บทที่ 17

หลังจากองค์ชายที่สี่ของจักรพรรดิหมิงหยวนและพระชายาของเขาเข้าไปข้างใน ต่อไปคือ อวี่ เหวินห่าว และ หยวน ชิงหลิง

หยวน ชิงหลิงค่อย ๆ หายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ ปรับอารมณ์ของเธอ และไม่สนต่อความรู้สึกไม่สบายทางร่างกายทั้งหมด

เธอไม่สามารถทนต่อเรื่องความเป็นและความตายได้

ฉางกงกงกล่าวว่า "ท่านอ๋องฉู่และพระชายา เชิญเข้าไปข้างใน"

หยวน ชิงหลิงลุกขึ้นเดินตาม อวี่ เหวินห่าว เขาเดินนำหน้าเธอ เปิดม่านและเข้าไปข้างใน

อวี่ เหวินห่าวคุกเข่าข้างเตียง หยวน ชิงหลิงคุกเข่าอยู่ข้างหลังเขา และรีบหยิบกล่องยาของเธอออกมา หลังจากที่มันตกลงที่พื้นกล่องยาก็ใหญ่ขึ้น หยวน ชิงหลิงไม่มีเวลาคิดว่าทำไมกล่องยาถึงเป็นแบบนี้ ทำเพียงแค่รีบนำเข็มฉีดยาชาออกมาอย่างรวดเร็ว

อวี่ เหวินห่าว ผู้ซึ่งจมอยู่ในความเศร้าโศก และไม่ได้สังเกตพฤติกรรมของเธอ เขาสะอื้น และเรียก "ท่านปู่... "

หยวน ชิงหลิงจับมือของเขา ทันใดนั้นเขาก็หันกลับมาอย่างไม่รู้ตัวและลืมตาขึ้น หยวน ชิงหลิง ก็ฉีดยาชาเข้าไปที่มือของเขา

เขาสะดุ้งตกใจ ดวงตาของลุกวาวเต็มไปด้วยความโกรธ หยวน ชิงหลิงเอื้อมมือไปหาเขาแล้วพูดว่า “ท่านปู่ หลานขอคุกเข่าต่อหน้าท่าน...”

นับในใจ หนึ่ง สอง สาม…

ร่างกายของ อวี่ เหวินห่าวอ่อนแอลง แต่ดวงตาของเขานั้นเบิกกว้าง

หยวน ชิงหลิงก็ตกใจที่ยาชาคีตามีใช้ได้ผลอย่างรวดเร็ว และสามารถทำคนยังพอมีสติ เพียงแต่เขาแค่ขยับตัวไม่ได้ แต่พยายามที่จะรักษาสติไว้อยู่

ไท่ซ่างหวงสังเกตเห็นความผิดปกติ จากดวงตาที่นิ่งก็ค่อย ๆ จดจ่อไปที่ หยวน ชิงหลิง

หยวน ชิงหลิงยังคงพูดคำนับ และนำเข็มฉีดยาที่เธอเตรียมไว้ขึ้นมา เธอเจือจางโดพามีนด้วยน้ำกลูโคส พับแขนเสื้อของไท่ซ่างหวงขึ้น เพื่อหาเส้นเลือด เมื่อพบเส้นเลือด จากนั้นเอนตัวไปที่หูของไท่ซ่างหวงแล้วพูดว่า : "ท่านปู่ไม่ต้องกลัว ข้ากำลังช่วยท่านอยู่"

เมื่อลูกสุนัขฟูเป่าเห็น หยวน ชิงหลิงแทงไท่ซ่างหวงด้วยเข็ม ฟูเป่าก็เห่าเสียงดัง หยวน ชิงหลิง กลัวว่าผู้คนภายนอกได้ยิน เธอจจึงบอกกับมันว่า : "ช่วยข้าด้วย ข้าจะช่วยเจ้านายของเจ้า ออกไป และถ่วงเวลาให้ข้า"

เธอสามารถเข้าใจฟูเป่าได้ แต่เธอไม่รู้ว่าฟูเป่าจะเข้าใจเธอหรือไม่

ฟูเป่ารีบวิ่งออกไป กระโดดขึ้นบนโต๊ะ ล้มเก้าอี้ และกระโดดขึ้นไปอยู่บนตักไทเฮา ทุกคนต่างตกตะลึง แต่ไม่มีใครกล้าที่จะจัดการกับมัน เพราะเป็นคำสั่งก่อนที่ไท่ซ่างหวงจะสิ้นลม การรับมือกับฟูเป่าทำได้เพียงปล่อยให้มันบ้าคลั่ง

อวี่ เหวินห่าวไม่ได้โดนวางยาชาอย่างอย่างสมบูรณ์ เขาจ้องมอง หยวน ชิงหลิงด้วยสายตาที่มีแต่ความโกรธแค้น ความโกรธแผดเผาในดวงตาของเขา จะที่หยวนชิงหลิงดวงตาของเขาถูกเผาด้วยความโกรธ ซึ่งหมายความว่าเขาจะทำลายเธอให้กลายเป็นปุยผง

หยวน ชิงหลิงไม่กล้าที่สบตาเขา หัวใจเธอเหมือนจะหลุดออกมา และเธอแน่ใจว่าถ้าใครเข้ามาเห็นฉากนี้ เธอจะต้องถูกประหารชีวิตอย่างแน่นอน และบางทีมันอาจจะเป็นอันตรายต่อชีวิต และครอบครัวของเจ้าของร่างนี้ด้วย

หนึ่งนาที สองนาที สามนาที สี่นาทีผ่านไป เมื่อเห็นว่าการฉีดยากำลังจะเสร็จสิ้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างเงียบ ๆ นอกผ้าม่าน หยวนชิงรู้สึกกังวลและกล่าวว่า “ท่านปู่ ไม่ต้องกังวลไป หลานจะต้องให้กำเนิดบุตรชาย สองหรือสามคนแก่ท่านอ๋องอย่างแน่นอน”

ฉีดเสร็จแล้ว

เธอรีบเก็บเข็มฉีดยากลับเข้าไปในกล่องและหยิบกล่องยาขึ้นมาจากพื้น ทันทีหลังจากที่กล่องยาถูกยกขึ้นจากพื้น มันก็เล็กลงอย่างรวดเร็ว และเธอก็ซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อดังเดิม

เธอโน้มตัวเข้าไปที่หูของไท่ซ่างหวงและกระซิบว่า: "อีกสักครู่ท่านจะดีขึ้น โปรดให้ข้าอยู่ในวังต่อ ท่านถึงจะมียารักษาอย่างเต่อเนื่อง"

โดยไม่คำนึงถึงปฏิกิริยาของไท่ซ่างหวง เธอยกผ้าม่านขึ้นแล้วเดินออกไป โดยพูดอย่างเศร้า ๆ ว่า "ท่านอ๋องเสียใจมากเสียจนยืนไม่ไหว"

ฉางกงกงรีบเข้าไป และเห็น อวี่ เหวินห่าวในลักษณะกึ่งคุกเข่ากึ่งนั่งบนพื้น ช่างดูเป็นท่วงท่าที่เหมือนคนโศกเศร้าจนเกินจะรับได้ไหวจริง ๆ เสียด้วย

จนฮ่องเต้ก็เห็นเช่นกัน จึงถอนหายใจเบา ๆ และมอง อวี่ เหวินห่าวด้วยสายตาที่อ่อนโยนมากขึ้น และเขาสั่งให้คนเข้าไปช่วยพา อวี่ เหวินห่าวไปห้องข้าง ๆ ห้องโถงเพื่อให้พักผ่อน

หยวน ชิงหลิงได้รับการดูแลจากไทเฮากับฮองเฮาในฐานะชายาของ อวี่ เหวินห่าว

เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความโกรธของเขา เมื่อเขาตื่นขึ้น

ไท่ซ่างหวงยังคงต้องการการรักษา ดังนั้นเธอจึงต้องปิดปากของเขา ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่อยากที่จะต้องถูกเฆี่ยนตีไปตลอด