ่ขนาดนั้นด้วยวิธีการอื่นเธอไม่ไหวหรอก ต้องเล่นงานจุดสำคัญนี่แหละ เขาถึงจะหยุดการคุกคามเธอ ถ้ายังไม่หยุดไล่ต้อน จะกำให้มันหักคามือเลยคอยดูเถอะ!

“อืม … ยัยเด็กแสบ จะไม่ปล่อยดีๆใช่ไหม?”

น้ำเสียงที่ควรบ่งบอกถึงความเจ็บปวด ไฉนถึงแหบพร่าได้ขนาดนี้ อีกทั้งสิ่งในที่ควรหดลงเพราะความเจ็บ ยังขยายตัวใหญ่ขึ้นจนคนทำเริ่มหน้าร้อน สมองสั่งการให้รีบคลายมือออก แต่ปริมาณน้ำเมาที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง สั่งให้สำรวจร่างกายส่วนที่ตัวเองไม่เคยมีช้าๆ

“พะ พี่เหนือ มัน จะโตไปถึงไหนเนี่ย?”

จะโทษความเมาก็ได้ หรือไม่ก็โทษความไร้ยางอายของเธอ หรือถ้ามันยังไม่เพียงพอ จะกล่าวโทษความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็ได้ มือเล็กยังคงลูบไล้สัมผัส กดใบหน้าลงมองทั้งที่ยังไงก็คงมองไม่เห็นของในมือ

เธอกลัว เพียงแค่คิดว่าสักวันหนึ่ง เจ้าสิ่งนี้จะแทรกเข้ามาในตัวก็เกิดกลัวจนตัวสั่น แต่เรียนรู้มันไว้ก็ไม่เสียหายหรือเปล่า ในเมื่อได้สัมผัสไปแล้ว ก็ศึกษาไว้ตอนที่มีโอกาสนี่แหละ

“ลูกพีช! เธอนี่แม่ง! เป็นคนไร้ยางอายไปแล้วสินะ”

คำตำหนิสั่นพร่า ทำให้ใบหน้าแดงซ่านด้านชายิ่งกว่าโดนตบ มือเล็กคลายออกในทันที รอยยิ้มขื่นถูกยกขึ้นประดับหน้า

แล้วใครมันทำให้เธอกลายเป็นคนไร้ยางอายแบบนี้ล่ะ ถ้าเขาไม่ต้อนเธอเข้ามาในมุมอับ ถ้าเขาไม่แผ่ไออุ่นซ่านเสียวใส่ร่างกายเธอ ถ้าเขาไม่มีท่อนลำที่ใหญ่จนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแบบนี้ เธอจะทำแบบนี้หรือไง เขานั่นแหละที่ผิด ผิดที่ทำให้เธอหวั่นไหวใจสั่น

“พีชจะกลับแล้วค่ะ”

ก้อนความน้อยใจตีขึ้นมาจุกอยู่กลางอก พูดจบก็ยกสองมือขึ้นดันร่างหมีหนีฤดูจำศีลออกไป ก้าวเดินออกมาจากมุมมืด โดยมีเงาร่างกำยำเดินตามอยู่ห่างๆ

“พี่ไม่ได้ไปส่งนะ”

เมื่อเดินออกมาจนถึงลานจอดรถภายในอาคาร คนที่เดินตามหลังมาตลอดก็เอ่ยปากบอก ลูกพีชไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ชะงักเท้าไปครู่หนึ่ง เมื่อคิดได้ว่าเขาไม่ได้สำคัญกับตัวเอง พอๆกับที่ตัวเองก็ไม่ได้สำคัญกับเขา ก็ก้าวเท้าเดินต่อไป เมื่อเดินมาถึงรถแอสตัน มาร์ตินสีดำ ร่างสมส่วนเย้ายวนก็สอดกายเข้าไปนั่ง กระชากเกียร์ขับออกมา พร้อมสั่งตัวเองให้ลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้

ลืมความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นในคืนนี้ซะ เขาไม่ใช่ตัวแทนของพี่ใต้หล้า แล้วยังเป็นผู้ชายที่ไม่สมควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

วันต่อมา

เพราะไม่ได้ดื่มมาก ลูกพีชจึงสามารถตื่นมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ หลังจากที่นั่งทำรายงานจนเสร็จในส่วนที่ตั้งใจจะทำแล้ว คนตัวเล็กในชุดเสื้อยืดหลวมโคร่งกับกางเกงขาสั้นที่มองแทบไม่เห็น ก็ออกมาจากห้องนอนบนชั้นสาม เพื่อลงมาหาของกินใส่ท้อง

ตั้งแต่พี่ชายเข้าไปช่วยงานในบริษัทของครอบครัว บ้านที่เคยครึกครื้นก็เงียบสงบขึ้นไปจนถึงขั้นวังเวง คนงานอีกเจ็ดชีวิตที่ช่วยกันจัดการงานต่างๆภายในบ้าน ก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ราวกับเหล่าแฟรี่ในเทพนิยาย จะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อถูกเจ้าของบ้านเรียกใช้ แต่ครั้งนี้ลูกพีชกลับไม่เรียกใช้ใครเลย เธอเลือกจัดการหาของกินใส่ท้องด้วยตัวเอง เพราะอยากจัดการบางอย่างที่กำลังวุ่นวายอยู่ในสมองเล็กๆนี้ด้วย

ควรจะลืมแต่ไม่ลืม เธอยังจำสัมผัสที่มือได้อยู่เลย มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ ไม่ควรแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ อะไรทำให้เธอเป็นแบบนั้นกันนะ โทษแอลกอฮอล์ได้ไหม หรือจริงๆแล้ว เธอควรโทษตัวเอง

กึก กึก กึ่ด!

“อ๊ะ!”

มีดที่ควรจะหั่นแค่เนื้อแตงกวาเฉือนเอานิ้วชี้ข้างซ้ายไปจนเลือดซึมออกมา คนที่ทำใจไว้ตั้งแต่ตัดสินใจเข้าครัวเอง กดแผลด้วยนิ้วโป้งข้างเดียวกัน วางมีดลงอย่างระมัดระวัง ขยับไปอีกด้านเพื่อเปิดหาอุปกรณ์ทำแผล ซึ่งมันมีติดตู้ไว้ตลอดเพื่อเธอคนเดียว

“หาอะไร?”

คนตัวเล็กเพียงแค่เอี้ยวใบหน้าไปมอง คนบุกรุกแสนคุ้นเคยเจ้าของน้ำเสียงคุ้นหู จากนั้นก็หันใบหน้ากลับมาทิศเดิม เขย่งตัวเพื่อล้วงเอากล่องที่อยู่ข้างใน ก็เห็นๆกันอยู่ว่าส่วนสูงเธอไม่ขยับเพิ่มอีกแล้ว ทำไมถึงไม่ย้ายกล่องนี้ลงมาไว้ข้างล่าง มันน่าหงุดหงิดจริงๆ โดยเฉพาะคนหน้าหล่อที่สวมใส่ชุดไปรเวทนั่น

มาทำอะไรที่นี่กัน มาตอกย้ำเรื่องที่เธอลืมไม่ได้หรือไง

“?”

เมื่อคนตัวเล็กไม่ยอมตอบคำถาม เหนือฟ้าก็ค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ดวงตาสีดำลึกลับมองเลยใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางไป ฝีเท้ารีบร้อนขยับเข้าไปใกล้ คว้าเอามือซ้ายเปื้อนเลือดขึ้นมาดู

“มีดบาดเหรอ? เดี๋ยวพี่ทำแผลให้ มานี่สิ”

แรงรั้งมีมากพอ และลูกพีชเจ็บจนไม่อยากขัดขืน ปล่อยให้พี่ข้างบ้านลากออกไปจากห้องครัว แม้เขาไม่ได้เหยียบย่างเข้ามาในตัวบ้านหลังใหญ่นี้นับสี่ปี แต่ก็ยังคุ้นเคยกับสถานที่เป็นอย่างดี เพียงไม่นานก็พาคนตัวเล็กลัดเลาะมาถึงห้องนั่งเล่นบนชั้นสอง ห้องที่จำได้ดีว่ามันมียาทุกประเภทอยู่ข้างใน