ตอนที่ 8 เชิญ

“พีชขึ้นไปทำรายงานก่อนนะคะ”

อยู่ดีๆก็รู้สึกไม่ดี ลูกพีชตั้งใจจะหนีออกมาจากอาการปั่นป่วนของหัวใจ แต่ถูกมารดาใช้สายตารั้งไว้ มันคงน่าเกลียดแหละที่หนีออกไปทันที หลังจากที่มีแขกเดินเข้ามา

“ผมเห็นว่าวันนี้อยู่กันครบ ก็เลยจะมาเชิญทุกคนไปร่วมงานวันเกิดของผม ที่จะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้น่ะครับ”

“หืม? ปกติเหนือไม่จัดงานไม่ใช่เหรอ”

“แม่เขาคะยั้นคะยอให้จัดน่ะครับ คงหาโอกาสให้ผมได้เจอกับลูกสาวของใครสักคน”

เหนือฟ้าถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟาว่าง เหลือบสายตามองใบหน้าหวานเล็กน้อยคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย ยัยตาถั่วรีบหลุบเปลือกตาหลบ เขาจึงเบนสายตากลับมาบ้าง หลังจากนั้นก็ไม่มองไปทางเธออีกเลย

แม่ของเธอสวยกว่าเยอะเลย ขนาดอายุเข้าเลขห้าแล้วนะ หน้ายังอ่อนเยาว์เหมือนกับเด็กเพิ่งเรียนจบ

“เหนืออายุขนาดนั้นแล้วเหรอ?” คนที่ยุ่งงานจนลืมวันเดือนปีเอ่ยถาม

“ครับ วันเกิดปีนี้ก็จะอายุ 30 แล้ว โตจนแม่อยากจะให้ออกเรือนเลยล่ะครับน้าเฟร”

“อ่า … เหนือไม่ได้มีคนที่คบอยู่หรอกเหรอ?”

หนุ่มฮอตที่มีสาวติดเป็นพรวน ที่สำคัญเขายังเป็นคนยุคใหม่ แล้วเหตุไฉน ถึงยอมเดินตามเกมส์ให้คนเป็นแม่จับดูตัว ไม่ใช่ว่าเขามีคนที่คบอยู่แล้วเหรอ ท่านได้ยินว่าข้างกายเขาไม่ขาดผู้หญิงเลยนี่นา ไม่มีใครสักคนที่เป็นตัวจริงเลยหรือไง

“คนที่คบจริงจังยังไม่มีหรอกครับ แต่คนคุยก็ … เอ่อ ค่อนข้างเยอะ”

ดวงตาสีลึกลับเหลือบมองไปยังยัยเด็กขี้โม้ ที่โอ้อวดใส่เขาเมื่อหลายวันก่อนว่าจะหาแฟนให้ได้สักสิบคน ก็ไม่เห็นจะเก่งอย่างที่ปากว่าเลย จนป่านนี้เขายังไม่ได้ยินข่าวคราวว่าเธอมีคนเข้ามาจีบ

ส่วนเขาน่ะเหรอ แค่อยู่เฉยๆวันเดียว ก็มีคนเข้ามาจีบเยอะกว่าที่เธอโม้ถึงเท่าตัว

“แล้วเหนือ อยากจะมีครอบครัวแล้วเหรอจ๊ะ?”

เพราะรักและเอ็นดูเหมือนเป็นลูกชายของตัวเอง จึงเกิดเป็นความสงสัย และห่วงหาอาทร รอยยิ้มอ่อนละมุนแต่งแต้มบนใบหน้าของหนุ่มหล่อต่างสายเลือด เรื่องมีครอบครัวเขายังไม่ได้คิด ไม่ได้อยากมีห่วงมาคล้องอยู่บนคอ แต่ปฏิเสธแม่มาแล้วหลายสิบหน ที่เออออห่อหมกด้วยครั้งนี้ เพราะไม่อยากให้ท่านเสียน้ำใจและเสียหน้า

“ยังหรอกครับ ก็แค่ตามน้ำให้คุณนาย”

“เห้อ! น้าค่อยโล่งใจหน่อย มันหมดยุคที่จะจับลูกคลุมถุงชนแล้วเนอะ”

ที่ท่านโล่งใจเพราะแอบเล็งเขาไว้ให้บุตรสาวของตัวเอง แต่ทั้งหมดทั้งมวลย่อมขึ้นอยู่กับความรู้สึกของเด็กทั้งสอง ตอนนี้ท่านยังไม่เห็นอะไรต่างออกไปจากที่เคยเห็นนัก แต่ก็รู้สึกทะแม่งๆ อยู่บ้าง เพราะสายตาหลุบต่ำของยัยตัวแสบ

ปกติแล้วลูกพีชไม่เคยหลบหน้าเหนือฟ้า แต่ถ้าเป็นน้องชายของเขาก็ไม่แน่ แล้วท่านก็รู้ด้วยว่า ที่ลูกพีชหลบหน้าใต้หล้ามันเป็นเพราะอะไร การหลบหน้าเหนือฟ้าของยัยตัวแสบครั้งนี้ จะมีเหตุผลคล้ายๆกับที่เธอหลบหน้าใต้หล้าไหมนะ

“ต้องไปให้ได้นะครับ อย่างน้อยๆก็ไปช่วยผมหน่อย” เหนือฟ้าพูดติดตลก มุมปากยกขึ้นจนเห็นลักยิ้มที่แก้มขวา

“ฮ่าๆ ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวน้าขี่ม้าขาวไปช่วยเหนือนะ”

“แล้วเพอร์กับพีช?”

“เพอร์ไปครับพี่เหนือ”

“พีชไม่ว่า / บ้านเราไปกันหมดทุกคนนั่นแหละจ๊ะ วันเกิดเหนือทั้งที จะขาดใครไปไม่ได้เด็ดขาด”

คนเป็นแม่ตัดบทพูดของลูกสาวก่อนที่เจ้าตัวจะพูดจบ ท่านยื่นคำขาดขนาดนั้น ลูกพีชที่กำลังจะอ้างว่าไม่ว่างจึงทำหน้ามุ่ย เอนตัวมุดหัวเข้าหาตักของพี่ชาย หลับตาแน่นรอฟังเสียงฝีเท้าของพี่ข้างบ้าน

เสร็จธุระแล้วก็กลับบ้านตัวเองไปสิ ชิ! เหม็นเบื่อจะแย่อยู่แล้วเนี่ย

“ผมจะรอนะครับน้าเฟร”

“เหนือตั้งตารอน้าได้เลยจ๊ะ”

เมื่อพูดธุระเสร็จหมดแล้ว เหนือฟ้าก็ยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ก็ไม่วายเหลือบตามองไปยังสองพี่น้อง เมื่อเห็นทั้งคู่แอบซุบซิบกัน ก็อดส่ายหน้าไม่ได้

เอาเถอะ เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากพี่น้องคู่นี้นักหรอก จะไปหรือไม่ไปก็ไม่มีอะไรแตกต่าง คนที่สำคัญในงานเลี้ยงวันนั้นคือน้าเฟร เพราะแม่ของเขาเกรงใจท่านมากถึงมากที่สุด ถ้าน้าเฟรช่วยขัด มีหรือที่แม่จะฝืนดันทุรังจับเขาแต่งงาน

วันงานเลี้ยง

ลูกพีชยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับพี่ใต้หล้า ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทำตัวเหมือนเดิมได้ไหมตอนอยู่ต่อหน้าเขา แต่แม่ยื่นคำขาดมาว่าต้องไป เธอจึงต้องมายืนเป็นตุ๊กตาให้ท่านจับแต่งตัว เมื่อท่านบังคับจับเธอสวมชุดราตรีสีชมพูอ่อนเสร็จแล้ว ก็บังคับลากเธอไปนั่งหน้าตู้กระจก พี่เลี้ยงคนแรกเข้ามาช่วยทำผม ส่วนพี่เลี้ยงอีกคนเข้ามาช่วยสวมใส่เครื่องประดับให้

“แม่คะ วันนี้วันเกิดพี่เหนือนะ ไม่ใช่วันเกิดหนู” ลูกพีชพูดเสียงอ่อน มองตัวเองในกระจกแล้วถอนใจ

“แล้วมันทำไม? เพราะมันไม่ใช่งานวันเกิดของตัวเอง เราก็เลยจะใส่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ไปน่ะเหรอ”

ท่านตอบกลับลูกสาวเสียงเขียว ถ้าท่านไม่เข้ามาดู ยัยตัวแสบคงไปร่วมงานวันเกิดของเหนือฟ้า โดยสวมเสื้อยืดกางเกงยีนส์ไปแน่ ดีนะที่ท่านฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ลูกสาวบ้านอื่นๆ ก็คงแต่งตัวจัดเต็มไปร่วมงานคืนนี้แน่ ก็อย่างว่า ใครๆก็อยากจะดองกับพิชญพาณิชกันทั้งนั้น จะให้ลูกสาวของท่านน้อยหน้าผู้หญิงพวกนั้นได้ไง

“ก็แล้วจะให้เด่นไปทำไม หนูไม่ใช่เจ้าของงานสักหน่อย”

ลูกพีชบ่นพลางทำหน้าเบื่อหน่าย เธอไม่อยากเป็นจุดสนใจหรือตกเป็นเป้าสายตาเลย แต่ดูเงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกตอนนี้สิ นี่พูดแบบคนไม่หลงตัวเองเลยนะ ผู้หญิงที่สะท้อนอยู่ในกระจกตอนนี้แม่งโคตรสวย ผิวขาวสีน้ำนมถูกชุดราตรีสีชมพูขับให้ดูมีชีวิตชีวาขึ้น ใบหน้าที่แต่งแต้มโดยฝีมือของเมคอัพอาร์ติสระดับโลก ดูดีราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ไม่ต้องถึงขนาดไปยืนอยู่กลางงานเลี้ยงหรอก แค่ยืนหลบมุมก็เด่นแล้วอะ เธอไม่อยากเด่นไง ไม่อยากให้พี่ใต้หล้าเห็นว่าเธอก็อยู่ในงาน

เอ๊ะ! เขาอาจจะไม่ได้สนใจเธอขนาดนั้นก็ได้ เมื่อเช้าได้ยินพี่เพอร์พูดเปรยๆ ว่าคืนนี้เขาจะควงผู้หญิงไป

“แม่ขา~ แต่งให้หนูสวยๆ เลยนะคะ”

“หืม? เปลี่ยนใจแล้วเหรอยัยตัวแสบ?”

“ค่ะ”

“ลูกสาวแม่สวยมากอยู่แล้ว แม่แทบไม่ต้องทำอะไรกับหน้าหนูเลย มั่นใจตัวเองหน่อยสิ อีกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่ได้มีผู้ชายแค่คนเดียวสักหน่อย”

ตอนที่แม่ของเธอวางมือจากแปรง ท่านอ่อนหวานและเรียบร้อย แต่เมื่อไหร่ที่จับแปรงขึ้นโบกสะบัด ปัดแต้มสีสันลงบนใบหน้าของใครสักคน ท่านกลับดูเท่และเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ลูกพีชชื่นชมแม่ของเธอมาก และยิ่งชื่นชมมากขึ้นไปอีก ในตอนที่ท่านพูดประโยคตำใจพวกนั้นออกมา

เธอไม่ถือโทษโกรธพี่ใต้หล้าหรอก เขามีสิทธิ์ที่จะไม่เห็นคุณค่าของเธออย่างที่เธออยากให้เห็น ผู้ชายบนโลกนี้ไม่ได้มีแค่เขาอย่างที่แม่ว่า บางทีผู้ชายคนอื่นอาจจะเห็นคุณค่าในตัวเธอมากกว่าเขาก็ได้