Share

บทที่ 394

Author: ซีซีโหย่วอวี๋
“มาส่งน้ำซุปให้เธอน่ะ” หลินซีอินยกมือขึ้นชูให้ดู “คุณก็มาหาเธอเหมือนกันเหรอ”

“พอดีเลย เดี๋ยวฉันเอา
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 394

    “มาส่งน้ำซุปให้เธอน่ะ” หลินซีอินยกมือขึ้นชูให้ดู “คุณก็มาหาเธอเหมือนกันเหรอ” “พอดีเลย เดี๋ยวฉันเอาขึ้นไปให้ เธอไม่มีธุระอื่นแล้วใช่ไหม” ฮั่วเซียนหยางถาม หลินซีอินส่ายหน้า: “ไม่มีแล้วล่ะ งั้นคุณเอาขึ้นไปแล้วกัน” ฮั่วเซียนหยางชี้ไปทางเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ: “งั้นเธอช่วยบอกพวกเขาสักคำสิ” หลินซีอินมองตามก่อนจะนึกขึ้นได้: “นี่อย่าบอกนะว่า... พวกเขาไม่ยอมให้คุณขึ้นไปข้างบน?” ฮั่วเซียนหยางมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย: “เธอก็รู้นิสัยของอีอี...” เดาว่าเซียวรั่วอีคงสั่งกำชับไว้แล้ว ว่าห้ามปล่อยให้ฮั่วเซียนหยางขึ้นไปเด็ดขาด อันที่จริงหลินซีอินก็อยากเป็นแม่สื่อให้ทั้งคู่อยู่แล้ว เธอจึงเดินเข้าไปพูดคุยกับพนักงานต้อนรับสองสามประโยค พนักงานที่เคาน์เตอร์ต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตาเธอเป็นอย่างดี รู้ว่าเธอสนิทสนมกับเซียวรั่วอีมากขนาดไหน จึงยอมไว้หน้าเธออย่างไม่ต้องสงสัย ฮั่วเซียนหยางจึงได้ขึ้นลิฟต์ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง เขาโบกมือให้หลินซีอินพลางบอกว่า: “ไว้คราวหน้าจะเลี้ยงข้าวนะ” หลินซีอินยิ้มพร้อมกับโบกมือตอบ เธอหมุนตัวกลับ แล้วส่งข้อความหาเซียวรั่วอี: “ฉันไม่ได้เข้าไปแล้วนะ พอดี

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 393

    ฮั่วเซียนหยางนวดคลึงหว่างคิ้วพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำสุดเซ็กซี่ เขายกน้ำขึ้นจิบไปครึ่งแก้ว ถึงยอมเปิดปากพูด: “นายไปโดนอะไรสะกิดต่อมมาอีกล่ะ?”ฉือเทียนหลินสวน: “ฉันจะไปโดนอะไรได้? ฉันก็แค่จะมาเตือนนาย วันนี้ฉันเห็นเซียวรั่วอี ผู้หญิงคนนั้นมีเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบเดินตามต้อย ๆ ดูเหมือนจะเป็นเด็กเอกพละซะด้วยนะ” ฮั่วเซียนหยางแค้นจนกัดฟันกรอด เซียวรั่วอีเป็นคนรักสนุก เมื่อก่อนเธอก็เคยพูดไว้ว่าอยากลองคบกับเด็กพละ ดูท่าตอนนี้คงจะสมใจอยากแล้วสินะ “ฉันบอกแล้วว่าแต่แรกนายไม่ควรไป” ฉือเทียนหลินพูดอย่างเหลืออด: “หนีไปแบบนี้ก็เท่ากับเปิดทางให้ผู้ชายคนอื่นไม่ใช่หรือไง?” ฮั่วเซียนหยางบีบหว่างคิ้ว: “แล้วจะให้ฉันทำยังไง? ถ้าฉันไม่ไป สุดท้ายเรื่องมันจะยิ่งจบไม่สวย” เซียวรั่วอีไม่มีทางทำหน้าดี ๆ ใส่เขาหรอก ตราบใดที่เขายังมีความรู้สึกอยากครอบครองเธอ ทั้งสองคนก็มีแต่จะต้องทะเลาะกันไม่รู้จักจบสิ้น เรื่องปั่นประสาทให้คนอื่นโมโหนี่ เซียวรั่วอีทำได้ถึงขั้นสุดจริง ๆ “แล้วนายหนีไปมันแก้ปัญหาได้เหรอ?” ฉือเทียนหลินสวน: “หลังจากนี้ก็กะจะปล่อยเบลอไปเลยว่

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 392

    หลินซีอินกำลังจะปิดประตู แต่เผยมู่เหยี่ยใช้มือดันขวางเอาไว้ หลินซีอินถามเขา: “ประธานเผย มีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ?” เผยมู่เหยี่ยหลุบตาลงมองเธอ: “หร่วนหร่วน…”หลินซีอินพูดแทรกขึ้นมาทันที: “จำเป็นต้องเรียกชื่อเล่นฉันด้วยเหรอคะ?”แววตาของเผยมู่เหยี่ยเจือความน้อยใจอยู่บ้าง: “ทีคนอื่นยังเรียกได้เลย…” แล้วทำไมเขาถึงเรียกไม่ได้ล่ะ? หลินซีอินเอ่ย: “ฉันแค่รู้สึกว่า ความสัมพันธ์ของเรายังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นที่จะมาเรียกชื่อเล่นกันได้ โดยเฉพาะ... ก่อนหน้านี้ ฉันไม่พอใจเอามาก ๆ ที่คุณเรียกฉันแบบนี้” “แล้ว... ต้องถึงเมื่อไหร่ผมถึงจะเรียกได้ล่ะ?”หลินซีอินตอบไปตามตรง: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” เธอถามเผยมู่เหยี่ยกลับ: “เมื่อกี้คุณอยากจะพูดอะไรคะ?” เผยมู่เหยี่ยมีท่าทีประหม่าเล็กน้อย: “แค่อยากจะบอกว่า... ไม่อยากให้คุณเรียกผมว่าประธานเผยแล้ว”“แล้วจะให้เรียกอะไรล่ะคะ?” หลินซีอินถาม เผยมู่เหยี่ยตอบ: “เรียกชื่อผมสิ”หลินซีอินไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ: “พรุ่งนี้เจอกันนะคะ” เผยมู่เหยี่ยจึงทำได้เพียงเอ่ยตอบ: “พรุ่งนี้เจอกัน”หลินซีอินโบกมือลาแล้วปิดประตูลง เผยมู่เหยี

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 391

    เจ้าตัวเล็กเองก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านเขา อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณความผูกพันระหว่างพ่อลูกกระมัง ตอนที่ลงจากรถ เผยมู่เหยี่ยเป็นคนอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน ด้วยเวลาเพียงแค่ช่วงบ่าย เขาก็เรียนรู้วิธีอุ้มเด็กได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าหลินโย่วสิงจะตื่นหรือหลับอยู่ก็ตาม “เดี๋ยวผมไปส่งคุณขึ้นไปนะ” ภายในลิฟต์ หลินซีอินเอ่ยขึ้น: “วันนี้ลำบากคุณแล้วจริง ๆ เลี้ยงเด็กนี่เหนื่อยเอาเรื่องเลยใช่ไหมคะ” เผยมู่เหยี่ยตอบกลับ: “คุณน่าจะเหนื่อยกว่าผมเสียอีก ผมเพิ่งช่วยดูแลแค่ครึ่งวัน แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณต้องรับมืออยู่คนเดียวมาตลอด” หลินซีอินแย้ง: “ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ อีอีแวะมาช่วยฉันออกจะบ่อย ตอนอยู่เมืองนอกฉันก็จ้างพี่เลี้ยงไว้ด้วย แล้วก็ยังมีฉือเทียนหลิน...” หลินซีอินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉือเทียนหลิน เธอพูดต่อว่า: “ฉือเทียนหลินดีกับฉันมาก แล้วก็ดีกับโยวโยวมาก ๆ ด้วย เขาเป็นพ่อทูนหัวของโยวโยวน่ะ” เผยมู่เหยี่ยเงียบงันไปหลายวินาที ในช่วงเวลาสามปีที่เขาขาดหายไป หลินซีอินต้องพบเจอเรื่องราวมากมาย เธอเดินทางไปต่างประเทศ ทำโปรเจกต์ระดับชาติจน

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 390

    ส่วนเสี่ยวโยวโยวไม่เป็นอะไรมาก มีเพียงเส้นผมที่เปียกชื้นไปสองสามปอย ตอนที่ลงจากเครื่องเล่นเขายังตื่นเต้นไม่หาย หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มบริสุทธิ์สดใสที่ฉายชัดบนใบหน้าของทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ทำเอาหลินซีอินเผลอใจลอยไปชั่วขณะ หากเธอกับเผยมู่เหยี่ยไม่ได้หย่าร้างกัน โยวโยวที่เติบโตมาท่ามกลางความรักของทั้งพ่อและแม่ คงจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ใช่ไหมนะ... เธอส่ายหน้า สลัดความคิดเพ้อเจ้อเหล่านั้นออกจากหัว ตอนนี้แค่มีโยวโยวเธอก็พอใจมากแล้ว ส่วนเรื่องระหว่างเธอกับเผยมู่เหยี่ย คงพูดได้แค่ว่า... ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน พลังงานอันล้นเหลือของเจ้าตัวเล็กเหนือความคาดหมายของเผยมู่เหยี่ยไปมาก แม้จะมีความสุขแต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะการดูแลเด็กไม่เพียงแต่สูบพลังกาย แต่ยังต้องคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ตลอดทั้งบ่ายเจ้าตัวเล็กไม่มีจังหวะให้อยู่นิ่งเลย แรกเริ่มเดิมทีเผยมู่เหยี่ยแค่อยากหาทางตีสนิทกับแกเท่านั้น แต่ทำไปทำมาเขากลับรู้สึกสนุกไปกับมันจริง ๆ เสียแล้ว ภายในสวนสนุกยังมีรถแม็คโครของเล่นสำหรับให้เด็ก ๆ ขุดทรายโดยเฉพาะ ที่นี่คือส

  • ใต้เงาของรักแรก ฉันขอเป็นดวงดาว   บทที่ 389

    ในเมื่อหลินซีอินพาลูกมาด้วยแล้ว เธอย่อมไม่คิดจะกีดกันไม่ให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกัน เธอย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แล้วถามหลินโย่วสิง: “ให้คุณอาอุ้มหนูหน่อย ได้ไหมลูก?” ดวงตากลมโตดำขลับสุกใสของหลินโย่วสิงกะพริบปริบ ๆ จ้องมองเผยมู่เหยี่ย เผยมู่เหยี่ยชันเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างหลินซีอิน เขาพยายามกดเสียงให้เบาและนุ่มนวลที่สุดตอนเอ่ยกับเด็กน้อย: “โยวโย่ว... ให้คุณอาอุ้มหน่อยได้ไหมครับ?” หลินซีอินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้ หลินโย่วสิงเห็นแม่นั่งลงก็โผเข้ากอดคอเธอไว้ พอได้ยินเผยมู่เหยี่ยพูด เด็กน้อยก็เอียงคอจ้องมองเขา เผยมู่เหยี่ยเองก็จ้องมองเด็กชายกลับไปเช่นกัน หัวใจของเขาเต้นระทึก การรอฟังคำตอบจากเด็กน้อยกลับทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเสียยิ่งกว่าตอนรอลุ้นผลประเมินโปรเจกต์งานเสียอีก เนิ่นนานกว่าหลินโย่วสิงจะค่อย ๆ พยักหน้าตอบรับ เผยมู่เหยี่ยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในทันที หลินซีอินถามเขา: “คุณเคยอุ้มเด็กไหม อุ้มเป็นหรือเปล่าคะ?”หลินโย่วสิงโตขนาดนี้แล้ว เผยมู่เหยี่ยมั่นใจว่าตัวเองไม่มีปัญหา อีกอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status