MasukShare
ตอนที่ 7 ลอง
Terakhir Diperbarui:
2026-01-28 10:57:17สามวันต่อมา
กิจวัตรประจำวันที่ค่อนข้างอัดแน่น ทำให้ลูกพีชหลงลืมวีรกรรมสุดโต่งของตัวเองลงไปได้บ้าง แต่สัมผัสในมือวันนั้นยังคงตามหลอกหลอน ติดแน่นยิ่งกว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในสมองซะอีก มือเล็กกำแท่งข้าวหลามหนองมนที่มีคนหิ้วมาฝากมารดาแน่น ของพี่เหนือฟ้าก็ประมาณนี้เลย แต่กำแล้วนุ่มมือกว่า รู้สึกอุ่นกว่าข้าวหลามแท่งนี้ด้วย “ทำอะไรอะพีช หนูจะแกะเองเหรอ?” “เปล่าค่ะแม่ พีชแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย รบกวนแกะใส่จานให้หน่อยค่ะพี่มล” เสียงของแม่ที่นั่งจัดแต่งจานผลไม้อยู่ช่วยเตือนสติ ลูกพีชยัดแท่งข้าวหลามใหญ่กว่ากำมือเข้าถุงเหมือนเดิม จากนั้นก็ยื่นทั้งถุงไปให้พี่มล ที่รับหน้าที่งานครัวมานานเกือบห้าปี พี่มลทำงานของตัวเองอย่างรู้หน้าที่ เพียงไม่นานข้าวหลามหนองมนก็ถูกจัดวางบนจาน หั่นชิ้นขนาดพอดีคำ บนจานมีซ้อมมาให้จิ้มทานด้วย “ลองทานดูสิ ข้าวหลามจากหนองมนเลยนะ” “พีชรู้แล้วค่ะ สติ๊กเกอร์ติดตัวเบ้อเร่อแน่ะ” ลูกพีชไม่ชอบของหวานสไตล์ขนมไทยเท่าไหร่ ข้าวหลามก็ไม่เคยทานเลยสักครั้ง แต่ความอยากรู้ในเรื่องบางอย่าง ทำให้เธอตัดสินใจใช้ซ้อมจิ้มมันขึ้นมาลองอย่างไม่ลังเล ลองยัดมันเข้าไปทั้งหมด ท่ามกลางสายตาตกใจของผู้เป็นแม่ “แค่ก!” “ตายแล้วลูกพีช! ใครเขาให้กินแบบนั้น” มีดแกะสลักถูกวางลงบนจานอย่างรวดเร็ว ขยับตัวไปลูบแผ่นหลังบอบบางของลูกสาว คนที่อยากรู้ว่าขนาดใหญ่แบบนี้จะเข้าปากอีท่าไหน น้ำหูน้ำตาไหลพรากๆ มองสิ่งที่ปากงับไม่ได้ผ่านม่านน้ำตา เห้อ! ยัยเอวาไม่น่าเอาคลิปแปลกๆมาให้เธอดูเลย ตอนนี้เธอคล้ายโรคจิตมากขึ้นทุกทีแล้ว “พีชอยู่เป็นโสดไปทั้งชีวิตได้ไหมคะแม่” ลูกพีชปาดน้ำตาขณะถามบุพการีอันเป็นที่รัก ไม่อยากมีความรักและสามี เพราะหวาดกลัวสิ่งที่ตัวเองยังไม่เคยเจอตัวจริง แต่เห็นมันผ่านหน้าจอ และได้สัมผัสมันมาแล้วครั้งหนึ่งจากพี่ชายข้างบ้าน บุพการีที่นานๆได้หยุดพักจากการกรำงานเพื่ออยู่กับลูกๆ ยกมือลูบเส้นผมนุ่มสลวยแผ่วเบา คำพูดของสามีเมื่อเช้าหรือเปล่าที่ทำให้ลูกสาวกลายเป็นแบบนี้ แต่งงานทางการเมืองไม่เห็นจะดี ให้เรื่องแบบนี้มันเกิดที่ครอบครัวคนอื่นเถอะ อย่าให้มันเกิดกับลูกสาวที่รักของท่านเลย “ได้สิลูก” “จะเกาะพ่อกับแม่กินไปทั้งชีวิตเลยหรือไง” วันนี้เป็นวันครอบครัว ทุกคนอยู่บ้านหมดพี่ชายของลูกพีชก็ด้วย เพอร์เอ่ยเย้าน้องสาวตามประสาคนขี้แกล้ง เมื่อดวงตาหวานที่กระจ่างใสกว่าตวัดมองอย่างขุ่นๆ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดัง ดวงตาสีเทาอมฟ้าฉายความสะใจ “ตัวเองเถอะที่เกาะ!” “พี่เกาะยังไง? อย่าลืมสิว่าพี่ทำงานแล้ว” “พีชเองก็กำลังจะทำงานแล้วเหมือนกัน ไม่ได้เกาะพ่อกับแม่กินสักหน่อย” ลูกพีชพูดด้วยสีหน้าเง้างอนตามประสาคนที่มีปมในใจ เกิดมาเป็นลูกหลานคนรวย ก็ไม่ใช่ว่านั่นจะเป็นเรื่องดี เธอถูกพูดลับหลังมาตั้งแต่เด็ก ว่าเกิดมาเป็นลูกคนรวย แค่เกาะพ่อแม่กินไปวันๆ ก็สุขสบายไปทั้งชาติ เธอไม่อยากเอาเปรียบบุพการีสุดที่รัก เมื่อไหร่ที่เธอสามารถเป็นเรี่ยวแรงให้ท่านได้แล้ว เธอจะทำมันให้เต็มที่ “งาน? งานอะไร?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง เจ้าของร่างสูงร้อยเก้าสิบเดินไปหย่อนสะโพกลงข้างน้องสาว จ้องใบหน้าหวานด้วยสายตาจริงจัง ตอนชวนไปช่วยงานที่บริษัทบอกไม่เอา แล้วจะไปทำงานที่ไหนอีก ถ้าเป็นงานในวงการบันเทิงเขาไม่ให้ทำนะ บอกตรงๆเลยว่าหวง “มีให้ทำแล้วกัน ไม่เกาะใครกินหรอก” “บอกมานะลูกพีช ไม่ใช่งานในวงการบันเทิงใช่ไหม?” เพอร์ถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขามีเพื่อนทำงานอยู่ในวงการนี้หลายคน คนรู้จักที่ทำอยู่ในวงการนี้ก็มีมาก บอกได้เลยว่ามันไม่ได้สวยงามอย่างที่คนภายนอกเห็น ในทุกวงการ ล้วนมีด้านมืดซ้อนทับอยู่กับด้านสว่าง ถ้าหากลูกพีชจะไปทำงานในวงการนั้น เขายอมทำงานแบบถวายชีวิตเพื่อเป็นหลักยึดให้เธอเกาะ “อ่า … ถ้าพีชทำ” “ไม่ได้! มาเกาะพี่กินยังดีกว่า!” “จริงเหรอ พูดเองนะ แม่ก็ได้ยินใช่ไหมคะ พี่เพอร์จะให้พีชเกาะเขากิน” “ได้ยินเต็มสองหูเลยจ๊ะ” “เธอ! ลูกพีช! ยัยตัวแสบ!” “แบร่! หาเงินให้ได้เยอะๆล่ะ เพราะหนูสูบเลือดสูบเนื้อเก่ง” คนตัวเล็กแลบลิ้นใส่ จากนั้นก็เอนตัวลงนอนหนุนตักพี่ชาย มองสิ่งที่แม่ทำเงียบๆ ปล่อยให้มือใหญ่ม้วนเส้นผมสีดำเล่นอย่างไม่นึกรำคาญ จนกระทั่งเงาร่างของใครบางคนเดินผ่านประตูห้องนั่งเล่นเข้ามา เธอจึงรีบดีดตัวขึ้นนั่งท่าเดิม “สวัสดีครับน้าเฟร” “อ้าว เหนือฟ้า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” “พี่เหนือมาทำอะไรครับ?” ลูกพีชรอฟังคำตอบของคนตัวโต มองสำรวจชุดที่พี่เหนือฟ้าใส่ เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์แต่งขาดที่ขา ทำให้มาดนักธุรกิจของเขาดูแย่ไปเลย เธอชอบการแต่งตัวลุคนี้ของเขามากเลยอ่ะ มันดูเป็นแบดบอยมากๆ ถ้าเขาเป็นคนคลั่งรักด้วยก็ยิ่งดี เห้ยเดี๋ยว! ดีกับผีนะสิยัยพีช คนที่เขาชอบไม่ใช่เธอสักหน่อย
Bab terbaru
ใต้ร่างของเหนือฟ้า ตอนที่ 10 ของขวัญวันเกิด
“ก็วันนั้นพีชป่วยอ่า พี่เพอร์ไม่ได้บอกพี่ใต้หล้าให้พีชเหรอ”“ก็บอกแหละ แต่ … ช่างเถอะ เจอที่นั่งหรือยัง ให้พี่พาไปไหม” ใต้หล้าเหลือบมองพี่ชายที่อยู่ใกล้คนตัวเล็ก เห็นได้ชัดว่าท่าทางมันดูผิดปกติ อยากรั้งเธอออกมาให้ห่างจากเขา แต่เจอสายตาแบบนั้นก็ไม่กล้า “ก็ดีค่ะ”ลูกพีชรีบตอบตกลง ไม่ใช่ว่าเธออยากจะไปกับเขามาก แต่เธออยากหนีจากบางอย่างที่มันกำลังเบียดเสียดอยู่แถวบั้นท้ายมากกว่า เขาต้องหน้าด้านเบอร์ไหนเนี่ย ถึงได้กล้าเอาไอ้นั่นมาถูบั้นท้ายเธอ กรี๊ด! ไอ้! ไอ้พี่เหนือโรคจิตที่สุด “อย่าเพิ่งไป”“ระ รีบไปกันเถอะค่ะพี่ใต้หล้า”ลูกพีชรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงพร่าต่ำที่ดังอยู่เหนือศีรษะชะมัด ไม่รู้ว่ามันเกิดจากความกระสันหรือความโกรธกันแน่ ไม่รู้และไม่อยากจัเดา เอาเป็นว่า รีบๆ หนีไปก่อนที่ร่างกายเธอจะวูบไหวดีกว่า “พีชซื้ออะไรเป็นของขวัญพี่เหนือเหรอ?” ใต้หล้าถาม ขณะเดินเคียงข้างกันเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ดวงตาสีเข้มทอดต่ำมองคนข้างๆ วันนี้ลูกพีชแต่งตัวเซ็กซี่มาก ชุดราตรีสีชมพูหวานแหวกด้านหน้าลงจนเห็นเนินอก ด้านหลังมีเนื้อผ้าปิดมาถึงแค่บริเวณสีข้าง ทั้งที่มีเส้มผมสีดำตกระลงมาปิดไว้บางส่วน ก
ใต้ร่างของเหนือฟ้า ตอนที่ 9 แขกกิตติมศักดิ์
19 : 00 น. โรงแรมดังระดับหกดาว คือสถานที่จัดงานวันเกิดให้แก่ทายาทคนโตของพิชญพาณิช เพราะเจ้าของงานเป็นหนึ่งในผู้บริหารหลักของกรุ๊ป แขกเหรื่อที่ถูกเชิญมาร่วมงาน จึงไม่ได้มีแค่ญาติสนิทและคนใกล้ตัว ยังมีพนักงานระดับสูงจากฝ่ายต่างๆของบริษัทหลัก รวมถึงพนักงานจากบริษัทย่อยในเครือ ที่ถูกเชิญมาร่วมงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ และที่ขาดไปไม่ได้เลยก็คือ ครอบครัวจากวงการต่างๆ ที่ลูกสาวในบ้านยังครองตัวเป็นโสด ซึ่งครอบครัวเหล่านั้น ถูกคุณนายเก็จมณีสแกนไว้เป็นที่เรียบร้อย “สวัสดีค่ะท่าน คุณหญิง หนูพลอย”‘พลอยไพลิน’ หญิงสาวหน้าตาสวยหวานวัยยี่สิบห้า เธอเป็นผู้หญิงที่คุณนายเก็จมณีหมายตาไว้ แม้จะเป็นเพียงบุตรสาวคนเล็กของท่านผู้ว่าฯ แต่ถ้าได้แต่งงานกับเหนือฟ้า บารมีย่อมส่งเสริมกันและกัน ทางนั้นต้องการกำลังทรัพย์มาหนุนส่งฐานอำนาจของตัวเอง ลูกชายท่านเองก็ต้องพึ่งอำนาจเพื่อมาสร้างรากฐานในการเบิกทรัพย์ คู่ที่เหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองกับใบหยกขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ “สวัสดีครับคุณเก็จมณี แล้วนี่เจ้าของงานไปไหนแล้วล่ะ?”ผู้ว่าราชการจังหวัดข้างเคียงกับกรุงเทพ เอ่ยถามพลางมองหาเด็กหนุ่มเจ้าของงาน ที่
ใต้ร่างของเหนือฟ้า ตอนที่ 8 เชิญ
“พีชขึ้นไปทำรายงานก่อนนะคะ”อยู่ดีๆก็รู้สึกไม่ดี ลูกพีชตั้งใจจะหนีออกมาจากอาการปั่นป่วนของหัวใจ แต่ถูกมารดาใช้สายตารั้งไว้ มันคงน่าเกลียดแหละที่หนีออกไปทันที หลังจากที่มีแขกเดินเข้ามา “ผมเห็นว่าวันนี้อยู่กันครบ ก็เลยจะมาเชิญทุกคนไปร่วมงานวันเกิดของผม ที่จะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้น่ะครับ”“หืม? ปกติเหนือไม่จัดงานไม่ใช่เหรอ”“แม่เขาคะยั้นคะยอให้จัดน่ะครับ คงหาโอกาสให้ผมได้เจอกับลูกสาวของใครสักคน”เหนือฟ้าถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาว่าง เหลือบสายตามองใบหน้าหวานเล็กน้อยคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย ยัยตาถั่วรีบหลุบเปลือกตาหลบ เขาจึงเบนสายตากลับมาบ้าง หลังจากนั้นก็ไม่มองไปทางเธออีกเลย แม่ของเธอสวยกว่าเยอะเลย ขนาดอายุเข้าเลขห้าแล้วนะ หน้ายังอ่อนเยาว์เหมือนกับเด็กเพิ่งเรียนจบ“เหนืออายุขนาดนั้นแล้วเหรอ?” คนที่ยุ่งงานจนลืมวันเดือนปีเอ่ยถาม “ครับ วันเกิดปีนี้ก็จะอายุ 30 แล้ว โตจนแม่อยากจะให้ออกเรือนเลยล่ะครับน้าเฟร”“อ่า … เหนือไม่ได้มีคนที่คบอยู่หรอกเหรอ?”หนุ่มฮอตที่มีสาวติดเป็นพรวน ที่สำคัญเขายังเป็นคนยุคใหม่ แล้วเหตุไฉน ถึงยอมเดินตามเกมส์ให้คนเป็นแม่จับดูตัว ไม่ใช่ว่าเขามีคนที่คบอยู่
ใต้ร่างของเหนือฟ้า ตอนที่ 7 ลอง
สามวันต่อมา กิจวัตรประจำวันที่ค่อนข้างอัดแน่น ทำให้ลูกพีชหลงลืมวีรกรรมสุดโต่งของตัวเองลงไปได้บ้าง แต่สัมผัสในมือวันนั้นยังคงตามหลอกหลอน ติดแน่นยิ่งกว่าสิ่งที่หลงเหลืออยู่ในสมองซะอีก มือเล็กกำแท่งข้าวหลามหนองมนที่มีคนหิ้วมาฝากมารดาแน่น ของพี่เหนือฟ้าก็ประมาณนี้เลย แต่กำแล้วนุ่มมือกว่า รู้สึกอุ่นกว่าข้าวหลามแท่งนี้ด้วย “ทำอะไรอะพีช หนูจะแกะเองเหรอ?”“เปล่าค่ะแม่ พีชแค่สงสัยอะไรนิดหน่อย รบกวนแกะใส่จานให้หน่อยค่ะพี่มล”เสียงของแม่ที่นั่งจัดแต่งจานผลไม้อยู่ช่วยเตือนสติ ลูกพีชยัดแท่งข้าวหลามใหญ่กว่ากำมือเข้าถุงเหมือนเดิม จากนั้นก็ยื่นทั้งถุงไปให้พี่มล ที่รับหน้าที่งานครัวมานานเกือบห้าปี พี่มลทำงานของตัวเองอย่างรู้หน้าที่ เพียงไม่นานข้าวหลามหนองมนก็ถูกจัดวางบนจาน หั่นชิ้นขนาดพอดีคำ บนจานมีซ้อมมาให้จิ้มทานด้วย “ลองทานดูสิ ข้าวหลามจากหนองมนเลยนะ”“พีชรู้แล้วค่ะ สติ๊กเกอร์ติดตัวเบ้อเร่อแน่ะ”ลูกพีชไม่ชอบของหวานสไตล์ขนมไทยเท่าไหร่ ข้าวหลามก็ไม่เคยทานเลยสักครั้ง แต่ความอยากรู้ในเรื่องบางอย่าง ทำให้เธอตัดสินใจใช้ซ้อมจิ้มมันขึ้นมาลองอย่างไม่ลังเล ลองยัดมันเข้าไปทั้งหมด ท่ามกลางสายตาตกใจขอ
ใต้ร่างของเหนือฟ้า ตอนที่ 6 ใครหล่อกว่า ?
วันนั้นทั้งวันลูกพีชใช้ชีวิตอยู่กับอารมณ์ขุ่นมัว วันต่อมาก็ยังไม่หายขาด และมันลามมาถึงวันจันทร์ วันที่เธอต้องแหกขี้ตาตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อฝ่ารถติดมามหาวิทยาลัย ลูกพีชขับรถเองได้ แต่วันนี้อารมณ์เธอขุ่นจนไม่อยากขับ เธอให้คนที่บ้านขับรถให้ แต่เขาขับไม่ถูกใจ มันจึงไปตีอารมณ์ขุ่นในใจให้ยิ่งหมอง แม้เขาจะขอโทษขอโพยด้วยใบหน้าสำนึกผิด เธอก็ยังไม่คลายสีหน้าบูดบึ้งลง ยิ่งตอนที่เห็นยัยเพื่อนสนิทยิ้มหน้าระรื่นลงมาจากรถของแฟนหนุ่ม ยิ่งเพิ่มจะดับความขุ่นในหัวใจ “หน้าระรื่นเชียวนะ ลืมไปหรือเปล่าว่าทิ้งเพื่อนไว้”“ทิ้ง? ฉันเปล่าทิ้งนะลูกพีช ก็พี่คนนั้น คนที่บอกว่าเป็นพี่ชายของพี่ใต้หล้าอะ เขาอาสาว่าจะช่วยบอกเธอให้”เอวาไม่ได้พูดปด หลังจากที่พูดคุยกับหนุ่มหล่อจัดรายนั้น จนรู้ว่าเขาเป็นพี่ชายของพี่ใต้หล้า พี่ชายข้างบ้านอีกคนของเพื่อนสาว เธอก็ขอให้เขาช่วยไปบอกลูกพีชให้หน่อย ว่าตัวเธอต้องกลับก่อนเพราะแฟนงอนหนักที่แอบหนีออกมาเที่ยว เขารับปากว่าจะบอกให้ เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหูตัวเองไม่ได้เพี้ยน “พี่เหนือฟ้า”“อือ นั่นๆ”“แล้วรีบอะไรขนาดนั้น ถึงไม่ไปบอกเอง”ลูกพีชเอนหลังไปพิงรถหรูของตัวเอง ที
ใต้ร่างของเหนือฟ้า ตอนที่ 5 เตือน
“กดแผลไว้นะ เดี๋ยวพี่มา”เมื่อลูกพีชหย่อนบั้นท้ายลงไปบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว พี่เหนือฟ้าคนใจดีก็รีบปรี่ไปหาอุปกรณ์ทำแผลจากตู้ใกล้ๆ เธอใช้โอกาสนั้นสำรวจเขา พี่ชายจากบ้านข้างๆ ที่แสนจะใจดีไม่ได้เปลี่ยนไปจากที่เคยเป็นเลย เขายังเป็นคนเดิม คนที่คอยห่วงใยตอนเธอบาดเจ็บ คนที่คอยเช็ดน้ำตาเวลาร้องไห้ แต่ทำไม … ทำไมตอนนี้เธอถึงได้มองเขาต่างไปจากเดิม สายตาที่ไม่เคยโฟกัสอยู่ตรงไหนบนร่างกายเขา เริ่มมีจุดโฟกัสที่มันแปลก มันใช่เหรอยัยลูกพีช ผู้หญิงดีๆที่ไหนเขาจ้องเป้าผู้ชายอย่างที่เธอทำ ขนาดพี่ใต้หล้าที่เธอชอบ เธอยังไม่เคยมองเขาอย่างจาบจ้วงแบบนี้เลยนะ เลิกสักที เอาสายตาเธอออกมาจากเป้าตุงๆนั้นได้แล้ว “เป็นอะไร? เจ็บแผลมากเลยเหรอ?”เมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งก้มหน้า ก็อดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ ซ่อนความโกรธของเมื่อคืนไว้ข้างใน ปั้นสีหน้าที่ทำหน้าที่พี่ชายใจดี ทั้งที่ไม่ได้อยากทำ ถ้าลูกพีชเป็นน้องสาวของเขา เขาได้จับไม้เรียวหวดใส่ขาขาวเนียนของเธอแน่ แต่งตัวโป๊เปลือยไม่พอ ยังเที่ยวไปจับของหวงของผู้ชายเล่น ไม่รู้จับมาแล้วกี่คน แม่ง! คิดมาถึงตรงนี้มันยิ่งโกรธ “ก็ไม่เท่าไหร่นี่คะ”“ไม่เจ็บ?”“เปล่า มะ ไม
Anda juga akan menyukai
