ตอนที่ 7 ลอง

สามวันต่อมา

กิจวัตรประจำวันที่ค่อนข้างอัดแน่น ทำให้ลูกพีชหลงลืมวีรกรรมสุดโต่งของตัวเองลงไปได้บ้าง แต่สัมผัสในมือวันนั้นยังคงตามหลอกหลอน ติดแน่นยิ่งกว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในสมองซะอีก มือเล็กกำแท่งข้าวหลามหนองมนที่มีคนหิ้วมาฝากมารดาแน่น ของพี่เหนือฟ้าก็ประมาณนี้เลย แต่กำแล้วนุ่มมือกว่า รู้สึกอุ่นกว่าข้าวหลามแท่งนี้ด้วย

“ทำอะไรอะพีช หนูจะแกะเองเหรอ?”

“เปล่าค่ะแม่ พีชแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย รบกวนแกะใส่จานให้หน่อยค่ะพี่มล”

เสียงของแม่ที่นั่งจัดแต่งจานผลไม้อยู่ช่วยเตือนสติ ลูกพีชยัดแท่งข้าวหลามใหญ่กว่ากำมือเข้าถุงเหมือนเดิม จากนั้นก็ยื่นทั้งถุงไปให้พี่มล ที่รับหน้าที่งานครัวมานานเกือบห้าปี พี่มลทำงานของตัวเองอย่างรู้หน้าที่ เพียงไม่นานข้าวหลามหนองมนก็ถูกจัดวางบนจาน หั่นชิ้นขนาดพอดีคำ บนจานมีซ้อมมาให้จิ้มทานด้วย

“ลองทานดูสิ ข้าวหลามจากหนองมนเลยนะ”

“พีชรู้แล้วค่ะ สติ๊กเกอร์ติดตัวเบ้อเร่อแน่ะ”

ลูกพีชไม่ชอบของหวานสไตล์ขนมไทยเท่าไหร่ ข้าวหลามก็ไม่เคยทานเลยสักครั้ง แต่ความอยากรู้ในเรื่องบางอย่าง ทำให้เธอตัดสินใจใช้ซ้อมจิ้มมันขึ้นมาลองอย่างไม่ลังเล ลองยัดมันเข้าไปทั้งหมด ท่ามกลางสายตาตกใจของผู้เป็นแม่

“แค่ก!”

“ตายแล้วลูกพีช! ใครเขาให้กินแบบนั้น”

มีดแกะสลักถูกวางลงบนจานอย่างรวดเร็ว ขยับตัวไปลูบแผ่นหลังบอบบางของลูกสาว คนที่อยากรู้ว่าขนาดใหญ่แบบนี้จะเข้าปากอีท่าไหน น้ำหูน้ำตาไหลพรากๆ มองสิ่งที่ปากงับไม่ได้ผ่านม่านน้ำตา

เห้อ! ยัยเอวาไม่น่าเอาคลิปแปลกๆมาให้เธอดูเลย ตอนนี้เธอคล้ายโรคจิตมากขึ้นทุกทีแล้ว

“พีชอยู่เป็นโสดไปทั้งชีวิตได้ไหมคะแม่”

ลูกพีชปาดน้ำตาขณะถามบุพการีอันเป็นที่รัก ไม่อยากมีความรักและสามี เพราะหวาดกลัวสิ่งที่ตัวเองยังไม่เคยเจอตัวจริง แต่เห็นมันผ่านหน้าจอ และได้สัมผัสมันมาแล้วครั้งหนึ่งจากพี่ชายข้างบ้าน บุพการีที่นานๆได้หยุดพักจากการกรำงานเพื่ออยู่กับลูกๆ ยกมือลูบเส้นผมนุ่มสลวยแผ่วเบา คำพูดของสามีเมื่อเช้าหรือเปล่าที่ทำให้ลูกสาวกลายเป็นแบบนี้ แต่งงานทางการเมืองไม่เห็นจะดี ให้เรื่องแบบนี้มันเกิดที่ครอบครัวคนอื่นเถอะ อย่าให้มันเกิดกับลูกสาวที่รักของท่านเลย

“ได้สิลูก”

“จะเกาะพ่อกับแม่กินไปทั้งชีวิตเลยหรือไง”

วันนี้เป็นวันครอบครัว ทุกคนอยู่บ้านหมดพี่ชายของลูกพีชก็ด้วย เพอร์เอ่ยเย้าน้องสาวตามประสาคนขี้แกล้ง เมื่อดวงตาหวานที่กระจ่างใสกว่าตวัดมองอย่างขุ่นๆ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง ดวงตาสีเทาอมฟ้าฉายความสะใจ

“ตัวเองเถอะที่เกาะ!”

“พี่เกาะยังไง? อย่าลืมสิว่าพี่ทำงานแล้ว”

“พีชเองก็กำลังจะทำงานแล้วเหมือนกัน ไม่ได้เกาะพ่อกับแม่กินสักหน่อย”

ลูกพีชพูดด้วยสีหน้าเง้างอนตามประสาคนที่มีปมในใจ เกิดมาเป็นลูกหลานคนรวย ก็ไม่ใช่ว่านั่นจะเป็นเรื่องดี เธอถูกพูดลับหลังมาตั้งแต่เด็ก ว่าเกิดมาเป็นลูกคนรวย แค่เกาะพ่อแม่กินไปวันๆ ก็สุขสบายไปทั้งชาติ เธอไม่อยากเอาเปรียบบุพการีสุดที่รัก เมื่อไหร่ที่เธอสามารถเป็นเรี่ยวแรงให้ท่านได้แล้ว เธอจะทำมันให้เต็มที่

“งาน? งานอะไร?”

คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง เจ้าของร่างสูงร้อยเก้าสิบเดินไปหย่อนสะโพกลงข้างน้องสาว จ้องใบหน้าหวานด้วยสายตาจริงจัง ตอนชวนไปช่วยงานที่บริษัทบอกไม่เอา แล้วจะไปทำงานที่ไหนอีก ถ้าเป็นงานในวงการบันเทิงเขาไม่ให้ทำนะ บอกตรงๆเลยว่าหวง

“มีให้ทำแล้วกัน ไม่เกาะใครกินหรอก”

“บอกมานะลูกพีช ไม่ใช่งานในวงการบันเทิงใช่ไหม?”

เพอร์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขามีเพื่อนทำงานอยู่ในวงการนี้หลายคน คนรู้จักที่ทำอยู่ในวงการนี้ก็มีมาก บอกได้เลยว่ามันไม่ได้สวยงามอย่างที่คนภายนอกเห็น ในทุกวงการ ล้วนมีด้านมืดซ้อนทับอยู่กับด้านสว่าง ถ้าหากลูกพีชจะไปทำงานในวงการนั้น เขายอมทำงานแบบถวายชีวิตเพื่อเป็นหลักยึดให้เธอเกาะ

“อ่า … ถ้าพีชทำ”

“ไม่ได้! มาเกาะพี่กินยังดีกว่า!”

“จริงเหรอ พูดเองนะ แม่ก็ได้ยินใช่ไหมคะ พี่เพอร์จะให้พีชเกาะเขากิน”

“ได้ยินเต็มสองหูเลยจ๊ะ”

“เธอ! ลูกพีช! ยัยตัวแสบ!”

“แบร่! หาเงินให้ได้เยอะๆล่ะ เพราะหนูสูบเลือดสูบเนื้อเก่ง”

คนตัวเล็กแลบลิ้นใส่ จากนั้นก็เอนตัวลงนอนหนุนตักพี่ชาย มองสิ่งที่แม่ทำเงียบๆ ปล่อยให้มือใหญ่ม้วนเส้นผมสีดำเล่นอย่างไม่นึกรำคาญ จนกระทั่งเงาร่างของใครบางคนเดินผ่านประตูห้องนั่งเล่นเข้ามา เธอจึงรีบดีดตัวขึ้นนั่งท่าเดิม

“สวัสดีครับน้าเฟร”

“อ้าว เหนือฟ้า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

“พี่เหนือมาทำอะไรครับ?”

ลูกพีชรอฟังคำตอบของคนตัวโต มองสำรวจชุดที่พี่เหนือฟ้าใส่ เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์แต่งขาดที่ขา ทำให้มาดนักธุรกิจของเขาดูแย่ไปเลย เธอชอบการแต่งตัวลุคนี้ของเขามากเลยอ่ะ มันดูเป็นแบดบอยมากๆ ถ้าเขาเป็นคนคลั่งรักด้วยก็ยิ่งดี

เห้ยเดี๋ยว! ดีกับผีนะสิยัยพีช คนที่เขาชอบไม่ใช่เธอสักหน่อย